obojczyk ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) kość obręczy barkowej, która łączący mostek z łopatką; (1.2) część zbroi chroniąca szyję i barki, oraz niekiedy górną część piersi i kark;
(1.1-2)
(1.1) Złamanie obojczyka jest u sportowców dość częstą kontuzją. (1.1) W kąpieli panowie nosili cienkie trykoty sięgające od obojczyka do połowy udaWysocki, Alfred. Sprzed pół wieku. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1958, s. 24. OCLC 1020023938..
(1.1) kość
obojczykowy
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Części ciała
angielski: (1.1) clavicle, collarbone arabski: (1.1) ترقوة baskijski: (1.1) lepauztai, klabikula białoruski: (1.1) ключыца bułgarski: (1.1) ключица chorwacki: (1.1) ključna kost czeski: (1.1) klíční kost duński: (1.1) nøgleben , kraveben francuski: (1.1) clavicule hiszpański: (1.1) clavícula interlingua: (1.1) clavicula, jugulo islandzki: (1.1) viðbein kataloński: (1.1) clavícula niemiecki: (1.1) Schlüsselbein norweski (bokmål): (1.1) kragebein nowogrecki: (1.1) κλείδα rosyjski: (1.1) ключи́ца słowacki: (1.1) kľúčna kosť słoweński: (1.1) ključnica szwedzki: (1.1) nyckelben tagalski: (1.1) balagat ukraiński: (1.1) ключиця węgierski: (1.1) kulcscsont włoski: (1.1) clavicola