Магнетосферата на Јупитер е шуплината создадена во сончевиот ветар од магнетното поле на планетата. Проширувајќи се до седум милиони километри во правец на Сонцето и речиси до орбитата на Сатурн во спротивна насока, магнетосферата на Јупитер е најголемата и најмоќната од која било планетарна магнетосфера во Сончевиот Систем и по волумен најголемата позната континуирана структура во Сончевиот Систем по хелиосферата. Магнетосферата на Јупитер е поширока и порамна од Земјината магнетосфера, додека неговиот магнетен момент е приближно 18.000 пати поголем. Постоењето на магнетното поле на Јупитер првпат било заклучено од набљудувањата на радио емисиите на крајот на 1950-тите и било директно набљудувано од вселенското летало Пионер 10 во 1973 година.
Внатрешното магнетно поле на Јупитер е генерирано од електрични струи во надворешното јадро на планетата, кое се состои од течен метален водород. Вулканските ерупции на Јупитеровата месечина Ија исфрлаат големи количини гас на сулфур диоксид во вселената, формирајќи голем тор околу планетата. Магнетното поле на Јупитер го принудува торот да ротира со иста аголна брзина и насока како планетата. Торот за возврат го оптоварува магнетното поле со плазма, при што се протега во структура слична на палачинка наречена магнетодиск. Всушност, магнетосферата на Јупитер е внатрешно управувана, обликувана првенствено од плазмата на Ија и неговата сопствена ротација, наместо од сончевиот ветер како во магнетосферата на Земјата.Khurana, 2004, pp. 1–3 Силните струи во магнетосферата генерираат постојани поларни светлини околу половите на планетата и интензивни променливи радио емисии, што значи дека Јупитер може да се смета како многу слаб радио пулсар. Аурорите на Јупитер се забележани во речиси сите делови на електромагнетниот спектар, вклучувајќи инфрацрвени, видливи, ултравиолетови и меки рендгенски зраци.
Дејството на магнетосферата ги заробува и забрзува честичките, создавајќи интензивни појаси на зрачење слични на Земјините Ван Аленови појаси, но илјадници пати посилни. Интеракцијата на енергетските честички со површините на најголемите месечини на Јупитер значително влијае на нивните хемиски и физички својства. Истите тие честички исто така влијаат и се под влијание на движењата на честичките во слабиот систем на планетарни прстени на Јупитер. Радијационите појаси претставуваат значителна опасност за вселенските летала и потенцијално за човечките вселенски патници.
Структура Јупитеровата магнетосфера е комплексна структура која содржи лачен ударен шок, магнетна обвивка, магнетопауза, магнетоопашка, магнетодиск, и други компоненти. Магнетното поле околу Јупитер произлегува од повеќе различни извори, вклучувајќи ја циркулацијата на течноста во јадрото на планетата (внатрешно поле), електричните струи во плазмата што го опкружуваат Јупитер и струите што течат на границата на магнетосферата на планетата. Магнетосферата е вградена во плазмата на сончевиот ветер, кој го носи меѓупланетарното магнетно поле .Khurana, 2004, pp. 12–13
Внатрешно магнетно поле Најголемиот дел од магнетното поле на Јупитер, како и Земјиното, е генерирано од внатрешното динамо поддржана од циркулацијата на спроводлива течност во неговото надворешно јадро. Но, додека јадрото на Земјата е направено од стопено железо и никел, јупитеровото е составено од метален водород. Како и кај Земјата, магнетното поле на Јупитер е главно диполно, со северни и јужни магнетни полови на краевите на една магнетна оска. На Јупитер северниот пол на диполот (каде линиите на магнетното поле се насочени радијално нанадвор) се наоѓа во северната полутопка на планетата, а јужниот пол на диполот лежи во нејзината јужна полутопка. Ова е спротивно од Земјата.Kivelson, 2005, pp. 303–313 Јупитеровото поле, исто така, има квадропол, октопол и повисоки компоненти, иако тие се помалку од една десетина толку силни како компонента дипол.Khurana, 2004, pp. 3–5
