Valamiro ou Valamir, nado no 420 e finado no 465, foi segundo a Getica de Xordanes un rei dos ostrogodos, da dinastía dos Amalos, que reinou entre 447—465 (ou 468/469 ou 471) ao lado de seus irmáns mais novos Teodomiro e Videmiro. Era fillo e sucesor de Vandalario.
É mencionado por primeira vez no 447, cando axudou a Atila o Huno (reinado entre 434–453) a invadir as provincias danubianas do imperio romano tanto oriental como occidental, e no 451 participou cos seus parentes xunto aos hunos na decisiva batalla das Campos Cataláunicos.
No 454, despois de derrotar os seus señores hunos na batalla do Nedao e recibiu permiso do emperador romano oriental Marciano (reinado do 450–457) para se establecer en Panonia coa súa familia. No 456/457, foi atacado por Dengizic (reinado de 458–469), un dos fillos de Atila, e derrotouno. Nos anos seguintes, enfrontouse ao Imperio bizantino debido ao cesamento dos subsidios habituais, e en 465 enfrontouse a unha invasión escira cos seus irmáns, pero morreu despois de caer do seu cabalo.
Tendo en conta as cuestións lingüísticas e as inconsistencias cronolóxicas na Getica, varios historiadores especulan que Valamiro podería estar asociado co rei huno Balamber do século IV, de quen se di que derrotou os grutungos do rei Hermenerico, matou ao seu sucesor Vinitario en combate e casou coa súa filla Vadamerca. Ademais, a súa etnia ostrogoda está cuestionada, polo que é probable que fose un aristócrata huno.
Traxectoria Era fillo de Vandalario e sobriño do rei visigodo Turismundo. Como vasalo de Atila participou nas conquistas das terras romanas do Danubio. Nunha destas rexións, a Panonia, instalouse en 447. Participou ao lado de Atila na batalla dos Campos Cataláunicos, pero a derrota convenceuno para rebelarse contra os hunos. Coa morte de Atila en 453 converteuse no rei dos godos instalados na Panonia, título e poder que compartiu cos seus irmáns Teodomiro e Videmiro. Un ano despois (454), venceron os hunos na Batalla do Nedao, converténdose nun reino independente.
Unha disputa concernente a uns impostos anuais levou a Valamiro a dirixir un exército de godos contra Constantinopla (459 – 462), onde o emperador bizantino León I lle prometeu un pago anual en ouro para satisfacelo. No transcurso dunha razzia contra os esciros, Valamiro caeu do cabalo e morreu (465). A través do seu irmán Teodomiro era tío de Teodorico I o Grande.
Véxase tamén
Bibliografía
Outros artigos
Lista de reis ostrogodos
Categoría:Reis dos ostrogodos Categoría:Nados en 420 Categoría:Finados en 465