Peter Press Maravich, nado o 22 de xuño de 1947 en Aliquippa, Pensilvania e finado o 5 de xaneiro de 1988 en Pasadena (California), foi un xogador de baloncesto de estadounidense, coñecido polo alcume de Pistol Pete. Durante toda a súa carreira na National Basketball Association (NBA) tivo unha media de 24,2 puntos, tras xogar 688 partidos cos Atlanta Hawks, logo nos recentemente creados New Orleans Jazz (que no seu último ano na franquía pasaron a chamarse Utah Jazz), e finalmente, tras sufrir unha grave lesión, xogou unha última tempada cos Boston Celtics.
Ingresou no Basketball Hall of Fame en 1987, sendo un dos máis novos en conseguilo, falecendo meses despois tras sufrir un ataque ao corazón durante un partido informal de baloncesto. Distinguíase polo seu estilo imaxinativo e arriscado, revolucionando o baloncesto cun estilo característico aínda moi seguido na actualidade; Maravich foi citado no Hall of Fame como "quizais o maior talento creativo ofensivo da historia". En 1996 foi seleccionado como un dos "Cincuenta mellores xogadores da historia da NBA". En homenaxe, o seu dorsal 7 foi retirado por Utah Jazz en 1985 e por New Orleans Hornets (actuais New Orleans Pelicans) en 2002.
Primeiros anos Pete Maravich, de orixe serbia, naceu en Aliquippa, Pensilvania, unha pequena cidade siderúrxica situada na área metropolitana de Pittsburgh. Maravich sorprendeu á súa familia e amigos coas súas habilidades de baloncesto xa dende unha idade temperá. O seu pai, Press Maravich, que fora xogador profesional e que agora traballaba de adestrador, ensinou a Maravich os fundamentos do baloncesto cando el tan só tiña sete anos de idade. Obsesivamente, Maravich pasou horas practicando trucos de control de balón, pases, fintas e tiros de longa distancia.
Maravich conseguiu o seu alcume de "Pistol" na escola secundaria, xa que adoitaba lanzar o balón polo lado coma se estivese a soster unha pistola. Maravich asistiu e xogou ao baloncesto no Instituto Daniel en Central, Carolina do Sur, de 1961 a 1963, mentres que o seu pai era fichou como adestrador do equipo da Universidade de Clemson. En 1963, o seu pai uniuse ao corpo técnico da Unidersidade de Notrh Carolina, e a súa familia trasladouse a Raleigh, Carolina do Norte, onde Pete xogou no Instuto B. Needham Broughton.
Traxectoria deportiva Universidade de Louisiana State Mentres que Maravich dixera aos seus amigos que sempre quixera xogar ao baloncesto na Universidade de West Virginia, o seu pai convertérase en adestrador de Louisiana State, co que lle ofreceu un lugar no equipo. Xa no seu primeiro partido na LSU, Maravich conseguiu 50 puntos, 14 rebotes e 11 asistencias contra a Universidade de Southeastern Louisiana. En só tres anos xogando para o seu pai en LSU, anotou 3.667 puntos Maravich (1.138 puntos en 1968, 1.148 puntos en 1969 e 1.381 puntos en 1970), cunhas medias de 43,8, 44,2 e 44,5 puntos por partido respectivamente. Durante toda a súa carreira universitaria, o base de 1,96 m (unha altura considerable para o seu posto) conseguiu 44,2 puntos por partido en 83 partidos, liderando a NCAA en anotación en cada unha das súas tres tempadas.
Os rexistros universitarios de Maravich en puntuación aínda hoxe son particularmente impresionantes, sobre todo tendo dous factores en conta. En primeiro lugar, Maravich, era un gran lanzador de longa distancia, e daquela aínda non había liña de tres puntos, co que tería metido moitos máis puntos se fose nunha época posterior. Anos máis tarde o exadestrador de baloncesto da LSU Dale Brown calculou cunha fotos que tomara que Maravich conseguiría unha media de trece triplas por encontro, o que subiría a súa media a 57 puntos por partido. En segundo lugar, o regulamento da NCAA no momento da carreira universitaria de Maravich prohibía a estudantes de primeiro xogar nas competicións universitarias, o que lle impediu anotar moitas máis puntos. Máis de 35 anos despois, moitos dos seus rexistros da NCAA e da LSU seguen en pé. Maravich foi tres veces All-American e aínda que nunca apareceu no torneo da NCAA, Maravich desempeñou un papel clave na transformación dun equipo que fixera un récord de 3-20 a tempada anterior. En Louisiana State University, Maravich foi un membro da fraternidade Sigma Alpha Epsilon.
