Lo shiisme es una branca majora de l'islam, coma lo sunisme e lo kharijisme. Seguida per 10 a 15 % dei musulmans actuals, es apareissuda en causa de conflictes politics, religiós e familhaus au sen de l'elita arabomusulmana après la disparicion dau profeta Maumet e dau califa Othman. Ali, cosin e filhat de Maumet, n'es generalament considerat coma lo fondator. Califa dau 656 au 661, prepauèt de reformas que causèron la revòuta dei faccions conservatritz e au sieu assassinat. Lu venceires fondèron pauc a pauc lo sunisme, corrent majoritari de l'islam actual, e lu vencuts que demorèron fideus a l'ensenhament d'Ali formèron pauc a pauc lo shiisme. Un tresen corrent, situat entre li doi tendàncias, fondèt lo kharijisme.
Après lo 661, lo shiisme conoissèt mai d'una scission a l'origina de sotacorrents variats. Totun, aquelu movements gardan de caracteristicas comuni coma una libertat d'interpretacion dei tèxtes sacrats mai importanta, un clergat ierarquizat e una reconoissença d'Ali e dei sieu descendents coma successors legitims de Maumet. Lo shiisme aguèt un ròtle important dins l'istòria de l'islam emb la formacion de reiaumes poderós coma lo Califat Fatimida. Uèi, es fòrça influent en Iran, en Iraq e dins lu país vesins.
Istòria
La question de la succession de Maumet
L'aparicion dau shiisme es una consequença dei problemas de succession de Maumet. En efècte, segon lu shiitas, Maomet designèt lo sieu cosin e filhat, Ali, coma eiretier e successor. Totun, lu sunitas non reconóisson aqueu transferiment d'autoritat. Per elu, lo profeta de l'islam avia unicament transferit de relacions tribali e amicali. Lo desacòrdi pertòca oficialament lo mòt arabe « mawla » emplegat durant un discors per Maomet per designar son filhat. Polisemic, aqueu tèrme pòu significar « amic », sens privilegiat per lu sunitas, ò « mèstre », sensa privilegiat per lu shiitas.
Pasmens, aqueli questions de vocabulari non escóndon li tensions mai prefondi presenti entre lu musulmans après la moart dau sieu fondator. D'un caire, li elitas militari e tradicionali volíon gardar lo poder aquistat sota Maumet. De l'autre, Ali èra partisan d'una vision mai dubèrta de l'islam en integrant lu pòbles sotamés a la comunautat dei musulmans. Aquelu desacòrdis aumentèron durant lo rèine dei califas Abu Bakr as-Siddiq (632-634), Umar (634-644) e Othman (644-656) que foguèron elegits gràcias ai mitans conservators. Lu partisans d'Ali non reconoissèron aquela autoritat mas contestèron gaire per defugir de problemas.
La scission entre shiitas e sunnitas
En lo 656, Ali foguèt elegit califa. Totun, lu sieu projèctes de reformas èran una causa d'inquietudas per l'elita militara e conservatritz. Lu sieu adversaris decidèron donc de sostenir li revendicacions de Muawiya de la familha dei Omeias, eiretiera d'Othman. Aquò entraïnèt una guèrra civila entre lu doi camps. Après la batalha de Siffin (658), Ali acceptèt de si sotametre cen que provoquèt una scission dins la sieu armada. En efècte, per lu kharijitas, Ali avia acceptat de negociacions contrari a la volontat divina. Si revoutèron e foguèron massacrats a la batalha de NahrawanLudwig W. Adamec, Historical dictionary of Islam, Scarecrow Press, 2009, p. 235..
Aquò afeblissèt la posicion d'Ali. Foguèt assassinat per un kharijita en lo 661 e Muawiya foguèt reconoissut coma califa. Totun, lu eiretiers contestèron aquela succession dins lo corrent dei annadas 660-680. Lo sieu fiu, Hassan, foguèt probablament empoisonat en lo 669. Pi, un autre fiu d'Ali, Hussein, si revoutèt còntra lu Omeias en aprofichant li guèrras civili consecutivi au decès de Muawiya en lo 680. Totun, foguèt isolat emb 72 guerriers e tuat a la batalha de Kerbala (680). Aquò non reglèt lo conflicte de succession car lu partisans sobrevivents d'Ali contunhèron de reconóisser l'autoritat dei eiretiers d'Ali. Ensinda, si metèt en plaça una division duradissa de l'islam.
