abandon ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) zrzeczenie się na rzecz ubezpieczyciela praw do statku, który stracił swoją wartość handlową;
(1.1)
(1.1) W razie zaginięcia (…) statku lub znajdującego się na nim ładunku termin dla zgłoszenia abandonu biegnie od dnia, w którym statek był spodziewany w najbliższym porcie, do którego go skierowano.
(1.1) zgłaszać abandon
→ opuszczenie, odstąpienie
angielski: (1.1) abandonment esperanto: (1.1) forlaso fiński: (1.1) hylkääminen francuski: (1.1) abandon hiszpański: (1.1) abandono niemiecki: (1.1) Abandon nowogrecki: (1.1) εγκατάλειψη portugalski: (1.1) abandono rosyjski: (1.1) абандон włoski: (1.1) abbandono
abandon ()
, , indyjski angielski: ,
czasownik przechodni (1.1) opuszczać, zostawiać (1.2) porzucać, poddawać (się), zaniechać, rezygnowaćJacek Tomaszczyk, Angielsko-polski słownik informacji naukowej i bibliotekoznawstwa, Uniwersytet Śląski, Studio Noa, Katowice 2009, s. 13. (1.3) zabronić, odmówić (1.4) przejąć kontrolę nad czymś rzeczownik policzalny (2.1) żywiołowość (2.2) rozpasanie, utrata samokontroli, hulaszczość czasownik zwrotny (3.1) oddać się, oddawać się
(1.1-4) abandon, abandoned, abandoned, abandons, abandoning (2.1-2)
(1.1) Abandon the ship! → Opuścić statek!
(3.1) to abandon oneself to → oddawać się / oddać się + (czemuś)
abandonment, abandonee, abandonware abandoned
(1.1-4) < < → do + jurysdykcja, kontrola < , bannus, bandum < → głosić, dowodzić < → mówić (2.1-2) < <
(1.1-4) odmiana przestarzała: 2. abandonest, 3. abandoneth
abandon ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) opuszczenie, zaniedbanie
(1.1) délaissement
abandonner abandonnataire, abandonnement
abandon ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) opuszczenie, zaniedbanie