– japońska piosenkarka muzyki pop. Jej albumy sprzedały się w ponad 40 milionach egzemplarzy, co czyni ją jedną z najlepiej sprzedających się artystek w historii japońskiej muzyki. Zadebiutowała w 1992 roku z zespołem Super Monkey’s. Kiedy rozpoczęła karierę solową w 1996 roku, jej popularność tak wzrosła, że stała się zjawiskiem społecznym. Nie tylko jej muzyka, ale także moda i makijaż stały się obiektem podziwu kobiet tamtych czasów, a wiele dziewcząt znanych jako „Amuraa” kopiowało jej styl.
20 września 2017 roku piosenkarka ogłosiła, że zakończy swoją 25-letnią karierę muzyczną 16 września 2018 roku. Według raportu Entertainment Weekly ogłaszającego przejście Amuro na emeryturę, artystka sprzedała w Japonii więcej albumów niż Lady Gaga, Katy Perry czy Kesha w Stanach Zjednoczonych w łącznej ilości.
Namie Amuro (40 milionów sprzedanych płyt) jest zaraz obok solowych artystek takich jak Ayumi Hamasaki (65 milionów), Utada Hikaru (38 milionów), Koda Kumi (28 milionów) ikoną i prekursorem, która przez całą swoją karierę wywierała wpływ na japoński oraz azjatycki rynek muzyczny, dając to nowsze trendy muzyczne i współpracując z największymi producentami muzycznymi na świecie, którzy tworzyli również m.in. dla artystów takich jak Jennifer Lopez, Lady Gaga, Madonna, Beyoncé, Koda Kumi, TLC, David Guetta, Utada Hikaru, Femm, Akon, Charli XCX, Nick Jonas, Ariana Grande, Mariah Carey, Britney Spears, Rina Sawayama, Daichi Miura, Christina Aguilera, Ayumi Hamasaki, Maroon 5, Usher, Miyavi, Nicki Minaj, Rihanna, Kylie Minogue czy Eminem.
Namie aż do ostatniego dnia swojej kariery muzycznej, przed przejściem na emeryturę, pozostała jedną z najbogatszych kobiet w Japonii i całej Azji oraz w światowej czołówce piosenkarek z największym majątkiem.
Życiorys Młodość Namie Amuro urodziła się w Shuri mieście Naha w prefekturze Okinawa w Japonii. Jej rodzice rozwiedli się, gdy była jeszcze mała. Jako ostatnie dziecko przed rozwodem rodziców, w wieku 12 lat została odkryta przez Masayuki Makino, dyrektora Okinawa Actors School. Jej marzeniem z dzieciństwa było zostać stewardesą, ale zajęła się muzyką. W wieku 14 lat dołączyła do Super Monkey’s wraz z Minako Ameku, Nanako Takushi, Hisako Arakaki i Anną Makino. Zespół wydał swój debiutancki singel Koi no Cute Beat / Mister USA 15 września 1992 roku pod wydawnictwem Eastworld sprzedając się w 36 610 egzemplarzach w ciągu pięciu tygodni notowań wykresu sprzedaży Oricon. Rok po wydaniu singla Namie wspólnie z zespołem przeniosła się do Tokio.
1995–1997: Sweet 19 Blues i Concentration 20 Namie wydała swój pierwszy singel Body Feels Exit, w tym samym miesiącu, w którym opuściła wytwórnię Eastworld. Przy produkcji płyty po raz pierwszy współpracowała z producentem Tetsuyą Komuro. Komuro poznał ją w 1993 roku po obejrzeniu reklamy jej grupy muzycznej. Jej drugi singel pod kierunkiem Komuro w Avex Trax ukazał się w dwa miesiące później, 4 grudnia 1995. Chase the Chance był ostatnim singlem przed przeformowaniem jej byłego zespołu Super Monkey’s i zarazem pierwszym z milionową sprzedażą.
Pod koniec 1995 Amuro zdobyła nagrodę Złotej Strzały. Po sukcesie Chase the Chance Amuro wydała single Don’t Wanna Cry i You’re My Sunshine, które osiągnęły nr 1 na liście Oricon i sprzedały się w ponad milionie egzemplarzy.
