walczyć ()
,
czasownik nieprzechodni niedokonany (1.1) toczyć walkę, uczestniczyć w walce
(1.1)
(1.1) Całe życie walczył o lepsze warunki pracy dla swoich kolegów.
(1.1) toczyć walkę, wojować
(1.1) poddawać się
(1.1) atakować, nacierać, bronić się, pojedynkować się, przelewać krew
walczerz , waleczność , walczenie , walka waleczny wywalczyć walczyć na dwa fronty • walczyć z wiatrakami • walczyć o swoje • walczyć ze sobą • walczyć z kimś na udeptanej ziemi • walczyć ze śmiercią
Renata Grzegorczykowa, Zarys słowotwórstwa polskiego. Słowotwórstwo opisowe, wyd. III poprawione, Warszawa 1979, s. 16.
angielski: (1.1) fight arabski: (1.1) حارب, قاتل, إستمات, شن, تقاتل, اقتتل baskijski: (1.1) borrokatu, borroka egin bhodźpuri: (1.1) लड़ना boloński: (1.1) lutèr cerkiewnosłowiański: (1.1) брати chiński standardowy: (1.1) 打 (dǎ) czeski: (1.1) bojovat dolnołużycki: (1.1) wójowaś duński: (1.1) kæmpe elfdalski: (1.1) raivas, slå'ss esperanto: (1.1) batali fiński: (1.1) taistella francuski: (1.1) lutter, combattre hiszpański: (1.1) luchar, combatir, pelear, pugnar interlingua: (1.1) battaliar, contender, guerrear, propugnar, pugnar islandzki: (1.1) berjast japoński: (1.1) 争, 争う (あらそう, arasou) kaszubski: (1.1) walczëc khowarski: (1.1) جنجال کوریک łaciński: (1.1) bello łatgalski: (1.1) ceikstētīs maithili: (1.1) लरना manx: (1.1) caggey niderlandzki: (1.1) vechten, strijden niemiecki: (1.1) kämpfen nowogrecki: (1.1) παλεύω nowopruski: (1.1) ūlintwei, wūlintwei pontyjski: (1.1) συμπα̈́σκομαι portugalski: (1.1) lutar rosyjski: (1.1) бороться, воевать rumuński: (1.1) se lovi slovio: (1.1) bitvat (битват), borit (борит) staro-cerkiewno-słowiański: (1.1) брати starofryzyjski: (1.1) fiuchta staroirlandzki: (1.1) fichid staropruski: (1.1) ūlint szwedzki: (1.1) kämpa ukraiński: (1.1) боротися, воювати wilamowski: (1.1) kemfa włoski: (1.1) lottare, combattere, contendere, battagliare wolof: (1.1) xeex