__TOC__ befolkning () •
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) ludność, populacja
(1.1) en befolkning, befolkningen, befolkninger, befolkningerne
(1.1) Den rigeste ene procent forurener dobbelt så meget som den fattigste halvdel af Jordens befolkning. → Najbogatszy jeden procent zanieczyszcza dwa razy więcej niż najbiedniejsza połowa populacji Ziemi. (1.1) For at fastsætte befolkningstallet anvender det nationale statistikbureau metoder baseret på historisk demografi. → Aby ustalić liczbę ludności, krajowy urząd statystyczny stosuje metody oparte na demografii historycznej.
befolke
befolkning ()
rzeczownik, rodzaj męski lub żeński (1.1) ludność (1.2) mieszkańcy
(1) en befolkning, ~en, ~er, ~ene lub ei befolkning, ~a, ~er, ~ene
(1.1) Verdens befolkning øker meget raskt. → Ludność świata bardzo szybko rośnie. (1.2) Polen har en befolkning på 38 millioner mennesker. → Polska ma 38 milionów mieszkańców.
befolke
befolkning ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) ludność
(1.1) en befolkning, befolkningen, befolkningar, befolkningarna
(1.1) Ända in i vår tid var Sveriges befolkning mycket enhetlig både vad beträffar etniskt ursprung, språk, religion och kultur. → Aż do naszych czasów ludność Szwecji była bardzo jednolita zarówno jeśli chodzi o pochodzenie etniczne, jak i język, religię i kulturę.
(1.1) befolkningsexplosion • befolkningstillväxt • civilbefolkning