wydziedziczyć () , ,
czasownik przechodni dokonany ( wydziedziczać) (1.1) pozbawić praw do dziedziczenia, do przysługującego spadku (1.2) usunąć, wyłączyć, wykluczyć
(1.1-2)
(1.1) Mimochodem wspomnę, że nie było tygodnia, w ciągu którego bracia Minclowie nie pokłóciliby się i nie pogodzili przynajmniej ze dwa razy. (…) Nawet zgon Franca, który w roku 1856 zmarł na karbunkuł, nie obszedł się bez awantury. W ciągu trzech ostatnich dni obaj bracia po dwa razy wyklęli się i wydziedziczyli w sposób bardzo uroczysty. Mimo to Franc cały majątek zapisał Janowi, a Jan przez kilka tygodni chorował z żalu po bracie i — połowę odziedziczonej fortuny (około dwudziestu tysięcy złotych) przekazał jakimś trzem sierotkom, którymi nadto opiekował się do końca życia.
(1.1) wydziedziczyć syna / córkę • wydziedziczyć z majątku / własności / ojcowizny / ziemi
wydziedziczenie , wydziedziczanie , dziedziczenie , odziedziczenie , dziedzictwo , dziedzic , dziedziczka , dziedziczność , Dziedzic wydziedziczać , dziedziczyć , odziedziczyć dziedziczny, dziedzicowy dziedzicznie
angielski: (1.1) disinherit arabski: (1.1) حرم baskijski: (1.1) jaraunsgabetu hiszpański: (1.1) desheredar łaciński: (1.1) exheredo niemiecki: (1.1) enterben nowogrecki: (1.1) αποκληρώνω słoweński: (1.1) razdedičiti