Диполот е навален приближно 10° од оската на вртење на Јупитер; наклонот е сличен на оној на Земјата (11,3°).Smith, 1974Khurana, 2004, pp. 3–5 Неговата јачина на екваторското поле е околу 417,0 μT (4,170 G), што одговара на диполен магнетен момент од околу 2,83 T·m3. Ова го прави магнетното поле на Јупитер околу 20 пати посилно од Земјиното, а неговиот магнетен момент ~ 20.000 пати поголем. Магнетното поле на Јупитер ротира со иста брзина како и регионот под неговата атмосфера, со период од 9 ч 55 м. Не биле забележани промени во неговата сила или структура од првите мерења направени од вселенското летало Пионер во средината на 1970-тите, до 2019 година. Анализата на набљудувањата од вселенското летало Јуно покажува мала, но мерлива промена од магнетното поле на планетата забележана за време на ерата на Пионер. Конкретно, Јупитер има регион на силно недиполарно поле, познат како „Големата сина точка“, во близина на екваторот. Ова може да биде приближно аналогно на Земјината Јужноатлантска аномалија. Овој регион покажува знаци на големи секуларни варијации.
Големина и облик Внатрешното магнетно поле на Јупитер го спречува сончевиот ветер, поток од јонизирани честички што ги емитираат Сонцето, да комуницира директно со неговата атмосфера, и наместо тоа го оддалечува од планетата, ефикасно создавајќи празнина во протокот на сончевиот ветер, наречена магнетосфера, составена на плазма различна од онаа на сончевиот ветер.Khurana, 2004, pp. 1–3 Јупитеровата магнетосфера е толку голема што Сонцето и неговата видлива корона би се вклопиле во неа со слободен простор.Russel, 1993, pp. 715–717 Кога некој би можел да го види од Земјата, би изгледал пет пати поголем од полната месечина на небото и покрај тоа што е речиси 1700 пати подалеку.
Како и со магнетосферата на Земјата, границата што ја одвојува плазмата на погустата и постудената сончева ветар од пожешката и помалку густата во магнетосферата на Јупитер се нарекува магнетопауза.Khurana, 2004, pp. 1–3 Растојанието од магнетопаузата до центарот на планетата е од 45 до 100 RJ (каде RJ = 71.492 km е полупречникот на Јупитер) во подсончевата точка — нефиксната точка на површината на која Сонцето ќе му се појави директно над главата на набљудувачот. Положбата на магнетопаузата зависи од притисокот што го врши сончевиот ветер, кој пак зависи од сончевата активност.Russell, 2001, pp. 1015–1016 Пред магнетопаузата (на растојание од 80 до 130 RJ од центарот на планетата) лежи лачниот удар, нарушување во сончевиот ветер предизвикано од неговиот судир со магнетосферата.Krupp, 2004, pp. 15–16Russel, 1993, pp. 725–727 Регионот помеѓу ударниот шок и магнетопаузата се нарекува магнетообвивка. лево|мини| Концептот на уметникот за магнетосфера, каде што плазмасферата (7) На спротивната страна на планетата, сончевиот ветер ги протега линиите на магнетното поле на Јупитер во долга, заостаната магнетоопашка, која понекогаш се протега многу подалеку од орбитата на Сатурн.Khurana, 2004, pp. 17–18 Структурата на магнетоопашката на Јупитер е слична на онаа на Земјата. Се состои од два лобуси (сини области на сликата), при што магнетното поле во јужниот лобус е насочено кон Јупитер, а во северниот лобус насочено подалеку од него.
Обликот на магнетосферата на Јупитер опишан погоре се одржува со неутралната струја (исто така позната како струја на магнетоопашката), која тече со ротација на Јупитер низ опашката, кои течат против ротацијата на Јупитер на надворешната граница на магнетоопашката, и магнетопаузните струи (или струите на Чепман-Фераро), кои течат против ротација долж дневната магнетопауза. Овие струи создаваат магнетно поле кое го поништува внатрешното поле надвор од магнетосферата. Тие, исто така, значително комуницираат со сончевиот ветер.
