Greek tortoiseTemporal range: Pliocene–Holocene PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N Possible Late Miocene recordPhotographed in GreeceConservation statusVulnerable (IUCN 2.3)Tortoise.; Freshwater Turtle Specialist Group (1996). "Testudo graeca". IUCN Red List of Threatened Species. 1996: e.T21646A9305693. doi:10.2305/IUCN.UK.1996.RLTS.T21646A9305693.en. Retrieved 19 November 2021.Scientific classification Kingdom:AnimaliaPhylum:ChordataClass:ReptiliaOrder:TestudinesSuborder:CryptodiraSuperfamily:TestudinoideaFamily:TestudinidaeGenus:TestudoSpecies:T. graecaBinomial nameTestudo graecaLinnaeus, 1758Note allopatric ranges of "Maghreb" (T. g. graeca) and "Greek" (T. g. ibera) populationsSynonymsFritz, Uwe; Havaš, Peter (2007). List
T. g. graeca Testudo graeca
Linnaeus, 1758 Testudo pusilla
Linnaeus, 1758 Chersine pusilla
— Merrem, 1820 Testudo mauritanica
A.M.C. Duméril & Bibron, 1835 Testudo mauritonica
Kercado, 1835 (ex errore) Testudo whitei
Bennett, 1836 Peltastes mauritanicus
— Gray, 1873 Testudo graeca graeca
— Mertens, 1946 Testudo gracea
Nutaphand, 1979 (ex errore) Testudo whitie
Highfield & Martin, 1989 (ex errore) Furculachelys whitei
— Highfield, 1990 Testudo graeca sarda
Ballasina, 1995 (nomen nudum) Testudo graeca whitei
— Artner, 1996 T. g. anamurensis Testudo graeca anamurensis
Weissinger, 1987 Testudo ibera anamurensis
— Highfield, 1990 Testudo terrestris anamurensis
— David, 1994 Testudo anamurensis
— Vetter, 2002 Testudo graeca amurensis
Ferri, 2002 (ex errore) T. g. antakyensis Testudo antakyensis
Perälä, 1996 Testudo graeca antakyensis
— Zwartepoorte, 2000 Testudo terrestris antakyensis
— Bour, 2002 Testudo ibera antakyensis
— Artner, 2003 T. g. armeniaca Testudo graeca armeniaca
Chkhikvadze, 1989
(nomen nudum) Testudo graeca armeniaca
Chkhikvadze & Bakradze, 1991 Testudo graeca armaniaca
Chkhikvadze & Bakradze, 1991
(ex errore) Testudo armeniaca
— Vetter, 2002 Testudo terrestris armeniaca
— Bour, 2002 T. g. buxtoni ? Testudo ecaudata
Pallas, 1814 Testudo buxtoni
Boulenger, 1921 Testudo terrestris buxtoni
— Bour, 2002 Testudo ibera buxtoni
— Artner, 2003 ; T. g. cyrenaica Testudo graeca cyrenaica
Pieh & Perälä, 2002 Testudo cyrenaica
— Vetter, 2002 Testudo cyrenaika
Stettner, 2004 (ex errore) T. g. floweri Testudo floweri
Bodenheimer, 1935 Testudo graeca floweri
— Mertens, 1946 Testudo terrestris floweri
— David, 1994 Testudo ibera floweri
— Artner, 2003 T. g. ibera Testudo ibera
Pallas, 1814 Chersus iberus
— Brandt, 1852 Testudo iberia
Blyth, 1853 (ex errore) Medaestia ibera
— Wussow, 1916 Testudo ibera racovitzai
Călinescu, 1931 Testudo graeca ibera
— Mertens, 1946 Testudo ibera ibera
— Gmira, 1993 Testudo terrestris ibera
— David, 1994 T. g. lamberti Testudo graeca lamberti
Pieh & Perälä, 2004 Testudo lamberti
— Perälä, 2004 T. g. marokkensis Testudo graeca marokkensis
Pieh & Perälä, 2004 Testudo marokkensis
— Perälä, 2004 T. g. nabeulensis ? Testudo flavominimaralis
Highfield & Martin, 1989 Furculachelys nabeulensis
Highfield, 1990 Testudo nabeulensis
— Welch, 1994 ? Testudo graeca flavominimaralis
— Artner, 1996 Testudo graeca nabeulensis
— Artner, 1996 T. g. nikolskii Testudo graeca nikolskii
Chkhikvadze & Tuniyev, 1986 Testudo ibera nikolskii
— Highfield, 1990 Testudo terrestris nikolskii
— David, 1994 Testudo graeca niiolskii
Paull, 1997 (ex errore) Testudo nikolskii
— Vetter, 2002 T. g. pallasi Testudo graeca pallasi
Chkhikvadze, 1989
(nomen nudum) Testudo graeca pallasi
Chkhikvadze & Bakradze, 2002 Testudo pallasi
— Danilov & Milto, 2004 T. g. perses Testudo perses
Perälä, 2002 Testudo ibera perses