Li scissions successivi de l'islam shiita
Après la mòrt d'Hussein, l'imam Ali Zayn al-Abidin li succedissèt a la tèsta de la comunautat shiita. Non participèt a d'accions politiqui cen que facilitèt la sobrevida dei shiitas. Pasmens, lu ensenhaments dei sieu successors entraïnèron de scissions frequenti. Per exemple, d'ensenhaments de l'imam Zayd ibn Ali (695-740) menèron a la fondacion dau zaidisme. Durament atacats per lu Abbassidas, lu zaiditas deuguèron fugir dins de regions periferiqui de l'espaci musulman. Li fondèron de dinastias locali en Marròc, en Iemèn e en Tabaristan.
La scission mai importanta si debanèt en lo 765 a la mòrt de l'imam Jafar al-Sadiq (699-765). En efècte, après aquel eveniment, la comunautat si fragmentèt en sièis grops que s'opausèron sus l'identitat dau successor de causir. Lu doi mai importants foguèron a l'origina dei shiitas duodecimans e ismaelians. Lo fraccionament dei poblaments shiitas en Orient Mejan favorisèt la formacion de sotacorrents mai locals coma lu Nizarites que mai coneissuts sota lo nom « d'Assassins ». En parallèle, de dinastias shiiti tornèron venir de potenças politiqui e militari coma lu Buyidas en Mesopotamia, lu Idrissidas en Marròc e lu Fatimidas en Àfrica dau Nòrd. Totun, aqueli dinastias regnèron sus de populacions sovent suniti e declinèron leu en causa de l'afebliment rapide dei sieu sobeirans.
Aqueu declin durèt fins a la presa dau poder per lu Sefevidas en Pèrsia en lo 1501. Aquela dinastia formèt un Estat centralisat pron poderós per impausar lo shiisme duodeciman a la sieu populacionYves Bomati e Houchang Nahavandi, Shah Abbas, empereur de Perse, 1587-1629, Perrin, 1998.. La region, dont de minoritats shiiti existíon despí lo sègle VII, venguèt ensinda majoritariament shiita avant la fin dau sègle XVIII. Pasmens, d'autri comunautats shiiti conoissèron una certana prosperitat coma lu alevis de l'Empèri Otoman. Branca eterodòxa dau shiisme duodeciman, l'alevisme s'implantèt durablament en AnatoliaJean-François Pérouse, « Une religion sans dogme contraignant », Le Monde diplomatique, junh de 1996, p. 16..
Basas teologicas
Principis fondamentals
Per lu shiitas, es necessari de seguir li tradicions e li practicas de Maumet que son estadi autenticament sauvagardi per la legislacion, la practica e lu ensenhaments d'Ali e dei imams eissits de la sieu descendença. L'Alcoran es lo libre sacrat que contèn lu revelacions de Dieu mai lo sieu tèxte es estat modificat per lu sunitas per justificar la presa dau poder per lu adversaris d'Ali. De mai, per lu shiitas, l'Alcoran a un sens evident, facilament accessible, e un sens escondut, unicament accessible a l'imam. Aquò explica lo caractèr ierarquisat dau clergat shiita car, au contrari dau clergat sunita, a un cap ben identificat. L'imam, intercessor, entre Dieu e lu umans, deu transmetre lo sens escondut de l'Alcoran ai fideus. Totun, encuèi, la màger part dei imams reconoissuts per lu movements shiitas son « ocultats », es a dire que son estats sostrachs au monde ordinari. La significacion concreta d'aqueu concèpte es variabla mas implica generalament l'espèra dau retorn de l'imam ò dau mahdi qu'es vist coma lo darrier imam avant lo jutjament darrier.
Lu tèxtes sacrats e li sieu interpretacions
Lu tèxtes sacrats dau shiisme son l'Alcoran, libre fondamental de l'islam, e lu hadits transmés per l'intermediari d'Ali. Lu shiitas non accèptan donc una partida dei ensenhaments dei companhons de Maumet e de la legislacion adoptada per lu tres promiers califas. De mai, per elu, l'Alcoran es estat creat, cen qu'es una diferença amb la concepcion sunita dau libre. En efècte, lu shiitas pensan que de soratas son estadi modificadi per lu sunitas per dissimular e cambiar la volontat de Maumet per quant a la sieu succession.
