fred () •
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) pokój (1.2) spokój
(1) en fred, freden,
(1.1) Hvis en dansk konge giftede sin søn med den svenske konges datter, så var det i en situation, hvor man havde brug for fred og alliancer. → Jeśli duński król wydawał syna za córkę króla szwedzkiego, to było to w sytuacji, gdy istniała potrzeba pokoju i zawiązywania sojuszy. (1.1) Denne femogtrediveårige periode med fred og kulturel blomstring blev brutalt afbrudt af det pludselige udbrud af en voldsom grænsekonflikt og senere en dødbringende epidemi. → Ten trzydziestopięcioletni okres pokoju i rozkwitu kulturowego został brutalnie przerwany przez nagły wybuch gwałtownego konfliktu granicznego, a potem śmiercionośnej epidemii. (1.2) Lad mig være i fred! → Zostaw mnie w spokoju!
(1.1) slutte fred → zawierać pokój
(1.2) ro
(1.1) krig
frede fredelig
(1.1) fredspibe → fajka pokoju
fred ()
,
przymiotnik (1.1) zimny przysłówek (2.1) zimno
(1.1) fred , freda ; freds , fredes (2.1)
(2.1) Fa fred. → Jest zimno.
(1.1) a sang freda → z zimną krwią
(1-2) calent
fred ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) pokój (1.2) spokój
(1.1) en fred, freden
(1.1) Duen er et symbol på fred. → Gołab jest symbolem pokoju. (1.2) La meg være i fred! → Zostaw mnie w spokoju!
(1.1) krig
fred ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) pokój
fred ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) pokój (stan bez wojny) (1.2) spokój
(1.1-2) en fred, freden, freder, frederna
(1.2) lugn
fred ()
rzeczownik (1.1) radość