najmimorda ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub żeński (1.1) ( lub ) adwokat (1.2) ( lub ) konferansjer
(1) lub
(1.1) — Poza tym muszę pana mecenasa poinformować, że byłem w Bradomsku. // — Wiem o tym — spokojnie przyznał adwokat — widywano tam nawet pułkownika z pewną przystojną, mniejsza zresztą z kim… // Kaczanowski z lekka poczerwieniał. Cios był celny. Skąd ten najmimorda mógł wiedzieć o tym flirciku? (1.1) — Korytarzowiec międlił, że aż mi go było żal, ostatecznie jego klient spędzi za kratkami parę lat. // — Parę? // — Dwadzieścia pięć, bez możliwości wcześniejszego zwolnienia. // — Pewnie złożą apelację. // — A jakby inaczej? Najmimorda wyciągnie z niego ostatni grosz. (1.1) Aż trudno uwierzyć, że […] ciągle nic się nie wyjaśniło. Kto o tym wiedział? Kto… kto mógł teraz czynić starania, żeby wyjaśnić jego sytuację? Ten cudaczny najmimorda, który powinien go bronić, a był przekonany o jego winie? Kto jeszcze? (1.1) : Byłam [w teatrze] i powiem pani, że […] już w drugiem akcie pierwszą chustkie musiałam wyżymać, a jak ten najmimorda, ten adwokacina za grosz, przyjeżdża z tem swojem niewiniątkiem […], z tą całą nauczycielką z poślubnej podróży […] – drugą chustkie musiałam na poręczy krzesełka rozwiesić, żeby mnie podeschła na czwarty akt. (1.1) Naprzeciwko niego siedział elegancki mężczyzna w nienagannie skrojonym garniturze, typ palanta z dobrą bryką i kieszeniami pełnymi hajsu. W pierwszej chwili pomyślałem, że to jakiś dziany adwokat, najmimorda, ale usłyszałem, jak rozklejony całkiem chłopak, podnosząc słuchawkę, mówi do tamtego „tato”, i już wszystko było dla mnie jasne.
(1.1) (1.2)
(2. od: nająć) + ; (1.1) wyraz pierwotnie powstał w środowisku przestępczym dla określenia adwokata opłacanego za wybronienie oskarżonego przed sądem (często za pomocą kłamstw lub manipulacji słownych), z czasem przeszedł do gwary warszawskiej; dziś obecny w polszczyźnie potocznej i slangu prawniczym
(1.1) (1.2)