potępieniec ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) grzesznik skazany na wieczne potępienie
(1.1) m II
(1.1) Zauważyła na moim palcu złotą obrączkę, unikalną wśród nas potępieńcówKrzysztoń, Jerzy. Obłęd (książka), 1983, [w:] Korpus Języka Polskiego PWN.. (1.1) Cierpiałem jak potępieniec w siódmym kręgu piekła. Cierpiałem i nie rozumiałem, dlaczego tak bardzo cierpięRutkowski, Krzysztof. Paryskie pasaże. Gazeta Wyborcza, 23 sierpnia 1994. Warszawa: Agora SA. ISSN 0860-908X. OCLC 225759598..
(1.1) cierpieć jak potępieniec
(1.1) potępiony
potępienie potępieńczy