Војна на Четвртата коалиција (1806 – 1807) — војна во која Француското Царство на Наполеон се борело против Четвртата коалиција, составена од повеќе европски монархии, која била поразена. Главните коалициски сојузници биле Прусија и Русија , заедно со Саксонија, Шведска и Велика Британија, кои исто така придонеле во војната. Со исклучок на Прусија, некои членови на коалицијата претходно се бореле против Франција како дел од Третата коалиција и немало интервентен период на општ мир. На 9 октомври 1806 година, Прусија се приклучила на обновената коалиција, стравувајќи од порастот на француската моќ по поразот на Австрија и формирањето на Рајнскиот Сојуз предводен од Франција. Прусија и Русија се мобилизирале за нова кампања со трупи на Прусија во Саксонија.Edouard Driault, "The coalition of Europe against Napoleon." American Historical Review 24.4 (1919): 603–624
Наполеон решително ги поразил Прусите во експедитивна кампања која кулминирала во Битката кај Јена-Ауерштет на 14 октомври 1806 година. Француските сили под Наполеон ја окупирале Прусија, ја уништиле разбиената пруска армија и го зазеле Берлин. Тие потоа напредуваа сè до Источна Прусија, Полска и руската граница, каде што се случила неодлучувачката битка против Русите во Битката кај Ејлау на 7-8 февруари 1807 година. Напредувањето на Наполеон на руската граница било накратко прекинато во текот на пролетта додека ја ревитализирал својата војска со свежи залихи. Руските сили конечно биле уништени од Французите во Битката кај Фридланд на 14 јуни 1807 година, а три дена подоцна Русија побарала примирје.David G. Chandler, Jena 1806: Napoleon Destroys Prussia (Osprey, 1993).
Преку Договорите од Тилзит во јули 1807 година, Франција склучила мир со Русија, која се согласила да се приклучи на Континенталниот систем. Сепак, договорот бил особено суров за Прусија, бидејќи Наполеон барал голем дел од пруската територија долж долниот дел на Рајна западно од Елба и територијата што била дел од поранешната Полско-литванска Државна Заедница. Соодветно, овие аквизиции биле инкорпорирани во новото Кралство Вестфалија, предводено од неговиот брат Жером Бонапарт. Тој, исто така, го основал Војводството Варшава, полска клиентска држава, управувана од неговиот нов сојузник, кралот на Саксонија. На крајот на војната Наполеон бил господар на речиси цела западна и средна Европа, освен Шпанија, Португалија, Австрија и неколку други помали држави.
И покрај крајот на Четвртата коалиција, Британија останала во војна со Франција. Непријателствата на копно продолжиле подоцна во 1807 година, кога француско-шпанска армија го нападнала британскиот сојузник Португалија, започнувајќи ја Полуостровската војна. Понатамошна Петта коалиција ќе биде составена кога Австрија повторно се приклучила на конфликтот во 1809 година.
Заднина Четвртата коалиција (1806–1807) на Велика Британија, Прусија, Русија, Саксонија и Шведска против Франција била формирана само неколку месеци по падот на претходната коалиција. По неговиот триумф во Битката кај Аустерлиц и последователното пропаѓање на Третата коалиција, Наполеон со нетрпение очекувал да постигне општ мир во Европа, особено со неговите два главни преостанати антагонисти, Британија и Русија. Во меѓувреме, тој се обидел да ја изолира Прусија од влијанието на овие две сили, нудејќи пробен сојуз, додека во исто време пробувал да го ограничи политичкото и военото влијание на Прусија меѓу германските држави. лево|мини|Офицерите на елитната пруска Gardes du Corps, сакајќи да предизвикаат војна, демонстративно ги острат мечевите на скалите на француската амбасада во Берлин во есента 1806 година. И покрај смртта на Вилијам Пит во јануари 1806 година, Британија и новата администрација останале посветени на спротивставување на растечката моќ на Франција. Мировните преговори меѓу двете нации на почетокот на новата година се покажале неефикасни поради сè уште нерешените прашања што довеле до распаѓање на Амјенскиот мир. Една точка на спор била судбината на Хановер, германски електорат во лична заедница со британската монархија кој бил окупиран од Франција од 1803 година. Спорот околу оваа држава на крајот ќе стане casus belli и за Британија и за Прусија против Франција. Ова прашање ќе ја вовлече во војната и Шведска, чии сили биле распоредени таму како дел од напорите за ослободување на Хановер за време на војната на претходната коалиција. Патот до војната изгледал неизбежен откако француските сили ги исфрлиле шведските трупи во април 1806 година.
Освен некои поморски судири и периферната битка кај Маида во јужна Италија во јули 1806 година (иако овие дејства се сметаат за дел од крајот на Војната на Третата коалиција), главните конфликти меѓу Британија и Франција за време на четвртата коалиција не вклучиле директна воена конфронтација. Наместо тоа, имало ескалација во тековната економска војна меѓу двете сили. Со оглед на тоа што Британија сè уште ја задржувала својата доминација на морињата, Наполеон сакал да ја прекине оваа доминација (по поразот од Прусија) со неговото издавање на Берлинскиот декрет и со почетоците на неговиот континентален систем.William M. Sloane, "The Continental System of Napoleon." Political Science Quarterly 13.2 (1898): 213–231
Во меѓувреме, Русија го поминала поголемиот дел од 1806 година закрепнувајќи од поразите од кампањата претходната година. Наполеон се надевал дека ќе воспостави мир со Русија и потпишал пробен мировен договор во јули 1806 година, но на договорот било ставено вето од царот Александар I и двете сили останале во војна. Иако номинално била сојузник во коалицијата, Русија останала пасивна во поголемиот дел од годината (практично не ѝ давала никаква воена помош на Прусија во главните битки во октомври, бидејќи руските армии сè уште се мобилизирале). Руските сили ќе тргнат во офанзива, дури кога Наполеон влегол во Полска.
