Federico Fellini, nado en Rimini o 20 de xaneiro de 1920 e finado en Roma o 31 de outubro de 1993, foi un director e guionista de cine italiano. Gañador de catro Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa e dun Óscar honorífico pola súa traxectoria.
É un dos directores italianos máis importantes do século XX e un dos cineastas máis ilustres da historia do cine. Describiuse a si mesmo como «un artesán que non ten nada que dicir, pero que sabe como dicilo». Deixou obras inesquecibles, cheas de sátira pero empapadas dunha sutil melancolía, caracterizadas por un estilo onírico e visionario. Marcada nos seus inicios polo neorrealismo, a obra de Fellini evoluciona, nos anos 1960, cara a unha forma singular, vinculada á modernidade cinematográfica europea á que están vinculados Ingmar Bergman, Michelangelo Antonioni, Alain Resnais, Jean-Luc Godard ou Andrei Tarkovskii. As súas películas caracterízanse pola profusión de temas e narrativas, a artificialidade reivindicada da posta en escena e a ausencia total de fronteiras entre o soño, a imaxinación, a alucinación e a realidade...
Fellini foi nomeado a 17 premios Óscar ao longo da súa carreira, gañando catro, todos na categoría de mellor película en lingua estranxeira (un récord), tamén gañou dúas veces o Gran Premio no Festival de Cine de Moscova (1963 e 1987), a Palma de Ouro no Festival de Cannes 1960 por La dolce vita e o David Luchino Visconti 1984, así como o León de Ouro na Mostra de Venecia 1985 e o Óscar honorífico en 1993 polo conxunto da súa carreira. Tamén foi nomeado cabaleiro da gran cruz do gran cordón da Orde o Mérito da República Italiana en 1987..
Durante case catro décadas -desde Lo sceicco bianco de 1952 a La voce della luna 1990- Fellini "retrata", en ducias de películas, un pequeno grupo de personaxes memorables. Os títulos das súas películas máis famosas - La strada, Le notti di Cabiria, La dolce vita, 8½ e Amarcord- convertéronse en tópicos mencionados na lingua orixinal en todo o mundo.
Máis aló de achéguelos estéticos da súa obra en xeral, e eses personaxes e ambientes estraños aos que se han etiquetaxes como «fellinescos», unha das súas películas, La dolce vita, ten un impacto palpable e duradeiro na cultura internacional ao dar nome á figura dos paparazzi, isto baseado no nome dun dos seus protagonistas, Paparazzo. Traxectoria Mocidade en Rímini:1920-1938 Federico Fellini naceu na localidade costeira de Rimini, entón situada na provincia de Forlì (hoxe capital provincial), o 20 de xaneiro de 1920 no seo dunha familia de clase media baixa. O 25 de xaneiro foi bautizado como Federico Domenico Marcello Fellini na igrexa de San Nicolò.. O seu pai, Urbano Fellini (1894-1956), naceu nunha familia de campesiños e pequenos propietarios de Gambettola e instalouse en Roma en 1915 como aprendiz de panadeiro na fábrica de pasta Pantanella. A súa nai, Ida Barbiani (1896-1984), era ama de casa e procedía dunha familia católica burguesa de comerciantes do barrio do Esquilino de Roma. A pesar da desaprobación categórica da súa familia, fuxiu con Urbano en 1917 para irse a vivir cos pais deste último a Gambettola. En 1918 celebrouse a voda civil e, un ano máis tarde, tivo lugar a cerimonia relixiosa na Santa María Maggiore de Roma.
A parella instálase en Rímini, onde Urbano se converte en vendedor ambulante e almacenista. Federico Fellini ten dous irmáns, Riccardo (1921-1991), director de documentais para a Rai, e María Maddalena (1929-2004), actriz de cine, televisión e teatro.