Магнетосферата на Јупитер традиционално е поделена на три дела: внатрешна, средна и надворешна магнетосфера. Внатрешната магнетосфера се наоѓа на растојанија поблиску од 10 РЈ од планетата. Магнетното поле во него останува приближно дипол, бидејќи придонесите од струите што течат во магнетосферскиот екваторијален плазма-лист се мали. Во средината (помеѓу 10 и 40 RJ) и надворешниот (под 40 RJ) магнетосфера, магнетното поле не е дипол и е сериозно нарушено од неговата интеракција со плазма листот.Khurana, 2004, pp. 1–3
Улогата на Ија мини|300x300пкс| Интеракцијата на Ија со магнетосферата на Јупитер. Иако во целина формата на магнетосферата на Јупитер наликува на онаа на Земјата, нејзината структура е многу различна. Вулкански активната месечина на Јупитер, Ија, е силен извор на плазма сама по себе и ја оптоварува магнетосферата на Јупитер со дури 1.000 кг нов материјал секоја секунда.Khurana, 2004, pp. 5–7 Силните вулкански ерупции на Ијаиспуштаат огромни количини на сулфур диоксид, чиј голем дел е дисоциран во атоми и јонизиран од влијанија на електрони и, во помала мера, сончево ултравиолетово зрачење, произведувајќи јони на сулфур и кислород. Понатамошните влијанија на електроните создаваат повисока состојба на полнење, што резултира со плазма од S+, O+, S2 +, O2+ и S3+.Krupp, 2004, pp. 3–4 Тие го формираат плазма-торотна Ија: дебел и релативно ладен прстен од плазма што го опкружува Јупитер, сместен во близина на орбитата на Ија. Температурата на плазмата во торот е 10-100 eV (100.000-1.000.000 К), што е многу пониско од онаа на честичките во појасите за зрачење - 10 keV (100 милиони К). Плазмата во торот е принудена на ко-ротација со Јупитер, што значи дека и двете го делат истиот вртежен период.Krupp, 2004, pp. 4–7 Торот на Ија фундаментално ја менува динамиката на магнетосферата на Јупитер.Krupp, 2004, pp. 1–3
Како резултат на неколку процеси - дифузијата и нестабилноста на размена се главните механизми за бегство - плазмата полека истекува подалеку од Јупитер. Како што плазмата се движи подалеку од планетата, радијалните струи што течат во неа постепено ја зголемуваат нејзината брзина, одржувајќи ја коротацијата.Khurana, 2004, pp. 1–3 Овие радијални струи се исто така извор на азимутската компонента на магнетното поле, која како резултат се наведнува назад против ротацијата.Khurana, 2004, pp. 13–16 Густината на бројот на честички во плазмата се намалува од околу 2.000 cm−3 во торот до околу 0,2 cm −3 на растојание од 35 РЈ .Khurana, 2004, pp. 10–12 Во средната магнетосфера, на растојанија поголеми од 10 RJ од Јупитер, коротацијата постепено се распаѓа и плазмата почнува да ротира побавно од планетата. На крајот на растојанија поголеми од приближно 40 RJ (во надворешната магнетосфера) оваа плазма повеќе не е ограничена од магнетното поле и ја напушта магнетосферата низ магнетоопашката.Russell, 2001, pp. 1024–1025 Како што студената, густа плазма се движи нанадвор, таа се заменува со топла плазма со мала густина, со температури до 20 кеV (200 милиони К) или повисоко) што се движи од надворешната магнетосфера. Дел од оваа плазма, адијабатски загреана додека се приближува до Јупитер,Khurana, 2004, pp. 20–21 може да ги формира радијационите појаси во внатрешната магнетосфера на Јупитер.Khurana, 2004, pp. 5–7
Магнетодиск