En causa de l'importància donada au sens escondut dei tèxtes sacrats, lu shiitas accèptan lo metòde dau kalam que permet de rasonaments deductius e d'argumentacions sus li prescripcions de seguir. Aqueu procès d'interpretacion es menat en continú, cen qu'es una autra diferença importanta emb lu sunitas que l'an pauc a pauc enebit ò drasticament limitat entre lu siècles XI e XIX. Totun, aquò dona una importança particuliera ai teologians. Una consequença d'aqueu drech de recèrca dau sens dau tèxte es la reconoissença de la libertat individuala e dau liure arbitre mas de limits existísson coma lo mostrèt l'afaire Salman Rushdie.
Jurisprudença e imam
Lo drech islamic shiita es basat sus una jurisprudença fondada sus li tradicions orali enonciadi per Maumet, sus lu hadits eissits d'Ali e sus li sieu interpretacions realizadi per lu imams. Aquò es diferent dau sunisme qu'intègra tanben de hadits eissits d'autru companhons dau Profeta ò li règlas de Medina, premiera vila convertida a l'islam, a l'arribada de Maomet. Li lèis islamiqui shiita e sunita pòdon donc presentar de diferenças.
L'imam shiita a un estatut fòrça eminent que non correspoande a aqueu de l'imam sunita. En efècte, dins lo sunisme, l'imam es solament lo cap de la preguiera comuna d'una comunautat musulmana. Totun, mai d'un teologian famós, per exemmle lu fondators dei escòlas juridiqui dau sunisme, portan tanben lo títol onorific d'imam. En lo shiisme, l'imam es un descendent d'Ali e de sa frema Fatima Zahra, la filha de Maumet. Aqueu linhatge nòble permet ai imams de beneficiar d'un poder d'infalhibilitat dins l'interpretacion dei tèxtes coranics.
Ocultacion
Lo concèpte d'ocultacion es presenta en toti li brancas dau shiisme. En efècte, la màger part dei brancas an un imam escondut e l'idèa d'ocultacion es apareissuda tre lo 700 emb la Kaysaniyya, una sècta dispareissuda de la region de KufaAhmad Hasan Dani e Clifford Edmund Bosworth, History of Civilizations of Central Asia, volume 4, Motilal Banarsidass, 1992.. Pasmens, l'ocultacion non a lo meteis sens per lu diferents movements : per lu duodecimans, lo darrier imam no es mòrt mai es estat ocultat. Viu dins un monde invisible e es supausat tornar venir a la fin dei temps emb lo Mèssias. Lu duodecimans destrian l'ocultacion pichona que consistisse a s'escondre dins lo monde ordinari e l'ocultacion granda dont l'imam non a de contactes emb lu vivents. per lu ismaelians, la linhada dei imams si perpetua dins lo secret. Lo retorn de l'imam non anóncia la fin dei temps. En còntra, lu zaiditas non créson a l'ocultacion. Estiman que toi lu descendents d'Hassan (de preferéncia) ò de Hussein porrian exercir lo ròtle de dirigent visible e just, aplicant la charia e luchant còntra l'opression e l'injustícia.
Rites e celebracions
Culte
Lu shiitas ortodòxes respèctan lu cinc pilars de l'islam seguits per lu sunitas, es a dire lo monoteïsme, li cinc preguieras quotidiani, la zakat (aumòrna prevista per l'Alcoran), lo dejuni ritual de ramadan, lo pelegrinatge a La Mèca (hajj). Totun, segon li brancas, de pilars ò de principis suplementaris complètan aquel ensemble. Per lu duodecimans, la branca mai importanta en tèrmes demografics, li a 5 principis liats a la cresença (lo monoteïsme, la justícia de Dieu, lo principi de l'existença dei profetas, lo principi de l'imamat e lo principi dau jutjament darrier) e 10 liats a la practica (lo respècte de la jurisprudença, la purificacion per li ablucions, li cinc preguieras quotidiani, lo dejuni de ramadan, lo pelegrinatge, la zakat, l'impòst sus la fortuna, lo jihad, l'ordonançament dau ben e l'interdiccion dau mau e la lealtat a l'Ostal de Maomet)Abdullahi Ahmed An-Na'im, What Is an American Muslim? : Embracing Faith and Citizenship, Oxford University Press, 2014, p. 91.. Per lu ismaelians, li a pusleu sèt pilars que son la devocion per Allah, Maumet, l'imam e lo dai, la puretat e la propretat, la zakat, lo dejuni, lo pelegrinatge e lo jihadMas de brancas de l'ismaelisme non considèran lo jihad coma un pilar de l'islam..