Os cantís de Bandiagara (en árabe: منحدرات باندياغارا الصخرية; en francés falaise de Bandiagara) é un cantil de arenito no país dogón de Malí. Elévase uns 500 m por riba das chairas areosas inferiores do sur e ten unha lonxitude aproximada de 150 km.
A zona do cantil está habitada hoxe polo pobo dogón. Antes dos dogón, o cantil estaba habitado polos pobos tellem e toloy. Do tallem consérvanse moitas estruturas. O cantil de Bandiagara incluíuse na Lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1989.
Os cantís de Bandiagara son unha cadea de arenito que se estende de sur a nordeste ao longo de 200 km e estendese ata o macizo de Grandamia. O final do macizo está marcado polo Hombori Tondo, o pico máis alto de Malí con 1155 m. Debido ás súas características arqueolóxicas, etnolóxicas e xeolóxicas, todo o sitio é un punto de interese.
Historia
Os Tellem, un grupo étnico que posteriormente foi expulsado pola chegada dos Dogóns, vivían nas ladeiras do cantil. O legado tellem é evidente nas covas que escavaron nos cantís para poder enterrar os seus mortos no alto, lonxe das frecuentes inundacións repentinas da zona.
Ducias de aldeas están situadas ao longo do cantil, como Kani Bonzon. Foi preto desta aldea onde chegaron os dogóns no século XIV, e desde alí estendéronse pola meseta, o cantil e as chairas do Seno-Gondo.
Segundo a historia oral local, os dogóns non foron afectados polas potencias coloniais francesas debido aos túneles naturais que se tecen a través do cantil de Bandiagara. Só os dogóns coñecían os túneles e puideron usalos para emboscar e repeler os agresores.
O cantil de Bandiagara hoxe
Hoxe en día, os guías locais acompañan grupos de turistas ao longo do cantil para visitar as aldeas dogóns. Unha serie de sendeiros percorre os cantís e os albergues de cada aldea ofrecen comida e aloxamento. As aldeas anfitrioas reciben ingresos dos albergues e do imposto turístico. Espéranse grandes aumentos do turismo na zona, xa que se constrúe unha nova autoestrada, o que exercerá presión sobre as culturas locais e tradicionais. Ademais, The Independent informou que o saqueo de artefactos antigos estaba moi estendido na zona, que está mal vixiada.
Para chamar a atención sobre o problema das visitas turísticas incontroladas, o Fondo Mundial de Monumentos incluíu o cantil de Bandiagara na Vixilancia Mundial de Monumentos de 2004. En 2005, o WMF outorgou unha subvención de American Express á Misión Cultural de Bandiagara para o desenvolvemento dun plan de xestión.World Monuments Fund - Bandiagara Escarpment Cultural Landscape Ademais da protección dos edificios tradicionais, o plan de xestión require a regulación das novas construcións mediante o establecemento de directrices estritas de construción, como as que rexen os novos desenvolvementos en distritos históricos de todo o mundo.
Despois da guerra de 2012 en Malí, as zonas centrais do país, incluíndo a meseta dogón e o cantil de Bandiagara, volvéronse cada vez máis perigosas. Os grupos terroristas operan na zona e a violencia entre as etnias locais prodúcese a diario.
Desde 2018, é extremadamente desaconsellable viaxar a esta zona para facer turismo, e sábese que as forzas de seguridade malianas rexeitan a aqueles que o intentan. En marzo de 2018, un grupo armado atacou un hotel frecuentado por persoal da ONU na cidade de Bandiagara, matando a varias persoas.
Galería
Notas
Referencias
Véxase tamén
Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Malí
Ligazóns externas UNESCO - Cliff of Bandiagara (Land of the Dogons) Thierry Joffroy and Lassana Cissé, "Culture at a Crossroads: For Mali’s Bandiagara Escarpment, extraordinary geology and human genius have conspired to create one of the world’s great cultural landscapes. For the Dogon cliff-dwellers who live there, the future hangs in the balance." ICON Magazine, Fall 2005, p. 38-45.
Categoría:Patrimonio da Humanidade en Malí