Estatísticas Lenda PX Partidos xogados PT Partidos titular MPP Minutos por partido %TC Porcentaxe de tiros de campo %3P Porcentaxe de tiros de 3 %TL Porcentaxe de tiros libres RPP Rebotes por partido APP Asistencias por partido ROU Roubos de balón por partido TPP Tapóns por partido PPP Puntos por partido Negra Máximo de carreira AnoEquipoPXPTMPP%TC%3P%TLRPPAPPROUTPPPPP 1966–67Nesta época as estatítsticas dos xogadores de primeiro ano con contaban nos rexistros da NCAA Louisiana State 19 ... ... .452 ... .833 10.4 … … … 43.6 1967–68 Louisiana State 26 ... ... .423 ... .811 7.5 4.0 … … 43.8 1968–69 Louisiana State 26 ... ... .444 ... .746 6.5 4.9 … … 44.2 1969–70 Louisiana State 31 ... ... .447 ... .773 5.3 6.2 … … 44.5 Carreira 83 ... … .438 ... .775 6.5 5.1 … … 44.2
Atlanta Hawks Primeiro ano miniatura|left|Maravich en 1967. Tras finalizar o seu exitososo periplo universitario, Pete Maravich debeu afrontar o salto ao profesionalismo. Cando chegaba o decisivo momento do draft, era tentado por ABA e NBA, as dúas ligas do momento. Entón, a Pistol comparábaselle con Bob Cousy ou Dick McGuire polo seu manexo de balón, aínda que era ademais un excepcional tirador
Os Atlanta Hawks, buscando rexuvenecer o seu persoal, mandaron a Zelmo Beaty, a San Francisco Warriors a cambio do número tres do draft. Unha vez no mesmo, Detroit elixiu no número un a Bob Lanier, e sorprendentemente, os Rockets foron a por Rudy Tomjanovich, pois ao parecer Elvin Hayes non estaba moi disposto a compartir o balón con ninguén máis. Deste xeito, os Hawks tiveron vía libre para elixir a Maravich. Mentres tanto, na ABA, foron os Carolina Cougars quen obtiveron os dereitos por Pete. A idea era ver se Maravich se inclinaría polo espectáculo da ABA ou pola máis consolidada NBA, que naquela época estaba dominada por grandes egos, onde o individualismo no xogo era meirande. Fálase de que nun partido, Elvin Hayes fixo 28 tiros tocando 29 veces a pelota en xogo. Ademais, o diñeiro recibido por determinados rookies era un obstáculo, xa que salientaba a envexa de determinados veteranos con contratos inferiores. Por primeira vez na historia, o diñeiro fluía nas arcas da NBA, alá por 1970, e as comparacións eran odiosas entre vellos e novos contratos.
A primeira opción de Pete sempre foi a NBA, xa que tiña un plan de pensións a trinta anos e xa entón, seis anos antes de que sucedese, había rumores de fusión entre ambas as ligas. Ademais, o propio Pistol sempre quixo xogar na liga onde brillaron os seus maiores ídolos, Jerry West e Oscar Robertson. Aínda así, os Maravich foron a Nova York a falar cos Cougars. As negociacións eran directas, sen intermediarios polo medio, e os Maravich non tiñan demasiado diñeiro. Despois de intensas reunións que acabaron ás 5 da mañá, ambas as partes quedaron emprazadas para outra reunión a seguinte semana. Cando foron a abandonar o hotel, viron que os Cougars non pagaran a súa habitación. Press Maravich tiña 83 dólares encima, Pete tiña 10. A factura de hotel foi de 82 dólares, máis 10 de taxi ao aeroporto e un de propina a un taxista, que os mirou coma se fosen mendigos.
