Sant Privat (Saint-Privat en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.

Geografia

vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia Sant Privat Las fòrmas ancianas son : G. de S. Privat en 1246 (identificacion malsegura), parrochia S. Marie de Salsis et de S. Privato en 1253, de S. Privato en 1344, capellam S. Privati en 1484, l'eglise de St Privat en 1740-60, St Privat en 1740-60, 1770-72 (mapa de Cassini), Saint-Privat-des-Salses en 1865 Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 366.

Lo nom ven de Sant Privat, avesque de Mende e martir del sègle IIIAlbert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 625. Las Salças (nom supausat) Las fòrmas ancianas son : parrochia S. Marie de Salsas en 1082, 1122, in valle Salses en 1116, [ecclesiam] de Salsis en 1162, S. Mariae de Salsis en 1236, 1252, 1253, ecclesiam de Salsis, ecclesiam Beate Marie de Salsis en 1326, ecclesia Beate Marie de Salsis en 1484, prior de Salsis al sègle XVI, Saulces en 1613, Saulze en 1622, l'eglise de Salses en 1740-60, Salses en 1770-72 (mapa de Cassini). Segon Frank R. Hamlin, (Las) Salças o Sauças ven de l'occitan sause. Puslèu que del latin classic salicem, sause es lo resultat d'una varianta vulgara *saliceam. Sause es generalament femenin dins la toponimiaFrank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 373. Un nom de tipe salça(s), sauça(s) pòt pas èsser lo resultat de sauSe (amb -s- sonòra), mas d'un etime ancian en saliç- > salç.

Per Las Salças (Losera), los Féniés atribuïsson coma Fénié l'origina al sause, del latin salix, -icis Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 264, mentre que Dauzat e Rostaing i veson lo latin salsus, salsa, amb lo sens d'una fònt salada Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 638. La Roqueta Las fòrmas ancianas son : villam que vocant Rocheta en 1032, mansum... que vocant Rocheta en 1077-1099, mansum de la Roqueta en 1219, e village de la Rouquette en 1740-60, la Rouquette en 1770-72 (mapa de Cassini). Segon Frank R. Hamlin, roqueta es un diminutiu de ròca, mot probablament d'origina preindoeuropèa, al sens de « castèl fòrt », anteriorament « plaça fòrta situada sus un puòg »)Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 335.

Istòria

Administracion

Demografia

En la populacion èra de abitants e la densitat èra de ab/km².

Luòcs e monuments Personalitats ligadas amb la comuna

Veire tanben Comunas d'Erau

Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna d'Erau Categoria:Comuna de Lengadòc