Benedict Arnold V (ur. 14 stycznia 1741 w Norwich, Connecticut, zm. 14 czerwca 1801 w Londynie) – kupiec z Connecticut, który walczył w amerykańskiej wojnie o niepodległość w stopniu generała Armii Kontynentalnej.
W Stanach Zjednoczonych Arnold znany jest przede wszystkim ze swojej zdrady i spisku, w wyniku którego miało dojść do poddania wojskom brytyjskim amerykańskiego fortu w West Point w stanie Nowy Jork. Spisek został wykryty. Zdrada była ogromnym ciosem dla sprawy Amerykańskiej Rewolucji, zwłaszcza że Benedict Arnold uważany był za jednego z najlepszych generałów amerykańskich i lidera w Armii Kontynentalnej. Jego imię stało się synonimem zdrady.
Generał Arnold wyróżniał się już od początku trwania wojny. Jego zdolności dowódcze i odwaga przyczyniły się do wielu zwycięstw: zajęcie Fortu Ticonderoga w 1775 inwazja na brytyjską Kanadę w 1775 zwycięstwo w bitwie o wyspę Valcour na jeziorze Champlain w 1776 bitwy pod Danbury i Ridgefield w Connecticut (został po nich awansowany do stopnia generała majora) bitwa pod Saratogą w 1777
Mimo sporych sukcesów pomijano go przy awansach, podczas gdy inni generałowie zbierali pochwały za sukcesy będące w dużej części jego zasługąMartin, James Kirby: „Benedict Arnold, Revolutionary Hero: An American Warrior Reconsidered „, New York University Press. Jednocześnie jego polityczni wrogowie oskarżali go o korupcję. Pogłębiająca się frustracja oraz coraz większe długi (Arnold żył bardzo rozrzutnie) doprowadziły go do zdrady. W lipcu 1780 roku objął dowództwo w placówce West Point z zamiarem poddania jej Brytyjczykom. Jego plany zostały wykryte, gdy Amerykanie złapali brytyjskiego majora Johna André z dokumentami świadczącymi o spisku.
Wiadomości o schwytaniu André dotarły do Arnolda. Postanowił uciec na stronę brytyjską w dół rzeki Hudson, używając statku, slupa wojennego o nazwie „Vulture”. Umknął pościgowi wysłanemu przez generała Waszyngtona, który pojawił się w Forcie West Point natychmiast po otrzymaniu wiadomości o zdradzie. Arnold za swoje zasługi otrzymał w wojsku brytyjskim stopień generała brygady (ang. Brigadier General) i 6000 funtów. Jednak dowództwo brytyjskie nigdy nie miało do niego pełnego zaufaniaRandall, William Stearn: „Benedict Arnold: Patriot and Traitor”, William Morrow and Company, 1990.
Na wiosnę 1782 roku Arnold opuścił szeregi armii i przeprowadził się do Londynu ze swoją drugą żoną Margaret „Peggy” Shippen Arnold. Został dobrze przyjęty przez króla Jerzego III i torysów, natomiast Wigowie wyrazili dezaprobatę wobec jego osoby. W 1787 roku wrócił do Ameryki i wraz z synami Richardem i Henrym wznowił działalność kupiecką w Saint John w Nowym Brunszwiku. Powrócił jednak na stałe do Londynu w 1791 roku.
Żył wystarczająco długo, by zacząć żałować swojej zdrady. Na łożu śmierci miał powiedzieć: „Dajcie mi umrzeć w moim starym mundurze, w którym walczyłem. Niech Bóg mi wybaczy, że włożyłem inny."
Wczesne lata Benedict Arnold V przyszedł na świat w Norwich jako szóste dziecko w rodzinie Benedicta Arnolda III i Hannah Waterman King. Otrzymał imię po pradziadku, który był gubernatorem kolonii Rhode Island, oraz swojego starszego brata, który zmarł zanim urodził się Benedict Arnold V. Ze wszystkich dzieci państwa Arnold wieku dorosłego dożył tylko Benedict i jego siostra Hannah. Reszta rodzeństwa umarła w dzieciństwie na żółtą febrę. Przez babkę swojej matki Arnold był potomkiem Johna Lathropa, który uznawany jest za przodka aż czterech prezydentów Stanów Zjednoczonych.
Ojciec Arnolda wpadł w alkoholizm po tym, jak dobrze prosperujący interes rodzinny wpadł w długi po serii nietrafionych inwestycji. Benedict Arnold V zmuszony był zrezygnować ze szkoły w wieku 14 lat, gdyż nauka w szkole była zbyt dużym wydatkiem dla jego rodziny. Kontakty rodzinne ze strony matki pozwoliły mu jednak na rozpoczęcie praktyki w aptece u swoich kuzynów Daniela i Joshui Lathropów w Norwich.
