Stanisław Babiarz (ur. 8 grudnia 1931 we Lwowie, zm. 29 listopada 2007 we Wrocławiu) – inżynier górnictwa, pilot sportowy.
Życiorys Syn Władysława i Agnieszki z domu Zyndlarewicz, miał dwóch braci. W 1945 r. jego rodzina została przesiedlona ze Lwowa do Wrocławia. Szkołę podstawową ukończył w 1946 r. w Świebodzinie, maturę zdał w 1951 r. we Wrocławiu. W tym samym roku podjął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej oraz rozpoczął szkolenie lotnicze. Od 1953 r. w Bielsku-Białej rozpoczął szkolenie szybowcowe.
Studia ukończył w 1956 r., uzyskując tytuł magistra inżyniera mechanika i rozpoczął pracę w wrocławskim Biurze Projektów. W tym samym roku wystartował w samolotowych zawodach sportowych, gdzie zdobył tytuł Mistrza Polski Juniorów. 1956 rok przyniósł mu również zdobycie srebrnej odznaki szybowcowej. Od 1958 r. rozpoczął pracę w Kopalni Węgla Brunatnego w Turoszowie, w następnym roku przeniósł się do kopalni w Adamowie.
Regularnie startował w samolotowych mistrzostwach Polski. Na szesnaście startów trzykrotnie zdobył tytuł Mistrza Polski (1956, 1962 oraz w 1969). Sześciokrotnie wszedł w skład polskiej reprezentacji narodowej w zawodach międzynarodowych, w 1977 r. w mistrzostwach świata w Austrii zajął czwarte miejsce. W zawodach o randze okręgowej startował dziewięciokrotnie, w sześciu z nich zajął pierwsze miejsce. Czynnie uczestniczył w sporcie lotniczym do 1988 r.
Od 1957 r. posiadał uprawnienia instruktora samolotowego klasy II, które w 1963 r. podniósł do klasy I. Od 1963 r. miał zawodową licencję pilota samolotowego. W 1984 r. pełnił funkcję trenera polskiej reprezentacji na samolotowych mistrzostwach świata w Szwajcarii. Podczas mistrzostw w Republice Południowej Afryki pełnił obowiązki organizatora ekipy. Do końca swej lotniczej kariery latał na szesnastu typach samolotów, jego łączny nalot wyniósł 2131 godzin. Na trzynastu typach szybowców wylatał 347 godzin.
W 1989 r. przeszedł na emeryturę. Na sześć miesięcy objął stanowisko sekretarza generalnego Aeroklubu Polskiego, następnie dyrektora Centralnej Szkoły Szybowcowej w Lesznie. W kolejnych latach pracował w Głównym Ośrodku Badań Lotniczych we Wrocławiu, zajmując się nadzorem nad komorą niskich ciśnień. Zmarł 29 listopada 2007 r., został pochowany na Cmentarzu Grabiszyńskim.
Publikacje Jest autorem książki „Kronika awarii i katastrof maszyn podstawowych w polskim górnictwie odkrywkowym”.
Ordery i odznaczenia Za swą pracę otrzymał odznaczenia: Order Sztandaru Pracy II kl., Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Złota Odznaka Szybowcowa z dwoma diamentami, nagroda Ministra Górnictwa – pięciokrotnie, tytuł Mistrza Racjonalizacji.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polscy piloci sportowi Kategoria:Polscy inżynierowie górniczy Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Urodzeni w 1931 Kategoria:Zmarli w 2007 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu