złotnik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba zajmująca się złotnictwem; rzemieślnik artystyczny wyrabiający przedmioty z metali szlachetnych (m.in. złota, srebra, platyny, palladu)
(1.1)
(1.1) Święty Eligiusz jest patronem złotników i jubilerów. (1.1) Cech Złotników z Lubeki ogłosił konkurs złotniczy, do udziału w którym zaproszeni są wszyscy twórcy biżuterii z krajów nadbałtyckich: Litwy, Łotwy, Estonii, Polski, Norwegii, Finlandii, Szwecji, Danii, Rosji (Kaliningrad i Petersburg) i Niemiec (Meklemburgii-Pomorza, Szlezwik-Holsztynu i Hamburga).
(1.1) być złotnikiem • pracować jako złotnik
(1.1) rzemieślnik
złoty , złoto , złotnictwo , złocenie , złotko , pozłotka , Złotnik , Złotniki złotniczka , złotnikowa złoty, złotniczy, złociutki, złotówkowy złocić złociutka, złotko złoto
zobacz też: Indeks:Polski - Zawody
angielski: (1.1) goldsmith, silversmith baskijski: (1.1) urregile, urregin bułgarski: (1.1) злата́р czeski: (1.1) zlatník duński: (1.1) guldsmed francuski: (1.1) orfèvre hiszpański: (1.1) orfebre islandzki: (1.1) gullsmiður jidysz: (1.1) גאָלדשמיד (goldszmid) litewski: (1.1) auksakalys niemiecki: (1.1) Goldschmied nowogrecki: (1.1) χρυσοχόος , αργυροχόος rosyjski: (1.1) золоти́льщик , золоты́х дел ма́стер słowacki: (1.1) zlatník szwedzki: (1.1) guldsmed ukraiński: (1.1) золота́р węgierski: (1.1) ötvös włoski: (1.1) orafo , orefice