zaman

zaman ()

rzeczownik (1.1) czas (1.2) czas, epoka

zaman ()

rzeczownik (1.1) czas (1.2) czas, epoka

(1.1) Şuşı fiğel ütkän zamanda bulırğa tieş. → Ten czasownik ma być w formie czasu przeszłego.

zaman ()

rzeczownik (1.1) czas (1.2) czas

(1.1-2)

(1.1) Okumak için zamanım olmadığından dolayı kendimi geliştiremediğimi hissediyorum. → Odkąd nie mam czasu na czytanie czuję, że cofam się w rozwoju.

(1.1) vakit

gel zaman git zaman

zaman ()

rzeczownik (1.1) czas

(1.1)