miniatura|Follas novas, de Rosalía de Castro, está en dominio público. 110px|miniatura|dereita|O símbolo do copyright, "©", é usado para indicar que unha obra reserva para a persoa autora todos os dereitos. 110px|miniatura|dereita|O símbolo do copyleft é usado para indicar que unha obra reserva para a persoa autora algúns dereitos, permitindo xeralmente a libre distribución da obra.
Os dereitos de autoría (do francés droit d'auteur) é un conxunto de normas e principios que regulan os dereitos morais e patrimoniais que a lei concede ás persoas autoras, polo só feito da creación dunha obra literaria, artística ou científica, tanto publicada ou que aínda non se publicou.
Son unha forma de protección proporcionada polas leis vixentes na maioría dos países ás persoas autoras, creadoras, tradutoras, investigadoras ou artistas de obras orixinais, ben sexan literarias, dramáticas, musicais, artísticas e intelectuais.
No dereito anglosaxón utilízase a noción de copyright (símbolo ©, traducido literalmente como dereito de copia) que, polo xeral, comprende a parte patrimonial dos dereitos de autoría.
Unha obra pasa ao dominio público cando os dereitos patrimoniais expiraron. Isto sucede habitualmente transcorrido un prazo desde a morte da persoa autora (post mortem auctoris). Por exemplo, no dereito europeo, 70 anos desde a morte. Dita obra entón pode ser utilizada en forma libre, respectando os dereitos morais.
Dereito de autoría e Copyright O dereito de autor e copyright constitúen dúas concepcións sobre a propiedade literaria e artística. O primeiro provén da familia do dereito continental, particularmente do dereito francés, mentres que o segundo provén do dereito anglosaxón (ou common law).
O dereito de autor baséase na idea dun dereito persoal do autor, fundado nunha forma de identidade entre o autor e a súa creación. O dereito moral está constituído como emanación da persoa do autor: recoñece que a obra é expresión da persoa do autor e así se lle protexe. A protección do copyright limítase estritamente á obra, sen considerar atributos morais do autor en relación coa súa obra, excepto a paternidade; non o considera como un autor propiamente tal, pero ten dereitos que determinan as modalidades de utilización dunha obra.
A partir de 1995 e a proposta da UNESCO, o 23 de abril de cada ano celébrase o Día Internacional do Libro e dos Dereitos de Autor.
Antecedentes históricos miniatura|290px|O Estatuto da Raíña Ana entrou en vixencia en 1710 e está en Dominio público. Aínda que na antigüidade é posible atopar incipientes ideas acerca dun dereito sobre as obras intelectuais, non é ata a aparición da imprenta, que permitiu a distribución e copia masiva das obras, cando xorde a necesidade de protexer as obras non como obxectos materiais, senón como fontes de propiedade intelectual. Formalmente sitúase o nacemento do dereito de autor e do copyright durante o século XVIII.
Na Inglaterra do século XVIII os editores de obras (os libreiros) argumentaban a existencia dun dereito a perpetuidade a controlar a copia dos libros que adquiriran dos autores. Devandito dereito implicaba que ninguén máis podía imprimir copias dos obras sobre as cales tivesen o copyright (traducido literalmente como dereito de copia).
O Estatuto da Raíña Ana, aprobado polo parlamento inglés en 1710, foi a primeira norma sobre copyright da historia. Esta lei establecía que todas a obras publicadas recibirían un prazo de copyright de 14 anos, renovable por unha vez se o autor se mantiña con vida (ou, sexa, un máximo de 28 anos de protección). Mentres que todas as obras publicadas antes de 1710 recibirían un prazo único de 21 anos a contar desa data. Con todo, o dominio público no dereito anglosaxón só naceu en 1774, tras o caso Donaldson contra Beckett en que se discutiu a existencia do copyright a perpetuidade (a Cámara dos Lores resolveu 22 votos a 11 en contra desa idea).
Estados Unidos incorporou os principios sentados en Inglaterra sobre o copyright. Así a Constitución de 1787, no artigo I, sección 8, cláusula 8 (a cláusula do progreso) permitiu establecer en favor dos autores "dereitos sobre a propiedade creativa" por tempo limitado. En 1790, o Congreso dos Estados Unidos de América promulgou a primeira Copyright Act (Lei sobre copyright), creando un sistema federal de copyright e protexéndoo por un prazo de catorce anos, renovable por igual termo se o autor estaba vivo ao seu vencemento (ou, sexa, un máximo de 28 anos de protección). Se non existía renovación, a súa obra pasaba ao dominio público.
Mentres, en Estados Unidos, o copyright converteuse nun dereito de propiedade comerciable, en Francia e Alemaña desenvolveuse o dereito de autor, baixo a idea de expresión única do autor. Nesa liña, o filósofo alemán Kant dicía que "unha obra de arte non pode separarse do seu autor".
En Francia en 1777, Beaumarchais xunto a outros dramaturgos, fundou a primeira organización para promover o recoñecemento dos dereitos dos autores. Pero houbo que esperar ao final da Revolución Francesa para que a Asemblea Nacional aprobase a primeira Loi du droit d'auteur (Lei de dereito de autor) en 1791.
Evolución do copyright En 1790, as obras protexidas pola Copyright Act dos Estados Unidos eran só os "mapas, cartas de navegación e libros" (non cubría as obras musicais ou de arquitectura). Este copyright outorgaba ao autor o dereito exclusivo a "publicar" as obras, polo que só se violaba tal dereito se reimprimía a obra sen o permiso do seu titular. Ademais, este dereito non se estendía ás "obras derivadas" (era un dereito exclusivo sobre a obra en particular), polo que non impedía as traducións ou adaptacións de devandito texto. Cos anos, o titular do copyright obtivo o dereito exclusivo a controlar calquera "publicación" da súa obra. Os seus dereitos estendéronse, da obra en particular, a calquera "obra derivada" que puidese xurdir en base á "obra orixinal".