Wojna z Indianami i Francuzami
W wieku 15 lat zapisał się do milicji Connecticut. Pomaszerował ze swoim oddziałem do Albany i Jeziora George naprzeciw francuskim wojskom inwazyjnym nadciągającym z Kanady w kierunku Fortu William Henry, jednak Arnold nie uczestniczył w bitwie w czasie tej wojny. Oddziały brytyjskie doznały upokarzającej porażki z rąk francuskich dowodzonych przez Markiza de Montcalm, w następstwie której poddały się. Jednak wspierający Francuzów Indianie byli niezadowoleni z warunków pokoju, zachęcając ich do udziału w kampanii obiecano im skalpy, broń i obuwie. Nie otrzymali niczego, co spowodowało, że zaatakowali eskortowanych jeńców i zabili 180 z nich. Francuski oddział towarzyszący więźniom był zbyt mały by przeciwstawić się rzezi.
Śmierć rodziców Matka Arnolda zmarła w 1759, co spowodowało, że musiał on wziąć na siebie pełną odpowiedzialność młodszą siostrę i ojca, którego alkoholizm jeszcze się pogłębił po śmierci żony (był kilkakrotnie aresztowany za publiczne pijaństwo, a nawet odmówiono mu komunii w kościele). Ojciec zmarł w 1761 roku i na 20-letnim Arnoldzie spoczął obowiązek przywrócenia dawnej świetności swojemu nazwisku.
Przed wybuchem wojny o niepodległość W 1762 roku z pomocą Lathropów Arnold otworzył aptekę oraz księgarnię w New Haven w stanie Connecticut.
Był młody, ambitny i szybko rozbudował swoją firmę. W 1763 odkupił dawny dom rodzinny, który jego ojciec zmuszony był sprzedać w momencie, gdy popadł w długi. Rok później sprzedał go ponownie, tym razem z dużym zyskiem. Środki ze sprzedaży wykorzystał w spółce z Lathtropami; kupili trzy statki handlowe, które posłużyły im do transportu produktów z Karaibów. W tym czasie jego siostra Hannah zastępowała go i nadzorowało rodzinny interes w New Haven. Arnold nie ograniczył się tylko do handlu z Karaibami, jego statki pływały także do Nowej Anglii i do Quebecu, wielokrotnie to on sam dowodził na jednym ze statków własnej floty.
Wprowadzona w 1765 roku opłata stemplowa wpłynęła znacząco na osłabienie handlu między koloniami. Początkowo Arnold nie angażował się w żadne publiczne demonstracje przeciwko brytyjskim działaniom wobec kolonii, jednak wkrótce, jak wielu innych kupców, w swojej działalności handlowej pomijał istnienie Ustawy o Stemplach, co w rzeczywistości oznaczało działalność przemytniczą.
31 stycznia 1767 roku Arnold wziął udział w demonstracji przeciwko polityce brytyjskiej wobec kolonii. Spalono na niej kukły przedstawiające urzędników korony, a marynarze ze statków handlowych poturbowali człowieka podejrzewanego o denuncjowanie przemytników. Benedict Arnold został aresztowany i skazany na karę grzywny w wysokości 50 szylingów za zakłócanie porządku publicznego.
22 lutego 1767 poślubił Margaret, córkę Samuela Mansfielda. Mieli trzech synów: Benedicta, Richarda i Henry’ego. Margaret zm. 19 czerwca 1775 roku.
Wysokie podatki narzucone przez Parlament Brytyjski spowodowały upadek handlu w Nowej Anglii. Arnold również popadł w długi sięgające kwoty 15 tysięcy funtów.
W czasie jednej z wypraw handlowych Benedict Arnold pojedynkował się w Hondurasie z Brytyjczykiem, kapitanem statku, który nazwał go „Cholernym Jankesem, pozbawionym dobrych manier i niegodnym miana gentlemana”. Arnold wyzwał go na pojedynek, ranił i zmusił do przeprosin.
W czasie masakry bostońskiej był w rejsie handlowym na Karaibach, jednak później napisał „dobry Boże, czy Amerykanie zamierzają spać i dać odebrać sobie swoje wolności, czy może wszyscy stali się filozofami i nie umieją już pomścić wyrządzanej im niegodziwości”.
Wojna o niepodległość
W marcu 1775 grupa 65 mieszkańców New Haven utworzyła Gubernatorską Drugą Kompanię Straży Connecticut. Arnold został wybrany kapitanem i organizował treningi oraz ćwiczenia przygotowujące oddział do wojny. Gdy 21 kwietnia 1775 do New Haven dotarły informacje o bitwach kolonistów i wojsk korony brytyjskiej pod Lexington i Concord, do oddziału zgłosiło się kilku ochotników, uczniów Yale College. Powiększony oddział wyruszył w marsz do Bostonu w kolonii Massachusetts, aby dołączyć do wojsk rebelii.