— Artner, 2003 T. g. soussensis Testudo graeca soussensis
Pieh, 2001 Testudo soussensis
— Vetter, 2002 T. g. terrestris Testudo terrestris
Forsskål, 1775 ? Testudo zolhafa
Forsskål, 1831 (nomen nudum) ? Testudo zolkafa
Forsskål, 1831 (nomen nudum) ? Testudo zohalfa
Forsskål, 1835 (nomen nudum) Testudo graeca terrestris
— Wermuth, 1958 Testudo terrestris terrestris
— David, 1994 Testudo ibera terrestris
— Artner, 2003 T. g. zarudnyi Testudo zarudnyi
Nikolsky, 1896 Testudo graeca zarudnyi
— Mertens, 1946 Testudo ibera zarudnyi
— Gmira, 1993 Testudo terrestris zarudnyi
— David, 1994
Полската желка (Testudo graeca), исто така позната како Грчка желка, е вид на желка од фамилијата Testudinidae . Testudo graeca е еден од петте видови средоземни желки ( родови Testudo и Agrionemys ). Останатите четири видови се Ридска желка (T. hermanni), Египетската желка (T. kleinmanni), Маргиналната желка (T. marginata) и Руската желка ( A. horsfieldii ). Полската желка е животно со долг животен над 125 години, во некои непроверени извештаи и до 200 години.
Географски опсег Географскиот опсег на полската желка ги вклучува Северна Африка, Јужна Европа и Југозападна Азија . Распространета е на брегот на Црното Море на Кавказот (од Анапа, Русија, до Сухуми, Абхазија, Грузија, на југ), како и во други региони на Грузија, Ерменија, Иран и Азербејџан .
Еволуција Најстариот познат дефинитивен фосил е од раниот плиоцен во Грција, но примероците наведени како Testudo cf.graeca се познати од доцниот и средниот миоцен во Грција и Турција.
Одлики Полската желка (T. g. ibera) често се меша со Ридската желка (T. hermanni). Сепак, забележливите разлики им овозможуваат да се разликуваат. лево|мини|250x250пкс| Т.g. ibera мини|T. graeca, машкo Полска желка Ридска желка Големи симетрични ознаки на врвот на главата Само мали лушпи на главата Големи лушпи на предните нозе Мали лушпи на предните нозе Неподелен карапас над опашката Карапусот на опашката речиси секогаш поделен Забележителни спарси на секое бедро Нема спарси Изолирани флеки на ’рбетот и плочите на ребрата Изолирани флеки само на ’рбетните плочи Темна централна дамка на долната страна Две црни ленти на долната страна Школка малку издолжена правоаголна Овална форма на школка Широко испружени ’рбетни плочи Мали ’рбетни плочи Подвижни задни плочи на долната страна Фиксирани плочи на долната страна Нема поттик за опашка Опашката носи поттик на врвот
Подвидови мини|Testudo graeca, 4 години Поделбата на подвидови е тешка и збунувачка. Со оглед на нивниот огромен опсег на три континенти, различните терени, клими и биотопи се создадале огромен број на сорти, при што постојано се откриваат нови подвидови. Во моментов се објавени најмалку 20 подвидови:
Т. g. graeca (Северна Африка и Јужна Шпанија) Т. g. soussensis (Јужен Мароко) Т. g. marokkensis (Северно Мароко) Т. g. nabulensis - туниска желка (Тунис) Т. g. cyrenaica (Либија) Т. g. ibera (Турција) Т. g. armeniaca - ерменска желка (Ерменија) Т. g. buxtoni (Касписко Море) Т. g. terrestris (Израел/Либан) Т. g. zarudnyi (Иран/Азербејџан) Т. g. whitei (Алжир) Т. g. floweri (Јордан)
Овој нецелосен список ги покажува проблемите во поделбата на видот на подвидови. Разликите се првенствено во големината и тежината, како и бојата, која се движи од темно кафеава до светло жолта, и видовите на флеки, кои се движат од еднобојни до многу дамки. Исто така, свиткувањето на рабовите на нивните карапаси се движи од минимално до изразено. За да не се изгубиме во бројот на подвидови, неодамна, неколку желки претходно класифицирани како T. graeca се доделени на различни видови, па дури и на различни родови .
