kłócić () , ,
czasownik przechodni niedokonany (1.1) doprowadzać do kłótni, niezgody (1.2) wprowadzać zamieszanie, zaburzać (1.3) ubijać (masło) czasownik zwrotny niedokonany kłócić się (2.1) toczyć spór, spierać się (2.2) pozostawać w sprzeczności, nie pasować do czegoś
(1) (2)
(1.1) Ona kłóciła tych dwóch panów. (1.2) Nie będę – rzekł Hrabia – szczęścia Pani kłóciłAdam Mickiewicz, Pan Tadeusz.. (2.1) Wczoraj kłóciliśmy się o pierwszeństwo pod prysznicem tak długo, aż zabrakło ciepłej wody. (2.2) Różowy kolor koszulki kłóci się z twoim ciemnym zarostem.
(1.1) kłócić + (1.2) kłócić + (2.2) kłócić się z +
(1.3) kłócić masło
(2.1) sprzeczać się, drzeć koty, awanturować się, iść na udry; , (2.2) gryźć się
kłótnik , kłótnia , kłótliwość , kłócenie , skłócenie kłótliwy pokłócić, skłócić, wykłócić, zakłócić
angielski: (2.1) argue francuski: (2.1) se disputer japoński: (2.1) 争う (あらそう, arasou), 喧嘩する (けんかする, kenka suru) jidysz: (2.1) קריגן זיך (krign zich) niderlandzki: (1.1) ruzie stoken; (2.1) ruzie maken niemiecki: (2.1) streiten, sich streiten, sich zanken nowopruski: (2.1) rīktwei polski język migowy: rosyjski: (2.1) ссориться szkocki: (2.1) argie turecki: (2.1) kavga etmek tuvalu: (2.1) kinau ukraiński: (1.1) свари́ти; (2.1) свари́тися, спереча́тися włoski: (2.1) litigare