abominacja ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) obrzydzenie, wstręt, odraza
(1.1)
(1.1) Moja mama czuje silną abominację za każdym razem, gdy widzi mysz. (1.1) Aż zdarzyła się chwila, gdy do połowicy swej poczuł taką abominację nieznośną, a zarazem wezbrało w nim tyle nagłej, porywczej, iście bestjalskiej tęsknoty do samotnej włóczęgi na przełaj, wszystkiemi morzami polarnemi, — że z kry, na której podróż poślubną odbywali, spełzł cichcem do morza i dał stułokciowego nuraEugeniusz Małaczewski, Dzieje Baśki Murmańskiej. Historja o białej niedźwiedzicy, Gebethner i Wolff, Warszawa 1925..
(1.1) czuć / poczuć abominację
(1.1) obrzydzenie, odraza, wstręt
abominacyjny
(1.1)
angielski: (1.1) abomination esperanto: (1.1) abomeno, naŭzo kaszubski: (1.1) zbrzëgłosc , brzëdzëna oromo: (1.1) ciigasisaa