Генетското богатство на T. graeca се покажува и во неговото вкрстување. Желките од различни групи често се парат, создавајќи потомство со многу различни форми и бои. Можеби најдоброто средство за идентификација за иднината е едноставно местото на потекло.
Најмалата, а можеби и најубавата од подвидот е туниската желка . Има особено светла и впечатлива боја. Сепак, ова се и најчувствителните желки од овој вид, па затоа не можат да се чуваат на отворено во умерена клима, бидејќи студените и дождливи лета брзо предизвикуваат разболување на животните. Тие исто така не се способни за долга хибернација .
На другата крајност, животните од североисточна Турција се многу робусни, како што е ридската желка. Најголемите примероци потекнуваат од Бугарија . Пријавени се примероци од 7 килограми. За споредба, туниската желка има максимална тежина од 0,7 кг (1,5 lb). T. graeca е исто така тесно поврзана со маргиналната желка ( T. marginata ). Двата вида можат да се вкрстуваат, создавајќи потомство способно за репродукција.
Пол Мажјаците од T. graeca се разликуваат од женките во шест главни точки. Прво, тие се генерално помали. Нивните опашки се подолги од женките и се стеснуваат рамномерно до одредена точка, а отворот на клоакалот е подалеку од основата на опашката. Долната страна е малку закривена, додека женките имаат рамна обвивка на долната страна. Задниот дел на машкиот капак е поширок отколку што е долг и задните плочи на карапасот често се наведнуваат нанадвор.
Парење и репродукција мини| Пар од полски желки се пари во природниот парк на планината Јаманлар, провинција Измир, Турција Кај полската желка веднаш по будењето од хибернација, започнува инстинктот за парење. Мажјаците ги следат женките со голем интерес, ги опкружуваат, ги гризат во екстремитетите, ги удираат. За време на копулацијата, мажјакот ја отвора устата, покажувајќи го црвениот јазик и испуштајќи звуци на чкрипење.
За време на парењето, женката стои во место, прицврстувајќи се со предните нозе, движејќи го предниот дел од телото лево и десно во истиот ритам како и извиците на мажјакот. Едно успешно парење ќе и овозможи на женката да несе јајца повеќе пати. Кога се размножуваат во заробеништво, паровите женки и мажјаци мора да се чуваат одвоени.
Една или две недели пред несењето на јајцата, животните значително се вознемируваат, се движат наоколу за да мирисаат и копаат во почвата, дури и да ја вкусат, пред да го изберат идеалното место за несење јајца. Еден или два дена пред поставувањето на јајцето, женката се однесува агресивно, доминантно качувајќи друго животно како за копулација и го испушта истиот звук на чкрипење што мажјакот го произведува за време на копулацијата. Целта на ова однесување е да се произведе почит во заедницата на желките, така што женката нема да биде вознемирувана од другите за време на несењето јајца. Понатамошните детали за однесувањето на несењето јајца се исти како оние што се детализирани за маргиналната желка.
Трговија Полската желка вообичаено се продава како домашно милениче во земјите каде е распространета како што се Мароко и Шпанија, и покрај незаконската трговија. Ова може да доведе до неодржливо отстранување на дивите поединци за локална трговија со домашни миленичиња и за извоз. Исто така, постои загриженост за благосостојбата со оваа трговија, бидејќи животните не се соодветно сместени кога се продаваат, што предизвикува висока стапка на смртност во заробеништво.
Храна Во заробеништво, желката сака лисја од глуварче и други лиснати растенија. Сепак, иако уживаат и во јадењето зелена салата, тоа не им се препорачува поради недостаток на хранливи материи кои им се потребни на желките за да преживеат.
Наводи
Надворешни врски
Европски желки. (на германски).
Broasca Testoasa Greaca - Testudo graeca . (на романски).
Категорија:Животински таксони опишани од Карл Линеј Категорија:Фауна на Иран Категорија:Ранливи видови според МСЗП Категорија:Желки