Нікола́е Чауше́ску (; 8. фебруара [26. януара за старым стильом] 1918 – 25. децембра 1989) быв румынськый політик, другый и послідньый керовник Соціалістичної республікы Румынії, ґенералный секретарь Румынської комуністичної партії уд 1965. до його звергнутя тай изгубы в 1989. році. У 1967–1989. роках ун быв ай головов державы, будучи предсідов Державної рады у 1967–1974 и президентом республікы в 1974–1989.
Ніколае Чаушеску ся родив у малому селови Скорнічешті в біднуй селянськуй родині и в юні рокы ся прикапчав ид Румынськуй комуністичнуй партії; у рокы перед и бігом войны вун не єден раз быв арештованый за свуй комуністичный активізм. По Другуй світовуй войні, у часы правліня Ґеорґе Ґеорґіу-Дежа, Чаушеску си вчинив карєру удну партії и з часом замінив його на посаді ґенералного секретаря.
Дуставши власть Чаушеску полегшив цензуру пресы тай засудив інвазію Варшавського пакта до Чехословакії у свойому выступі 21. авґуста 1968. року, што стало піком його популарности. Айбо період лібералізації быв куртый и скоро його режим став май строгым: Румынія пуд керовництвом Чаушеску ся держала єднов из майрепресивных держав у Восточному блокови. Тайна поліція Чаушескового режима, Секурітате, масово слідила за громадянами тай хосновала жорстокі методы на досягнутя свойих цілий удну державы, контроловала медіа тай пресу. Його провбы пудняти рождаємость у крайині привела д масовому збулшеню числа пудполных абортув тай сирут у державных сиротинцях. Економічні провалы позад неуспішных нафтовых авантур у 1970. роках назбирали читаві вонкашні довгы. Провбы удплотити довгы через політику жорсткої економії были успішні, айбо дуже непопуларні. Його режим ся пуджывльовав култом особы.
До кунця 1989. року недоволство ставом державы переросло у Румынську револуцію. Чаушеску чуствовав угрозу з боку демонстрацій у Тімішоарі и 17. децембра наказав войськови удкрыти вгень, што привело ид ворохови смертий и ранень. Демонстрації дуйшли д столиці, Букурештьови, позад чого Чаушеску вєдно из свойов жонов Еленов попробовав утікнути гелікоптером, айбо їх имили вдяку переходови воєнных на бук протестувучых. Над Чаушесками справили демонстративный суд, де їх обвинили в економічному саботажі тай ґеноциді, обох засудили на згубу через розстріл. Ніколае тай Елена были розстріляні 25. децембра 1989. року, што ознаменовало конець 42-ручного комуністичного режима.Ratesh, N. (1991). Romania: The Entangled Revolution. Praeger Publishers. Май пак того же дня кадры їхнього розстріла вказали на націоналнуй телевізії. Чаушескы стали послідньыми засужеными на згубу в історії Румынії перед скасованьом смертної кары 7. януара 1990. року.
Попри вшытко Чаушеску ся лишат єдным из майпопуларных межи румынами президентув; в обзвідованьови 2018. року 64% обзвіданых румынув мали позитивну опінію за період його правліня.
Референції