22 lipca 1996 roku Namie wydała swój debiutancki album Sweet 19 Blues w wytwórni Avex Trax. Album znalazł się na szczycie list przebojów i został wykorzystany w dwóch dużych filmach. Sprzedaż albumu wyniosła ponad 3 mln egzemplarzy. W końcu 1996 Namie została nominowana i zdobyła nagrodę Grand Prix (odpowiednik nagrody Grammy za najlepszą piosenkę) za utwór „Don’t wanna cry”, dzięki czemu stała się najmłodszą laureatką tej nagrody.
Jej kolejnym singlem był Can You Celebrate?, który sprzedał się w 2,3 miliona egzemplarzy, co czyni go najlepiej sprzedającym się singlem solowej artystki w historii japońskiej muzyki. W maju 1997 wydano singel How to Be a Girl, a następnie w lipcu album Concentration 20. Wszystkie single z albumu znalazły się na szczytach list przebojów. 3 sierpnia 1997 roku Amuro osiągnęła 20 milionów sprzedanych egzemplarzy w Japonii. Singel Dreaming I was Dreaming był jej ostatnim utworem przed zajściem w ciążę i ślubem z wokalistą grupy TRF Masaharu Maruyamą (znanym jako „Sam”). Po występie na Kōhaku Uta Gassen Amuro zniknęła ze sceny muzycznej na rok.
1998–2001: Genius 2000 i Break the Rules thumb|left|Komuro, Yoshirō Mori i Amuro w Kancelarii Premiera, 11 lipca 2000 W 1998 roku, po urodzeniu syna (Haruto), Amuro powróciła do show-biznesu i wydała singel I Have Never Seen. 17 marca 1999 roku wypuściła kolejny singel Respect the Power of Love. W tym samym dniu otrzymała wiadomość o śmierci swojej matki, Amuro przestała promować singel i wróciła na Okinawę, aby zidentyfikować jej ciało. Matka Amuro, Emiko Taira, została zamordowana przez swojego szwagra.
Respect the Power of Love osiągnął 43. miejsce na liście najlepiej sprzedających się singli w 1999 roku. W lipcu tego samego roku Amuro wydała singel Toi et Moi, a we wrześniu Something ’bout the Kiss. Następnie na początku 2000 roku wydała pierwszy po dłuższej przerwie album Genius 2000, skomponowany przez Tetsuyę Komuro, który połączył siły z amerykańskim producentem Hip-Pop/R&B Dallasem Austinem. thumb|Amuro wraz z innymi wykonująca piosenkę „NEVER END” na przyjęciu powitalnym szczytu G8, 22 lipca 2000
Singel Never End, wydany w lipcu 2000 roku, został wykorzystany podczas szczytu G8 na Okinawie. W grudniu Amuro wydała swój kolejny album, Break the Rules, który sprzedał się w zaledwie 334 520 egzemplarzach, co było porażką w porównaniu do jej poprzedniego albumu, który sprzedał się w 802 740 egzemplarzach. Pojawiły się spekulacje, że Amuro zbytnio pośpieszyła się z wydaniem kolejnego albumu i że nie był on wystarczająco dopracowany. W styczniu do sklepów trafił kolejny singel Think of Me / No More Tears. Był to ostatni singel wchodzący w skład albumu Break the Rules.
W sierpniu 2001 roku Amuro wydała singel Say the Word. Tytułowy utwór był pierwszą piosenką, do której sama napisała cały tekst. W grudniu po raz ostatni współpracowała z Tetsuya Komuro przy singlu lovin’ it. Singel został wydany przez Avex Trax jako krajowy projekt charytatywny. Verbal, członek grupy m-flo, który w utworze „lovin’ it” połączył siły z Amuro pomógł jej przejść od popu do R&B.