W czasie marszu Arnold spotkał się z pułkownikiem Samuelem Holdenem Parsonsem, urzędnikiem sądu w Connecticut. Rozmawiali na temat dużych braków w wyposażeniu armii amerykańskiej w działa i o tym, iż broń tę można zdobyć, właśnie atakując i przejmując Fort Ticonderoga nad jeziorem Champlain. Zgodzili się, że ten fort powinien być jednym z celów. Parsons kontynuował podróż do Hartford, gdzie zdobył fundusze na utworzenie oddziału dowodzonego przez kapitana Edwarda Motta. Ten połączył swe siły z Ethanem Allenem i jego oddziałem Green Mountain Boys (Chłopaki z Zielonych Wzgórz) w Bennington w Vermont.
Oddział milicji pod dowództwem Arnolda udał się do Cambridge, gdzie Arnold przekonał Komitet Bezpieczeństwa Massachusetts (kolektywne ciało, które dowodziło 20 tysiącami zbrojnych kolonistów z Nowej Anglii obozujących wokół oblężonego Bostonu), aby sformować ekspedycję wojskową, która zdobyłaby Fort Ticonderoga. Został mianowany pułkownikiem milicji Massachusetts i przydzielono mu kilku kapitanów pod komendę w celu sformowania armii w kolonii. W czasie, gdy jego podkomendni trenowali, pułkownik Arnold pojechał na północ na spotkanie z Allenem oraz by objąć dowództwo całej operacji.
Bitwa pod Ticonderoga Pod koniec maja wojsko było gotowe do walki. 10 maja 1775 Fort Ticonderoga został zajęty przez kolonistów podczas ataku rozpoczętego wczesnym świtem. Przeważające siły brytyjskie były całkowicie zaskoczone. Podobnym sukcesem zakończyły się ataki i ekspedycje na Crown Point, Fort George i Fort St. Johns (obecnie Saint-Jean-sur-Richelieu, Quebec), który trzeba było opuścić ze względu na nadciągającą z Montrealu brytyjską odsiecz. Podczas całej kampanii Allen i Arnold nie mogli dojść do porozumienia, który z nich powinien przejąć dowództwo całej ekspedycji, co doprowadziło do rozdzielenia się ich wojsk. Arnold musiał swoimi milicjantami obsadzić garnizony w trzech fortach. Jednak wkrótce został wsparty przez 1000-osobowy oddział z Connecticut pod dowództwem pułkownika Benjamina Himana. Zgodnie z rozkazami posiadanymi przez Himana Arnold miał się oddać pod jego dowództwo. Takie działanie Kongresu Kontynentalnego rozzłościło Arnolda, który odebrał to jako brak szacunku dla swoich dokonań w sprawę Amerykańskiej Rewolucji. Spowodowało to jego rezygnację z obowiązków i powrót do Massachusetts.
Ekspedycja do Quebecu Wkrótce po utworzeniu Armii Kontynentalnej w czerwcu 1775 roku generał major Philip Schuyler, dowódca północnego okręgu, stworzył plan inwazji na Kanadę. Atak miałby się odbyć z Fortu St. Johns położonego nad jeziorem Champlain, następnie wojska miały się przemieścić w dół rzeki Richelieu do Montrealu. Celem ataku było pozbawienie lojalistów ważnych baz, z których mogli przeprowadzać łatwe ataki na Nowy Jork. Głównodowodzącym armii inwazyjnej został generał Richard Montgomery.
Arnold zaproponował, żeby siły zostały rozłożone na dwa równoległe ataki. Drugi, w porozumieniu z armią Schuylera, zostałby przeprowadzony wzdłuż rzeki Kennebec w Maine, a następnie w dół rzeki Chaudière do Quebec. Arnold sądził, że wraz z zajęciem Montrealu i Quebecu francuskojęzyczni koloniści z Kanady przyłączą się do rewolucji wymierzonej w Brytyjczyków. Generał Waszyngton i Kongres Kontynentalny zaaprobowali plan i upoważnili pułkownika Benedicta Arnolda do poprowadzenia ataku na Quebec.
Tuż przed wyruszeniem do Maine do Arnolda dotarły wiadomości o śmierci jego żony Margaret. Zatrzymał się w New Haven i poprosił swoją siostrę Hannah o zaopiekowanie się jego dziećmi.
Oddział 1100 rekrutów wyruszył z Newburyport w Massachusetts 19 września 1775 i dotarł do Gardinerston w Maine 22 września, gdzie Arnold przygotowany był do zbudowania 200 bateaux (rodzaj niewielkiego statku) do przemieszczania się po rzekach Kennebec i Dead, a następnie w dół Chaudiere do Quebec. Z górnego biegu rzeki Dead do Chaudiere żołnierze przemieścili się marszem.