Anna ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna (1.1) ; (1.2) planetoida o numerze katalogowym 265;
(1.1) (1.2)
(1.1) Imię „Anna” nosiły córki pięciu królów Polski. (1.1) W Kościele katolickim na 26 lipca przypada wspomnienie św. Anny, patronki matek, wdów, małżeństw i żeglarzy. (1.1) Stefan Batory, książę siedmiogrodzki, poślubił Annę Jagiellonkę, królową polską i ostatnią przedstawicielkę rodu Jagiellonów w Polsce. (1.1) Anny dzień swej patronki, czyli imieniny, obchodzą 26 lipca, a także 27 lutego, 7 i 9 czerwca oraz 15 lipca. (1.2) Anna porusza się w obszarze między orbitami Marsa i Jowisza, czyli w pasie głównym planetoid.
(1.1) Święta Anna (miejscowość) • Góra Świętej Anny • (1.2) asteroida / planetka / planetoida Anna • Anna krąży / porusza się
(1.1) Hanna; Ania, Anka, Aneczka, Anula, Anulka, Aniula, Anunia, Anusia, Anusza, Annusza, Anuś, Anuchna, Anica, Andzia, Andźka;
Annów , Anin Ania , Anka , Aneczka , Anula , Anulka , Aniula , Anunia , Anusia , Anusza , Anuś , Annusza , Anuchna , Anica , Andzia , Andźka
Anin, Anczyn, Anusin, aniński
przysłowia: jak w świętą Annę deszcz pada, to robak orzechy zjada • na świętą Annę mrowiska, szukaj w zimie ogniska • od świętej Anny nie doczeka południa deszcz poranny • szczęśliwy, kto na świętą Annę upatrzy sobie pannę • święta Anna, rola jak panna • święta Anno! uproś wnuka, niech ma każdy, czego szuka
(1.1) < (Anna) < (chana) → łaska, wdziękJan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 31., pełna łaski; źródłosłów dla (1.2) prawdopodobnie od imienia córki austriackiego astronoma Edmunda Weissa
(1.1) W języku polskim imiona Anna i Hanna są odrębne, choć mają to samo pochodzenie. (1.1) ; zobacz też: Indeks:Polski - Imiona (1.2)
angielski: (1.1) Ann, Anne, Anna; (1.2) Anna bułgarski: (1.1) Ана , Анна czeski: (1.1) Anna duński: (1.1) Anna, Anne esperanto: (1.1) Anno fiński: (1.1) Anne, Anja, Anu grenlandzki: (1.1) Aani, Anna, Anni hebrajski: (1.1) חנה hiszpański: (1.1) Ana jidysz: (1.1) חנה (chane) kataloński: (1.1) Anna łaciński: (1.1) Anna łotewski: (1.1) Anna niemiecki: (1.1) Anna , Anne nowogrecki: (1.1) Άννα rosyjski: (1.1) Анна słowacki: (1.1) Anna ; (1.2) Anna starogrecki: (1.1) Ἄννα szwedzki: (1.1) Ana , Ane , Ann , Anna , Ahne , Anne ukraiński: (1.1) Анна węgierski: (1.1) Anna wilamowski: (1.1) Nüsia włoski: (1.1) Anna
Anna ()
rzeczownik, nazwa własna (1.1) Anna (1.2) Anna
< < (chanah)
(1.1) zobacz też: Indeks:Angielski - Imiona (1.2) zobacz też: Indeks:Angielski - Astronomia
Anna ()
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna (1.1) Anna
(1.1) paní / slečna Anna • žena jménem Anna • svatá / blahoslavená Anna • jmenovat se Anna • dát jméno Anna • na (sv.) Annu (o dniu)
(1.1) Anička, Anča, Anka, Anuše
Anička , Anča , Anka , Anuše Annin
przysłowia: Jakub načeše, Anna napeče • svatá Anna chladna z rána • svatý Jakub dává kukuřici klasy, svatá Anna vlasy • svatý Petr seno seče, svatá Anna buchty peče / svatý Petr trávu seče, svatá Anna buchty peče
(1.1) < < (chanah) → łaska → ‘pełna łaski’
(1.1) zobacz też: Indeks:Czeski - Imiona
Anna ()
rzeczownik, nazwa własna (1.1) AnnaMest populære for- og efternavne for alle danskere, Danmarks Statistik, dostęp: 06.03.2010
(1.1) Ifølge Danmarks Statistik er Anna det 5. mest populære pigenavn i Danmark. → Według Duńskiego Urzędu Statystycznego Anna jest 5. pod względem popularności imieniem żeńskim w Danii.
