Самошко́джіня ци се́лфга́рм (уд ) тото термін на означіня нарочного нанесеня самому собі шкоды. Майчасто такым є прямоє раненя свойої кожі, обычайно без суїцідалного наміреня. Другі терміны, такі ги різаня себе, самомутіла́ція (уд „калічити“ уд „калічу“), хоснувут ся на хотьякоє самошкоджіня не никавучи на суїцідалні наміры. Часті формы селфгарма тото пошкоджіня кожі острыма обєктами вадь нугтями, ударяня самого себе вадь обпіканя. Не є точных границь, што ся рахує селфгармом, айбо типово ним ся не сохтує держати ненарочні побучні ефекты харчовых розладув вадь залежность уд субстанцій тай май соціално прийнятні татуаж, пірсінґы.: "[B]ehaviors associated with substance and eating disorders—such as alcohol abuse, binging, and purging—are usually not considered self-injury because the resulting tissue damage is ordinarily an unintentional side effect. In addition, body piercings and tattoos are typically not considered self-injury because they are socially sanctioned forms of cultural or artistic expression. However, the boundaries are not always clear-cut. In some cases behaviors that usually fall outside the boundaries of self-injury may indeed represent self-injury if performed with explicit intent to cause tissue damage."

Хоть селфгарм подля дефініції не є суїцідалным, ун загрожує жывотови. Люде, котрі ся занимавут самошкодов, мавут май высокі шансы умерти уд суїціда; сліды селфгарма находят у 40–60% трафункув суїцідованя. Айбо спомежи людьми, котрі чинят селфгарм, суїцідалнов є менша їх часть.

Желаня шкодити самому собі тото частый симптом поєдных розладув. Челядь из менталныма (психічныма) розладами годна тоже занимати ся селфгармом, у тум числі бетежні на депресію, тривожні розлады, залежность уд субстанцій, харчові розлады, посттравматичный стресовый розлад (ПТСР), шізофренію, діссоціативні розлады, психотичні розлады, дізфорію тай дізморфію. Селфгарм годен мати самокарну функцію, а пораз антидіссоціативну, антісуїцідалну, гляданя чуств; самошкоджіня ся годно трафляти у высокофункціоналных особ, котрі не мавут діаґнозув нарушінь менталного здоровля.

Мотивації селфгарма годни быти разні: про когось тото копінґовый механізм про дочасноє успокоєня тривогы, депресії, стреса, притупленя емоцій вадь чуства провала. Самошкода часто ся асоціює из історійов травмы, у тому числі емоційного вадь сексуалного насилства. Екзістує шор методув ліченя селфгарма, котрі ся концентрувут авадь на його причинах, авадь на самому акті самошкоджіня. Поєдны методы націлені на удволіканя особы, обы она была сфокусована на другых занятьох, вадь на заміщеньови селфгарма чимись май безпечным, што не приводит ид навхтемашнюй шкоді.

Селфгарм ся зачинат як правило у пудросткові рокы. Самошкоджіня у дітвацтві удносно рідкоє, айбо його частота ся пуднимат уд 1980. рокув. Селфгарм годен ся трафляти межи старшым населеньом. Різік серйозных травм и суїціда май высокый межи старшов челядьов, котра чинит самошкоду. Звірька у неволи, наприклад потята тай малфы, тоже сохтувут самі собі шкодити.

Історія

Хоть зачаткову клінічну характеризацію селфгарма приписувут психіатрови 20. стороча Карлу Меннінґеру, сама концепція самошкоды не є новым феноменом. У клінічнуй літературі тай записах інституцій про ментално хворых 19. стороча є ясна розлука помежи самошкоджіньом из наміром убити ся тай без. Така диференціація годна была быти нараз и провбов усокотити репутацію інституцій уд обвиненя у медичнуй недобросовісности тай защитов про пацієнтув и їх файты уд леґалных авадь реліґійных наслідкув провбы вчинити суїцід. У 1896. рокови америцькі офталмолоґы Джордж Ґулд тай Волтер Пайл розбили трафункы самомутілації на три ґрупы: наслідкы „дочасного безумства уд галуцінацій авадь меланхолії; из наміром забити ся; у реліґійнум нападку вадь емоції“.

Селфгарм быв и у поєдных трафунках дотеперь є ритуалнов практиков у многых културах и реліґіях.

Майські жерці чинили над собов самопожертвованя, ріжучи тай пробивавучи свої тіла, обы з них текла кров. У юдаїштськуй Біблії ся споминат практика жерцюв Баала, котрі „різали себе ножами, обы пушла кров“;1 Царі 18:28 у самому юдаїзмови самошкоджіня заказаноє Мойсейовым законом.Maimonides, Mishneh Torah, Hilchot Khovel u-Mazik ch. 5, etc. See also Damages (Jewish law). У давньых канаанськых оплаковалных ритуалах ся практиковало самопошкоджіня, як за тото ся пише у таблах Рас Шамра.

У гіндуїзмі самошкода ся практикує аскетиками садгу. У католицизмі ся в єден період практиковала мортифікація плоти. Поєдны конары іслама на знак мученицької смерти Імама Гуссейна удзначувут день Ашуры через ритуал самофлаґелації (самобичованя), хоснувучи на тото ланцы тай мечі.

У поєдных традиційных німецькых універзитетах шрамы, головно дустаті бігом академічного фехтованя, держали ся за честь — пораз штуденты, котрі не фехтовали, у імітації наносили собі шрамы бритвами.

Суфражіштка Констанс Літтон, удбывавучи строк у тюрьмі Голловей у марцьови 1909 мала план урізати на своюм тілі слова „[право на] голос жонам“ (), уд грудий до щокы, обы тот напис фурт было видко. Айбо по тому, як она завершила урізаня буквы V на грудьох и ребрах, Літтон попросила стерилні бінты, обы ся всокотити уд бактеріємії, и єї планови помішала варта. Она за йсю епізоду писала у свойому мемуарови „Вязниці тай вязні“ (Prisons and Prisoners).

Дівкы з народа кікую різали єдна другуй вулвы у 1950. роках на знак опору в контексті кампанії против мутілації жунськых ґеніталій у колоніалнуй Кенії. Кываня дустало назывку Нґайтана („Я сама собі вчиню обрізаня“), бо дівочкы, обы не называти свойих цімборок, казали, ож самі ся порізали. Історичка Лінн М. Томас охарактеризовала сесь момент вызначным про історію мутілації жунськых ґеніталій, бо ун трафунок, як жертвы были такой зачинщиками мутілації.(131 for the girls as "central actors")

Референції