2002–2006: Style i Queen of Hip-Pop W 2002 roku Amuro stała się pełnoprawną piosenkarką R&B i pracowała nad wspólnym projektem z grupą Suite Chic. Przed zakończeniem projektu wydała dwa single i dwa albumy. Powróciła do kariery solowej w 2003 roku, kiedy wydała singel Shine More. Następnie pod produkcją Dallasa Austina i Full Force wydała single Put ’Em Up i So Crazy / Come, które znalazły się później na wydanym w grudniu albumie Style.
Od 29 listopada 2003 do 15 maja 2004 roku występowała w Azji podczas trasy koncertowej Namie Amuro So Crazy tour featuring Best singles 2003–2004. Po wydaniu DVD z trasy koncertowej Amuro wypuściła singel z dwiema balladami All for You. 14 października 2004 wydano singel Girl Talk / The Speed Star z podwójną stroną A. Singel osiągnął numer jeden w dniu premiery i pozostał na drugim miejscu przez pierwszy tydzień. mały|Namie Amuro podczas MTV Asia Aid W lutym 2005 roku Amuro była jedynym japońskim przedstawicielem na ceremonii wręczenia nagród MTV Asia Awards. Ceremonia rozdania nagród została przemianowana na „MTV Asia Aid” i była poświęcona wspieraniu ofiar trzęsienia ziemi w Azji Południowo-Wschodniej. Cały dochód z ceremonii został przekazany na rzecz UNICEF.
6 kwietnia 2005 roku Amuro wydała singel Want Me, Want Me, który został uznany za prowokacyjny. Sprzedano jednak ponad 100 tys. egzemplarzy, a sam singel uzyskał złoty certyfikat RIAJ. W maju japońskie gazety donosiły, że Amuro, która rozwiodła się z mężem w 2002 roku odzyska pełną opiekę nad ich dzieckiem. W sierpniu Maruyama przyznał jej pełną opiekę nad Haruto z prawem do odwiedzin. Uprzednio za nieoficjalnym uzgodnieniem tylko Maruyama zajmował się dzieckiem.
29 maja 2005 roku Amuro wystąpiła na gali MTV Video Music Awards Japan czwarty rok z rzędu. Zdobyła dwie nagrody „Best R&B Video” oraz „Most Impressive Performing Asian Artist”, stając się pierwszym artystą, który zdobył nagrodę MTV VMAJ przez cztery kolejne lata. W lipcu został wydany szósty album Queen of Hip-Pop, który otrzymał podwójny platynowy certyfikat RIAJ. Poprzez współpracę ze studiem MGM Amuro zdobyła pozwolenie na wykorzystanie „Różowej pantery” na albumie. Na potrzeby albumu stworzono również odpowiednik żeńskiej pantery.
2007–2010: Play, Best Fiction i Past<Future W styczniu 2007 roku wydała singel Baby Don’t Cry, został on wykorzystany jako piosenka przewodnia japońskiej dramy „Himitsu no Hanazono”Amuro, Namie (2007). Baby Don’t Cry (CD single; Liner notes). Namie Amuro. Japan: Avex Trax. AVCD-31176.. W marcu wystąpiła także na albumie Cosmicolor japońskiej grupy m-flo wydając piosenkę „Luvotomy”. Następnie 4 kwietnia 2007 wydała singel Funky TownAmuro, Namie (2007). Funky Town (CD single; Liner notes). Namie Amuro. Japan: Avex Trax. AVCD-31216.. W czerwcu ukazał się jej ósmy album PlayAmuro, Namie (2007). Play (CD album; Liner notes). Namie Amuro. Japan: Avex Trax. AVCD-23343.. Album znalazł się na szczycie listy Oricon Albums Chart, stając się pierwszym albumem Amuro numer jeden od ponad 7 lat. W sierpniu wystąpiła jako artystka na MTV Student Awards i otrzymała nagrodę “Student Voice” Respect Award. Od 18 sierpnia 2007 do 13 kwietnia 2008 Namie odbyła swoją trasę koncertową po Japonii Namie Amuro Play tour 2007–2008. Pierwotnie trasa miała obejmować 53 występy, ale została zwiększona o 12 występów do 65. We wrześniu świętowała swoje 30 urodziny.