potępiony ()
przymiotnik (1.1) skazany na piekło rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) potępieniec, człowiek cierpiący w piekle, skazany na wieczne potępienie (2.2) skazaniec
(1.1) (2.1-2)
(2.1) Jakby za danym hasłem potępieni / Zaczęli z tajnych wychodzić kryjówekV. [5.] Sen grobów II. [2.]. [w:] Asnyk, Adam Prot (ps. „Stożek, Jan”; „El…y”). Poezye. T. II. [2.]. Lwów: Gebethner i Wolff, 1898, s. 29.. (2.1) O, bodaj został wyklęty, / Kto staje pośród biesiady, / Jak potępionego mara, / I do spólnego puchara / Własnych łez przylewa jadyZimowa pogoda. [w:] Goszczyński, Seweryn. Dzieła zbiorowe Seweryna Goszczyńskiego. T. I. [1.]: Poezye liryczne. Lwów: Wasilewski, Zygmunt, ok. 1836, s. 14.! (2.2) [...] królowi została tylko władza ułaskawiania potępionychKwitnąca. [w:] Lelewel, Joachim. Polska, dzieje i rzeczy jéj. T. II. [2.]. Poznań: Żupański, 1859, s. 99..
(2.1-2) potępiona
( )
(2.1) (2.2)