Operacja „Wujek”: planowanie taktyczne szturmu przez MSW Przygotowania do siłowego rozwiązania strajku w KWK „Wujek” rozpoczęły się w sztabie Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Katowicach już 15 grudnia 1981 roku. Operację zaplanowano jako wieloetapowe uderzenie, mające na celu szybkie obezwładnienie załogi i przejęcie kontroli nad obiektem przy użyciu przeważających sił milicyjno-wojskowych.
Kierunki ataku i użycie ciężkiego sprzętu Plan taktyczny zakładał jednoczesne uderzenie z dwóch stron. Główny atak miał nastąpić przez bramę główną i kolejową, gdzie skoncentrowano największe siły ZOMO wspierane przez czołgi T-55 i wozy bojowe piechoty. Zadaniem czołgów było sforsowanie murów i barykad utworzonych przez górników, co miało otworzyć drogę dla pieszych oddziałów milicji. Drugi kierunek ataku (pomocniczy) wyznaczono od strony osiedla, co miało rozproszyć siły obrońców. W operacji przewidziano również użycie armatek wodnych oraz śmigłowców, które miały zrzucać środki chemiczne (gazy łzawiące i obezwładniające) na walczących górników.
Rola oddziałów i rozkazy dowódców Dowodzenie akcją powierzono płk. Kazimierzowi Wilczyńskiemu. Zgodnie z planem, żołnierze Wojska Polskiego mieli pełnić funkcję wsparcia technicznego i psychologicznego, nie angażując się w bezpośrednie walki wręcz. Ciężar starcia miały wziąć na siebie zwarte pododdziały ZOMO, wyposażone w środki przymusu bezpośredniego. W odwodzie pozostawiono Pluton Specjalny ZOMO, który miał wkroczyć do akcji w sytuacji krytycznej. Plan zakładał, że demonstracja siły i użycie środków chemicznych zmuszą górników do poddania się, jednak sztabowcy nie docenili determinacji załogi oraz skuteczności przygotowanych przez nią zabezpieczeń.