strupel ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) , zwykle dozorca, stróż
(1.1) A skoro się już dostatecznie ściemni, dostanę się […] do pustego sklepu, skąd dopiero, po nagromadzeniu potrzebnej nam ilości towaru, wyniesiemy takowy na tyły podwórza, będącego pod bezdośredniem nadzorem wzmiankowanego strupla. (1.1) Stróża papirosem poczęstowałem […], i dulił cieć razem ze mną […]. Naraz słyszę giewałt i jakiściś raban w podwórzu, strupel chodu do środka, aż tu patrzę, a bramę ci zamykają […]. (1.1) […] stróż drzemał pod bramą […]. — Za widno, z powrotem możnaby się natknąć na strupla! — zdecydował.
(1.1)
strupelski
(1.1)