sporutować ()
czasownik (1.1) , wtórnie zorientować się, domyślić się, zdać sobie sprawę, spostrzec (1.2) , wtórnie wykryć, rozpoznać, wytropić (kogoś albo coś ukrytego) (1.3) wydać, wsypać czasownik zwrotny dokonany sporutować się (2.1) , wtórnie sporutować (1.1) (2.2) kłócić się (2.3) skompromitować się
(1.1) Pewnego wieczora „sporutowaliśmy”, że w baraku nad nami jest magazyn z prowiantami, nie namyślając się długo, zrobiliśmy otwór w suficie i nie myśląc wcale o karze, wszyscy postanowiliśmy się raz najeść, potem możemy „zakitować”. (1.1) Spróbuj pan [oszukać], jak wprowadzą ten wynalazek [telewizję], gdzie twarz będziesz pan podawał jak kotlet na talerzu. Helcia na pana krzyknie, drygniesz pan cały, zaczerwienisz się pan i ona nawet bez serwetki wszystko sporutuje. (1.1) Dopiero teraz sporutowałem, że to Wy kochane Czytelniki martwiliście się, gdzie tam Wasz Walerek się obraca! (1.1) O godzinie 1-ej w nocy, w ogrodzie Krasińskich, odbył się wiec [stowarzyszeń i związków przestępczych]. […] Nikodem Domokradzki, jako dymisjonowany strupel więzienny, otworzył […] posiedzenie. Głos zabrali [mówcy] […], a ja stałem we środku, nie mogąc sporutować o co się rozłazi. (1.2) Piłaci wymierzyli im 4 łokcie, ale sztamaki wyrwali z kwaczu przez lipko, bo bina Józka sporutowała, gdzie szwicują i dziakowała im w bartku igłę i krople na ząb, którą przemajchrowali siatkę w lipku i bryknęli do Warszawy. (1.3) — Janek, tylko pamiętaj, żebyś mnie przed sądem nie „sporutował”! — bo przecież wiesz, że my nic nie jesteśmy winni… tylko ten „szczun” co odwoził rolwagą! (2.1) Ileż wydarzeń ciemnych, niezjaśnionych […], ile niepojętych słuczai, kiedy najoblatańszy nie umiał się sporutować dlaczego? jak? skąd? stało się teraz jasne, jak to słońce w lipcowe południe!… (2.3) Zaprzestaję tej kośby. Jeszcze tam sobie z nozdrza zbytni włosek wystrzygę. Brew brzytewką głasnę. Ale to już tak tylko. Żeby się przed kobietą nie sporutować.