Foi o final da historia de Pete coa ABA. Poucos días despois, Pistol asinaría o contrato con Atlanta e converteríase en millonario: entre 1 600 000 e 2 000 000 dólares a repartir en 5 anos, ademais dun coche. Maravich chegou a un equipo con sete xogadores de cor e portaría o número 44 na honra á súa espectacular media de anotación na NCAA. Os Hawks eran un bo equipo e a súa estrela era Lou Hudson, un aleiro que superaba con facilidade os 20 puntos por partido. Ademais de Sweet Lou estaban Bill Bridges, cuarto reboteador da liga a pesar dos seus dous metros; Joe Caldwell, un defensor do que se dicía que podía saltar sen pulo por riba dun coches; o base Walt Hazzard e o pivote Walt Bellamy, 'Big Bells', unha superestrela da liga, que no seu ano rookie en 1961 pasara os 30 puntos por partido. Con todo, o seu rendemento baixou de forma progresiva na súa carreira. O seu adestrador era Richie Guerin, que fora un gran xogador na liga e alternara as funcións de xogador e adestrador desde a súa chegada aos Hawks.
Maravich instalouse en Atlanta sen o seu pai, quen tivo que volver a casa xa que os problemas de alcoholismo da súa muller eran cada vez maiores. Ademais, Joe Caldwell decidiu pedir na súa renovación un dólar máis do que gañaba Pistol, co cal saíu do equipo buscando fortuna na ABA. Por riba de todo iso, o seu xogo non encaixaba co xogo do resto do equipo, xa que non captaban os seus pases e recibía poucas axudas tras cada dous contra un. Ademais, Maravich era un tipo tranquilo e bastante tímido, co cal non conectou nun equipo cun ambiente nada semellante ao da Universidade. O resultado foi que Pete non empezou a súa primeira tempada como titular. En pretempada, perderon de 50 puntos ante os Bucks de Oscar Robertson e Lew Alcindor (xogador máis tarde coñecido como Kareem Abdul-Jabbar), que serían o seu primeiro rival na liga regular, tralo que o cronista local escribiu que fora "a peor exhibición de baloncesto que vira xamais". Perderon, xa durante a tempada, 97-108, facendo Maravich un mal partido con 3/13 en tiro. De feito, Pete encadeou varios malos partidos, repletos de perdas de balón e desacerto no tiro. Tódolos que lle envexaban polo diñeiro que gañaba saíron na súa contra. Ironicamente, Caldwell asinaba polos Carolina Cougars na ABA, o equipo que pretendeu a Pistol, e os Hawks tras 16 partidos tiñan un balance de 4-12. O ano anterior lograron un balance de 48-34 e a química no equipo non existía. Os seus compañeiros boicoteaban as entrevistas, fartos de preguntas sobre Maravich: era o inimigo público número 1.
De súpeto, Pete espertou: tres partidos seguidos con 32 puntos, xa como titular, e 40 ante os New York Knicks no Garden, con todo o equipo animando dende o banco. Despois conseguiu que Jerry West, que tivera dous partidos ante os Hawks por encima de 50 puntos a tempada anterior, quedase só en 24. A súa media de perdas de balón por partido comezou a baixar a metade de tempada, simplemente limitando todos os riscos innecesarios, e os seus compañeiros finalmente aceptárono no vestiario no canto de buscar o oco deixado por Campbell. Tras o All-Star, os Hawks tiveron marca gañadora e Maravich fixo varios partidos roldando os 40 puntos, situándose na carreira para ser Rookie do Ano fronte a Dave Cowens e Geoff Petrie, quen empataron finalmente polo galardón a pesar dos 23,2 puntos por partido de Pistol Pete, que foi terceiro a moita distancia de ambos. Os Hawks alcanzaron os Playoffs, pero enfrontábanse aos campións en exercicio: os Knicks, que lles venceron 4-1. Pete só brillou no último encontro con 31 puntos.
Tráxicos anos en Atlanta miniatura|Maravich (44) ante Tom Van Arsdale.