klakier ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba opłacona przez artystę, która za wynagrodzenie wyraża zachwyt nad jego dziełem (1.2) osoba, która obłudnie popiera kogoś lub chwali go, licząc na jego poparcie
(1.1-2)
(1.1) Klakierzy nie tylko klaskali po występie swojego aktora, ale też gwizdali po występach jego konkurentów. (1.2) Na salę wszedł premier ze swoimi klakierami.
(1.2) lizus, wazeliniarz, sługus
klaka oklaskiwać
(1.1)
(1.2) w kulturze: Klakier - imię kota w bajce telewizyjnej „Smerfy”
angielski: (1.1) claquer bułgarski: (1.1) клакьор duński: (1.1) klakør ; (1.2) klakør francuski: (1.1) claquer hiszpański: (1.1) alabardero ; (1.2) palmero , pelota , pelotillero niemiecki: (1.1) Claquer norweski (bokmål): (1.1) klakør ; (1.2) klakør norweski (nynorsk): (1.1) klakør ; (1.2) klakør nowogrecki: (1.1) κλακαδόρος rosyjski: (1.1) клакёр włoski: (1.1) adulatore , struscione