czynić () , ,
czasownik przechodni niedokonany ( uczynić) (1.1) robić coś, wykonywać (1.2) postępować, zachowywać się (1.3) wywoływać coś, być przyczyną (1.4) być częścią czegoś, składać się na coś czasownik zwrotny niedokonany czynić się ( uczynić się) (2.1) czynić (1.1) samego siebie czymś lub jakimś (2.2) dokonywać się, stawać się (2.3) być czynionym (1.1)
(1) (2)
(1.1) Tomek czyni duże postępy w nauce. (1.2) Siostra zakonna przez całe życie czyniła dobro. (1.3) Kolejne sukcesy czyniły ją coraz bardziej butną. (1.4) Wydatki na żywność czynią dużą pozycję w budżecie domowym. (2.1) (…) zdecydowaliśmy w końcu oskarżyć staruchę, że czarami swymi przywodziła mnichów do grzechu, czyniąc się w ich oczach młodą, powabną, i uprawiała z nimi jawny nierząd.Witold Jabłoński, Ogród miłości (2.2) Zgasiła świece. Czyniło się coraz ciemniej. (2.3) Pod niskim sklepieniem piwnicy czyni się gwar piekielny wśród poszczekiwania psów rozbieganych, gdakania kur, budzonych raz po raz na kominie, i głuchego pomruku niedźwiedzia.Wacław Berent, Żywe kamienie
(1.1) czynić postępy
czyn , czynnik , czynienie , uczynek czynny począć czynnie czynić cuda • czynić honory • czynić wstręty • ćwiczenie czyni mistrza • habit nie czyni mnicha • jedna jaskółka nie czyni wiosny • nie czyń drugiemu, co tobie niemiło • niech nie wie lewica, co czyni prawica / nie wie lewica, co czyni prawica • okazja czyni złodzieja • wiara czyni cuda • choć nikt nie widzi, nie czyń, czym się Bóg albo rozum brzydzi
angielski: (1.1) do, make arabski: (1.1) فعل cerkiewnosłowiański: (1.1) дѣѧти duński: (1.1) gøre, lave, udføre esperanto: (1.1) fari francuski: (1.1) faire hiszpański: (1.1) hacer, obrar ido: (1.1) facar jidysz: (1.1) מאַכן (machn), טאָן (ton); (1.2) טאָן (ton) łaciński: (1.1) facio, ago niemiecki: (1.1) tun, machen polski język migowy: rosyjski: (1.1) де́лать; (1.2) чинить staronordyjski: (1.1) efla szkocki gaelicki: (1.1) dèan ukraiński: (1.1) чинити wenedyk: (1.1) faczer