()
,
rzeczownik (1.1) język chiński;
(1.1) 我学习汉语。(wǒ xuéxí hànyǔ) → Uczę się języka chińskiego. (1.1) 学生不都说汉语。 (xuésheng bù dōu shuó hànyǔ) → Nie wszyscy studenci mówią po chińsku ( … w języku chińskim). (1.1) 副词《更》在古代汉语和现代汉语中的使用频率很高。(fùcí gèng zài gǔdài hànyǔ hé xiàndài hànyǔ zhòng de shǐyòng pínlǜ hěn gāo) → Przysłówek „bardziej” jest używany w starożytnym i współczesnym języku chińskim z dużą częstotliwością.
(1.1) klasyfikator: brak
(1.1) 汉语水平考试 → standaryzowany test języka chińskiego dla obcokrajowców (=HSK) • 上古汉语 → archaiczny chiński (=język starochiński) • 中古汉语 → średniowieczny chiński (=język średniochiński) • 国家汉语国际推广领导小组办公室 (=汉办) → Państwowe Biuro Międzynarodowej Promocji Języka Chińskiego (= Instytut Konfucjusza)
(1.1) 中文•中国话•普通话•国语•华语
汉语拼音 胡言汉语 → (dynastia, ludność) Han + język ( język, którym posługuje się ludność Han - większość etniczna Chin)
汉语 nie jest terminem precyzyjnym i odnosi się do całej grupy języków i dialektów, którymi posługują się mieszkańcy Chin; w stosunku do języka pisanego używa się przy tym zwykle raczej określenia 中文 (=pismo chińskie) lub - mówiąc o samych znakach - 汉字 (=znaki Han); język mówiony to raczej 中国话 (=mowa Chin) lub 普通话 (=mowa powszechna, czyli tzw. „chiński standardowy”); mieszkańcy Chin (zarówno kontynentalnych, jak i Hong Kongu i Tajwanu) użyją też terminu 国语 (=język narodowy) lub 华语 (=wspaniały, zdobny język) mówiąc o języku „chińskim”, zwłaszcza jeśli chcą podkreślić jego odrębność od dialektu, którym sami się posługują od urodzenia