Прусија останала во мир со Франција претходната година, иако била блиску до приклучување кон сојузниците во Третата коалиција. Францускиот корпус предводен од маршалот Бернадот незаконски ја нарушил неутралноста на Ансбах на пруска територија при нивниот марш да се соочаат со Австријците и Русите. Гневот на Прусија поради овој прекршок бил брзо ублажен од резултатите на Битката кај Аустерлиц, а конвенцијата за континуиран мир со Франција била потпишана две недели по таа битка во Шенбрун. Оваа конвенција била изменета во формален договор два месеци подоцна, со една клаузула која всушност ветувала дека Прусија ќе го добие Хановер во замена за Ансбах да и биде доделен на францускиот сојузник Баварија. Дополнително, на 15 март 1806 година Наполеон го издигнал својот зет маршал Јоаким Мурат во владетел на Големото Војводство Берг и Клеве (добиено од Баварија во замена за Ансбах). Мурат го влошил пруското непријателство со нетактично исфрлање на прускиот гарнизон што бил стациониран во неговото ново стекнато војводство, што предизвикало строг прекор од Наполеон. Односите меѓу Франција и Прусија брзо се влошиле кога Прусија на крајот открила дека Наполеон тајно ветил дека ќе го врати суверенитетот на Хановер назад на Британија за време на неговите неуспешни мировни преговори со Британците. Оваа двојност на Французите била една од главните причини за Прусија да објави војна таа есен.
Нова причина за војна било формирањето на Рајнскиот Сојуз, составен од различните германски држави кои ја сочинувале Рајнската област и другите делови на западна Германија, од страна на Наполеон во јули 1806 година. Сателит на Француското Царство со Наполеон како нејзин „заштитник“, Сојузот требало да дејствува како тампон-држава од какви било идни агресии од Австрија, Русија или Прусија против Франција (политика што била наследник на француската револуционерна доктрина на одржување на „природните граници“ на Франција). Формирањето на Сојузот била последната шајка во ковчегот на замреното Свето Римско Царство и последователно нејзиниот последен хабсбуршки император, Франциско II, ја сменил титулата во едноставно Франциско I, император на Австрија. Наполеон ги консолидирал различните помали држави од поранешното Свето Римско Царство кои се здружиле со Франција во поголеми електорати, војводства и кралства за да го направи управувањето со непруската и австриска Германија поефикасно. Тој, исто така, ги издигнал титулите на двете најголеми држави на Сојузот, неговите сојузници Виртемберг и Баварија, до статус на кралеви. Сојузот бил пред сè воен сојуз: во замена за континуирана француска заштита, земјите-членки биле принудени да ја снабдуваат Франција со голем број свој воен персонал (главно да служат како помошници на Големата армија), како и да придонесат голем дел од ресурсите потребни за поддршка на француските војски кои сè уште ја окупирале западна и јужна Германија. Разбирливо, Прусија била огорчена од ова зголемено француско мешање во работите на Германија (без нејзино учество или дури и консултација) и го сметала за закана. Наполеон претходно се обидел да ги подобри односите со Прусија со тоа што го уверувал Кралството дека не сака да ја води северногерманската конфедерација, но неговата двостраност во однос на Хановер го поништило тоа. Последната искра што довело до војна било апсењето и погубувањето на германскиот националист Јохан Филип Палм во август 1806 година за објавување на брошура која силно го нападнала Наполеон и однесувањето на неговата војска што ја окупирала Германија. Откако му дал ултиматум на Наполеон на 1 октомври 1806 година, Прусија (поддржана од Саксонија) конечно решила воено да се бори со францускиот император.F. L. Petre, Napoleon's Conquest of Prussia – 1806 (1914) pp. v–vii
Пруска офанзива лево|мини|Кралицата Луиз Под влијание на неговата сопруга кралицата Луиз и воената партија во Берлин, во август 1806 година прускиот крал Фридрих Вилхелм III донел одлука да тргне во војна независно од која било друга голема сила, освен далечната Русија. Друг начин на дејствување можело да вклучува отворено објавување војна претходната година и приклучување кон Австрија и Русија во Третата коалиција. Всушност, рускиот цар ги посетил прускиот крал и кралица на гробот на Фридрих Велики во Потсдам истата есен, а монарсите тајно се заколнале дека ќе имаат заедничка кауза против Наполеон. Доколку пруските сили биле ангажирани против Французите во 1805 година, тоа би можело да го ограничи Наполеон и да ја спречи евентуалната сојузничка катастрофа во Аустерлиц. Во секој случај, Прусија се колебала пред брзата француска инвазија на Австрија, а потоа набрзина објавила неутралност откако Третата коалиција била уништена. Кога Прусија на крајот објавила војна против Франција во 1806 година, нејзиниот главен сојузник Русите сè уште останале далеку и се ремобилизирале. Електоратот на Саксонија би бил единствениот германски сојузник на Прусија.