En 1924, Fellini comeza a escola primaria nun instituto dirixido polas relixiosas de San Vincenzo en Rímini, e dous anos máis tarde ingresa na escola pública Carlo Tonni, as vacacións de verán pasábaas en Gambettola, de onde era orixinaria parte da súa familia. Era un alumno atento e dedicaba o seu tempo libre a debuxar, organizar espectáculos de marionetas e ler Il corriere dei piccoli, a popular revista infantil que reproducía os debuxos animados tradicionais estadounidenses de Winsor McCay, George McManus e Frederick Burr Opper. O Happy Hooligan de Opper sería unha inspiración visual para Gelsomina na súa película La strada (1954), pero o seu debuxante favorito era o estadounidense Winsor McCay, creador do personaxe Little Nemo. Inspirado polo famoso personaxe, construíu de forma imaxinativa un mundo inventado na súa habitación, no que imaxinaba pór en escena as historias que quería vivir, contar e ver no cine. Ás catro columnas da cama deulles os nomes dos catro cines de Rímini: a partir de aí, antes de durmirse, as súas imaxinativas historias cobraban forma. Desde os dezaseis anos, Fellini mostrou unha grande atracción polo cine: de feito, no seu libro Quattro filme, describe como, entre 1936 e 1939, saía de casa sen o permiso dos seus pais e entraba nos cines da súa cidade. A esa idade, aínda non pensaba en converterse en cineasta, senón en algo entre escritor e ilustrador.
En 1926, descobre o teatro do Grand Guignol, o Pierrot da Commedia dell'arte e o cine. A primeira película que ve é Maciste all'inferno (1925) de Guido Brignone, o que o orienta cara A divina comedia de Dante e o mundo do cine de forma duradeira.
Alumno do instituto Giulio Cesase en 1929, establece amizade con Luigi Benzi, coñecido como «Titta», que máis tarde se convertería nun destacado avogado de Rímini (e no modelo do mozo Titta en Amarcord (1973)). Na Italia de Mussolini, Fellini e Riccardo fixéronse membros da Opera Nazionale Balilla, a organización xuvenil fascista obrigatoria para os homes. Viaxou a Roma cos seus pais por primeira vez en 1933, ano da viaxe inaugural do transatlántico SS Rex (que aparece en Amarcord). A criatura mariña que aparece na praia ao final de La dolce vita (1960) está inspirada nun peixe xigante que encallou nunha praia de Rímini durante unha tormenta en 1934.
Aínda que Fellini adaptou acontecementos clave da súa infancia e adolescencia en películas como I vitelloni (Os inútiles) (1953), Fellini 8½ (1963) e Amarcord (1973), insistiu en que eses recordos autobiográficos eran inventos:
En 1938, mesmo antes de rematar os estudos, Fellini enviou as súas creacións aos xornais. O prestixioso semanario La Domenica del Corriere publicou unhas quince das súas caricaturas na sección Cartoline del pubblico (a primeira apareceu no número do 6 de febreiro de 1938). O semanario político-satírico florentino Il 420 (it), editado por Nerbini, publicou numerosas caricaturas e columnas humorísticas del ata finais de 1939.. Fellini estableceuse en Roma o 4 de xaneiro de 1939 co pretexto de asistir á universidade, en realidade para facer realidade o seu desexo de dedicarse á profesión de xornalista. Chegada a Roma: 1939 miniatura|upright|esquerda|Placa da rúa Albalonga Fellini chega á capital seguido da súa nai Ida, que ten familia na cidade, e de Riccardo e Maddalena; alóxase en rúa Albalonga 13, preto da porta San Giovanni (no barrio Appio-Latino). En setembro de 1939, matriculouse na facultade de dereito da Universidade de Roma para compracer aos seus pais. O biógrafo Hollis Alpert afirma que «non hai constancia de que asistise a ningunha clase». Aloxado nunha pensión familiar, atópase con outro amigo de toda a vida, o pintor Rinaldo Geleng. Desesperadamente pobres, asócianse sen éxito para debuxar bosquexos de clientes de restaurantes e cafés. Fellini acaba atopando un traballo como novo xornalista para os diarios Il Piccolo e Il Popolo di Roma, pero dimite pouco despois, cansado de ter que escribir crónicas sobre sentenzas xudiciai.
Ao mesmo tempo, uns meses despois da súa chegada a Roma, en abril de 1939, Federico Fellini debutou en Marc'Aurelio, a principal revista satírica italiana, fundada en 1931 e dirixida por Vito De Bellis. Colaborou como debuxante satírico, creador de numerosas crónicas (entre elas È permesso... ?), caricaturista e autor de Storielle di Federico, converténdose nunha firma destacada da revista bimestral. A súa principal referencia nesta etapa foi o debuxante satírico e ilustrador de cinema Enrico De Seta.