(1.1) Anne
< < (chanah)
(1.1) zobacz też: Indeks:Duński - Imiona
Anna ()
rzeczownik, nazwa własna (1.1)
Anna ()
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna (1.1)
(1.1)
Anna ()
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna (1.1) Anna
< < (chanah)
(1.1) zobacz też: Indeks:Francuski - Imiona
Anna ()
rzeczownik, nazwa własna (1.1) Anna
Anna ()
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna (1.1)
Anna ()
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna (1.1) Anna
Anna ()
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna (1.1) Anna
(1) Ann|a, ~ae
(Ánna) < (kḥaná); źródłosłów dla ,
(1.1) zobacz też: Indeks:Łaciński - Imiona
Anna ()
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna (1.1) Anna
Anna ()
rzeczownik, nazwa własna (1.1)
Anna ()
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna (1.1)
(1.1) Dostęp 01.05.2026.
Anne , Anja , Anita , Antje , Anke
(1.1) zobacz też: Indeks:Niemiecki - Imiona żeńskie
Anna ()
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna (1.1) Anna
(1.1) zobacz też: Indeks: Portugalski - Imiona żeńskie
Anna ()
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna (1.1) Anna (1.2) Anna
(1.1) (1.2)
(1.1) Liptovská Anna • pani / slečna Anna • žena menom Anna • svätá / blahoslavená Anna • volať sa / nosiť meno Anna • dať meno Anna • meniny Anny • na (sv.) Annu (o dniu)
(1.1) Anka, Anuška, Anuľa, Anina, Anica, Anička, Anča
Anka , Anuška , Anuľa , Anina , Anica , Anička , Anča Annin, Ankin, Aničkin, anenský
przysłowia: keď je po svätej Anne, hneď si sedliak klobúk nahne • okolo Anny páli ako chlebová pec • svätá Anna chladná zrána
(1.1) < < (chanah) → łaska → ‘pełna łaski’ (1.2) od imienia córki astronoma Edmunda Weissa
(1.1) zobacz też: Indeks:Słowacki - Imiona
Anna ()
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna (1.1) Anna
Anna ()
rzeczownik, rodzaj wspólny, nazwa własna (1.1) Anna
(1.1) Anna är svenska. → Anna jest Szwedką.
(1.1) Ana, Ane, Ann, Ahne, Anne
< < (chanah)
(1.1) zobacz też: Indeks:Szwedzki - Imiona żeńskie
Anna ()
rzeczownik, nazwa własna (1.1) Anna
< < (chanah)
(1.1) zobacz też: Indeks:Węgierski - Imiona
Anna ()
Nusia • Nüsia
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna (1.1) Anna (1.2) Anna (planetoida)
< < (chanah)
zobacz też: Indeks:Wilamowski - Imiona żeńskie
Anna ()
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna (1.1) Anna
(1.1) Anna e Marco stanno da me. → Anna i Marek mieszkają u mnie. (1.1) La figlia di Maria si chiama Anna. → Córka Marii nazywa się Anna. (1.1) Il marito di Anna suona il violino. → Mąż Anny gra na skrzypcach. (1.1) Anna persuade tutti i fumatori a smettere di fumare. → Anna przekonuje wszystkich palaczy, aby rzucili palenie.
< < (chanah)
(1.1) zobacz też: Indeks:Włoski - Imiona