rymunda ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) , wredna, pyskata, zła, kłótliwa kobieta (1.2) kobieta lekkich obyczajów
(1.1) — Już nie mogę wytrzymać z tą, szelmą, pijaczką, — wyjaśniła powód kłótni. // — Z szelmą, pijaczką, — rozkrzyczała się za drzwiami wściekła baba — ja ci tu dam zaraz szelmę, ty rymundo, jak ci wyleję urynał na głowę! (1.1) „A ty rymundo” — woła na jedną, „a ty łyczakowska szkapo” krzyczy na drugą, „na tom was hodowała i hydukowała [= edukowała] na eleganckie panny, byście się śmiały z waszej rodzonej matki. A szlak by was wszedł, ścierwa dziadowskie!”… (1.1) — Postawisz setkę spragnionej dziewczynie? — zapytała Czarna Werka, waląc się na wolne krzesło koło Popielskiego. // — Poszła won, stara rymunda! — powiedział do niej po lwowsku […].
() → głupia kobieta w publikacji „Język polski dawnych Kresów Wschodnich: Studia i materiały” (1996, s. 237) J. Rieger odnotowuje pierwotne znacznie: „klacz poborowa” ‘uzupełnienie stanu koni w wojsku przez wcielenie nowych, młodych i zdrowych; konie nabyte w tym celu’ < → <
‘chuda kobieta’
(1.1) (1.2)