Así mesmo, o Congreso dos Estados Unidos incrementou en 1831 o prazo inicial do copyright de 14 a 28 anos (ou sexa, chegouse a un máximo de 42 anos de protección) e en 1909 estendeu o prazo de renovación de 14 a 28 anos (obténdose un máximo de 56 anos de protección). E, a partir dos anos 50, comezou a estender os prazos existentes en forma habitual (1962, 1976 e 1998).
Campo de aplicación A protección do dereito de autor abarca unicamente a expresión dun contido, pero non as ideas. Para o seu nacemento non necesita de ningunha formalidade, é dicir, non require da inscrición nun rexistro ou o depósito de copias, os dereitos de autor nacen coa creación da obra.
Son obxecto de protección as obras orixinais, do campo literario, artística e científico, calquera que sexa a súa forma de expresión, soporte ou medio. Entre outras: Libros, folletos e outros escritos; Obras dramáticas ou dramático-musicais; Obras coreográficas e as pantomimas; Composicións musicais con ou sen letra; Obras musicais e outras gravacións sonoras; Obras cinematográficas e outras obras audiovisuais; Obras de debuxo, pintura, arquitectura, escultura, gravado, litografía; Obras fotográficas; Ilustracións, mapas, planos, esbozo e obras plásticas relativos á xeografía, á topografía, á arquitectura ou ás ciencias; Programas informáticos. Entrevistas
Hai varias categorías de materiais que xeralmente non son elixibles para a protección de dereito de autor. Estas inclúen entre outras: Traballos que non foron fixados nunha forma de expresión tanxible. Por exemplo: obras coreográficas que non foron escritas ou gravadas, ou discursos improvisados ou presentacións que non foron escritas ou gravadas. Títulos, nomes, frases curtas e lemas, símbolos ou deseños familiares, meras variantes de decoración tipográfica, letras ou cores; meras listas de ingredientes ou contidos. Ideas, procedementos, métodos, sistemas, procesos, conceptos, principios, descubrimentos, aparellos, como diferenciacións dunha descrición, explicación ou ilustración. Obras que consisten totalmente de información que é de coñecemento público e non representan un traballo que teña un autor orixinal. (Por exemplo: calendarios, táboas de peso e estatura, cintas métricas ou regras, e listas ou táboas obtidas de documentos públicos ou outras fontes de uso común). As leis, regulamentos e demais normas. Pódense publicar pero non dan exclusividade: outros poden tamén publicar edicións das leis. Nos casos de obras como concordancias, correlacións, comentarios e estudos comparativos das leis, si poden ser protexidas no que teñan de traballo orixinal do autor.
Os dereitos de autor miniatura|A típica frase All rights reserved nun DVD. O titular dos dereitos de autor goza de dereitos exclusivos respecto de: Reproducir a obra en copias ou fonogramas. Preparar obras derivadas baseadas na obra. Distribuír copias ou fonogramas da obra ao público vendéndoas ou facendo outro tipo de transferencias de propiedade tales como alugar, arrendar ou prestar devanditas copias. Presentar a obra publicamente, no caso de obras literarias, musicais, dramáticas e coreográficas, pantomimas, películas e outras producións audiovisuais. Mostrar a obra publicamente, no caso de obras literarias, musicais, dramáticas, coreográficas, pantomimas, obras pictóricas, gráficas e esculturais, incluíndo imaxes individuais de películas ou outras producións audiovisuais. No caso de gravacións sonoras, interpretar a obra publicamente a través da transmisión audiodixital.
A protección do dereito de autor existe desde que a obra é creada dunha forma fixada. O dereito de autor sobre unha obra creada convértese inmediatamente en propiedade do autor que creou dita obra. Só o autor ou aqueles cuxos dereitos derivan do autor poden reclamar a propiedade.
Os autores dunha obra colectiva son co-donos do dereito de autor da devandita obra a menos que haxa un acordo que indique o contrario.
O dereito de autor de cada contribución individual dunha publicación periódica ou en serie, ou calquera outra obra colectiva, existen a parte do dereito de autor dunha obra colectiva na súa totalidade e están conferidos inicialmente ao autor de cada contribución. A mera posesión dun libro, manuscrito, pintura ou calquera outra copia ou fonograma outórgalle ao dono o dereito de autor.
Os menores de idade poden reclamar dereito de autor pero as leis do estado poden regulamentar calquera transacción relacionada con este tema que inclúa a menores.
Dereitos Patrimoniais: son aqueles que permiten de xeito exclusivo a explotación da obra até un prazo contado a partir da morte do último dos autores, posteriormente pasan a formar parte do dominio público podendo calquera persoa explotar a obra.
Dereitos Morais: Os cales son ligados ao autor de xeito permanente e son irrenunciables e imprescriptibles.
Dereitos Conexos: son aqueles que protexen a persoas distintas ao autor, como poden ser os artistas, intérpretes, tradutores, editores, produtores etc.
Fotografía O Dereito de autoría considera ás imaxes fotográficas ós fins de tutelar as imaxes de persoas ou de aspectos, elementos ou feitos da vida natural ou social obtidas mediante o emprego dun procedemento fotográfico ou proceso análogo.
Corresponde ó fotógrafo, salvo nalgunhas cuestións relativas ós retratos fotográficos, o dereito exclusivo de reprodución, difusión e venda. Así a todo, se a obra foi obtida no marco de contrato de arrendamento de servizos ou de traballo, tal dereito exclusivo corresponde ó responsable do encargo contractual. A duración dos dereitos sobre a fotografía vén determinado pola normativa legal de aplicación.