O éxito de Marc'Aurelio tradúcese en bos ingresos e ofertas de traballo inesperadas. Fellini coñece a personaxes xa famosos naquela época. Empeza a escribir guións e gags propios. Colabora como coguionista nalgunhas películas protagonizadas por Erminio Macario: Imputato, alzatevi! e Lo vedi come sei... lo vedi come sei? (1939), Non me lo dire! e Il pirata sono io! (1940) ; escribe os chistes para os espectáculos de Aldo Fabrizi, no marco dunha amizade que se remonta a antes dos seus inicios no mundo do espectáculo...
Pronto colabora en numerosas películas en Cinecittà e o seu círculo de coñecidos profesionais amplíase co novelista Vitaliano Brancati e o guionista Piero Tellini. Tras a declaración de guerra de Mussolini contra Francia e Gran Bretaña o 10 de xuño de 1940, Fellini descobre A metamorfose de Franz Kafka, Nikolai Gogol, John Steinbeck e William Faulkner así como películas francesas Marcel Carné, René Clair et Julien Duvivier En 1941, publicou Il mio amico Pasqualino, un librito de 74 páxinas dividido en dez capítulos que describía as absurdas aventuras de Pasqualino, un alter egoego. Fellini e a radio miniatura|upright|Carlo Ludovico Bompiani (it), Federico Fellini e Guglielmo Guastaveglia (it) en Roma en 1944 En 1941, foi chamado a colaborar co Ente Italiano per le Audizioni Radiofoniche (EIAR), comezando unha breve tempada como autor radiofónico. Aínda que menos coñecida que a súa obra cinematográfica, a actividade radiofónica de Fellini é importante porque marca os seus inicios no mundo do espectáculo, así como o comezo da súa colaboración artística e sentimental con Giulietta Masina..
Durante eses anos, Fellini escribiu ao redor de noventa guións, entre os que se inclúen presentacións de programas musicais, revistas radiofónicas e a serie de vinte e catro radioscenas “'Cico e Pallina”'. Emitida ocasionalmente no marco do programa de variedades Il terziglio entre 1942 e 1943, a serie narra as aventuras de dúas mozas parellas casadas de alma sinxela e pura.Le traversie di Cico e Pallina, interrompidas en 1944, renováronse despois da guerra nunha serie independente titulada Le avventure di Cico e Pallina; producíronse catorce episodios até febreiro de 1947.
O papel de Cico interprétao Angelo Zanobini, mentres que Pallina é interpretada por unha nova actriz de revista, Giulietta Masina, a quen Fellini coñeceu en 1942 e que se convertería na súa inseparable compañeira e intérprete nas súas películas. A ampla produción radiofónica de Fellini daqueles anos inclúe tamén as revistas que escribiu xunto con Ruggero Maccari (entre elas Vuoi sognare con me, interpretada posteriormente por Paolo Poli, Riccardo Garrone, Gisella Sofio e Sandra Milo) e o melodramático Unha lettera d'amore (1942), centrada en dous mozos prometidos analfabetos que intercambian cartas de amor escritas en follas de papel en branco e que prefigura a poesía de personaxes de películas posteriores como Gelsomina e Cabiria. miniatura|upright|esquerda|Placa conmemorativa na fachada da casa da rúa Margutta en Roma onde vivironFederico Fellini e Giulietta Masina. En xullo de 1943, Giulietta presenta a Federico aos seus pais. Tras o 8 de setembro de 1943, cando a proclamación de Badoglio fai público o armisticio cos Aliados, Fellini, en lugar de responder á chamada do servizo militar, casa con ela o 30 de outubro. Durante os primeiros meses do seu matrimonio, viven xuntos na casa da tía de Giulietta, Giulia. Giulia proviña dunha familia acomodada (os seus pais eran propietarios da fábrica de zapatos Di Varese en Milán e ela era viúva de Eugenio Pasqualin, director do Liceo ginnasio Torquato Tasso (it) na capital). Giulietta e Federico pronto tiveron un fillo, Pier Federico, coñecido como Federichino, que naceu o 22 de marzo de 1945 e morreu só un mes despois do seu nacemento, o 24 de abril. Primeiras experiencias como guionista miniatura|esquerda|150px|Fellini na década de 1950.