ανομία ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) anomia (1.2) nadużycie, przekroczenie prawa, nielegalność, grzechprzeważnie w (1.3) anomia
(1.1-3) F25
(1.1) Η κοινωνία βρίσκεται σε κατάσταση ανομίας. → Społeczeństwo znajduje się w stanie anomii. (1.3) Ο ασθενής παρουσιάζει ανομία και δυσκολεύεται να κατονομάσει αντικείμενα. → Pacjent cierpi na anomię i ma trudności z nazywaniem przedmiotów.
(1.1) κοινωνική ανομία → anomia społeczna
(1.2) ανόμημα, παρανομία, αμάρτημα, αμαρτία, αδικία, παράβαση νόμου (1.3) ανομική αφασία
(1.1) νομιμότητα, κανονικότητα
ανόμημα άνομος, ανομικός άνομα
(1.1-2) (1.3) <