A fortaleza naval de Pedro o Grande ou a estación de defensa de Talín-Porkkala era unha liña de fortificación rusa, cuxo obxectivo era bloquear o acceso á capital rusa, San Petersburgo, a través do mar. Os plans para a fortaleza incluían pezas pesadas de artillaría costeira ao longo das costas norte e sur do golfo de Finlandia. Fíxose fincapé nas defensas do punto máis estreito do golfo, entre Porkkala, (actualmente Finlandia) e Talín, (actualmente Estonia). Este foi un punto estratéxico, xa que as dúas fortalezas de Mäkiluoto e Naissaar estaban a só 36 quilómetros de distancia. A artillaría costeira tiña un alcance duns 25 quilómetros e, polo tanto, podía "pechar" a brecha entre as costas, atrapando aos barcos inimigos nun lume cruzado. Ademais, construíuse unha nova gran base naval en Talín.
Propósito A decisión de iniciar a construción da liña da fortaleza naval produciuse despois dos desastrosos acontecementos de Tsushima, onde toda a frota báltica rusa fora aniquilada. O camiño a San Petersburgo estaba daquela desprotexido e aberto. A forma máis rápida e barata de abordar este problema era protexer San Petersburgo cunha zona aparentemente impenetrable de artillaría costeira ata que se construíu unha nova frota. A idea foi presentada por primeira vez en 1907. O Tsar Nicolao II aprobou os planos o 5 de xullo de 1912, e a construción comezou pouco despois.
Liñas defensivas O sistema constaba de varias zonas de defensa:
A zona máis interior consistía nas fortalezas de Kronstadt, Krasnaya Gorka e Ino, e as fortalezas terrestres e costeiras preto de Vyborg. Estes últimos debían impedir que o inimigo rodease a liña de Kronstadt aterrando preto da baía de Vyborg. A segunda liña foi entre Kotka e Narva, seguindo as illas entre as que se atopan. A terceira e principal liña de defensa foi entre Talín e Porkkala. A cuarta liña estaba entre Hiiumaa e a península de Hanko.
Ademais, Helsinqui e Talín estaban rodeadas de liñas defensivas en terra, consistentes en milleiros de quilómetros de ferrocarril, búnkers conectados con sistemas de túneles e posicións de canón de lume. O sistema de fortificación Krepost Sveaborg ao redor de Helsinqui centrouse na fortaleza de Sveaborg (Suomenlinna).
A construción do sistema defensivo atrasouse por mor do estalido da primeira guerra mundial. A fortaleza naval só se terminou parcialmente cando Finlandia e Estonia declararon a súa independencia, despois da Revolución de Outubro rusa. A Armada alemá realizou unha importante operación de aterraxe nas costas do Golfo de Finlandia durante a primeira guerra mundial. En abril de 1918, a petición do Senado de Vaasa en Finlandia, a División Ostsee alemá, dirixida por Rüdiger von der Goltz, aterrou en Hanko, uniuse aos brancos finlandeses na loita contra os vermellos, e conquistou Helsinqui.
Véxase tamén
Bibliografía
Categoría:Fortes de Estonia Categoría:Fortes de Rusia Categoría:Historia militar de Rusia