Interkosmos 14 (Интеркосмос 14 en ruso), tamén denominado DS-U2-IK Nº 7, foi un satélite artificial soviético lanzado o 11 de decembro de 1975 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características Interkosmos 14 foi o sétimo e último membro da serie de satélites DS-U2-IK. Estaba adicado ó estudo da ionosfera terrestre e foi unha das contribucións ó programa de Estudo Magnetosférico Internacional (IMS pola súa sigla en inglés). O satélite levaba cinco experimentos a bordo para medir as emisións ELF (Extremely Low-Frequency, frecuencia extremadamente baixa) e VLF (Very Low-Frequency, frecuencia moi baixa) da magnetosfera terrestre, así como a variación da densidade do plasma ionosférico e temperatura de electróns ó longo da súa órbita, a variación do contido total de electróns da ionosfera e a enerxía e características de penetración das chuvias de meteoros.
O satélite orientábase magneticamente e contiña un sistema de telemetría estándar e un sistema de banda larga para transmitir datos en tempo real ou a partir do almacenamento de a bordo, consistente nunha grabadora de cinta.
Interkosmos 14 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países. Foi inxectado nunha órbita inicial de 1707 km de apoxeo e 345 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 74 graos e un período de 105,3 minutos. As operacións co satélite finalizaron o 28 de xuño de 1976 e reentrou na atmosfera o 27 de febreiro de 1983.
Notas
Véxase tamén Bibliografía
Outros artigos DS-U2-IK Interkosmos 3 Interkosmos 5 Interkosmos 9 Interkosmos 10 Interkosmos 12 Interkosmos 13
Categoría:Satélites Interkosmos Categoría:DS-U2-IK