__TOC__ θάλασσα ()

rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) morze, ocean (1.2) wybrzeże, plaża, brzeg morza (1.3) morze (księżycowe) (1.4) mnogość, ogrom, bezlik

(1.1-4) F27: θάλασσα, θάλασσας / θαλάσσης, θάλασσα, θάλασσα; θάλασσες, θαλασσών, θάλασσες, θάλασσες

(1.1) Το Πριγκιπάτο της Ανδόρας είναι ένα πολύ μικρό κράτος, αποκλεισμένο από τη θάλασσα. → Księstwo Andory jest bardzo małym państwem pozbawionym dostępu do morza. (1.2) Φέτος θα πάμε διακοπές στη θάλασσα. → W tym roku pojedziemy na wakacje nad morze / na wybrzeże.

(1.1) Μεσόγειος θάλασσα → Morze Śródziemne • Αδριατική θάλασσα → Morze Adriatyckie • Αιγαίο πέλαγος → Morze Egejskie • Ιόνιο πέλαγος → Morze Jońskie

θαλασσώνω θαλασσί, θαλασσινός, θαλασσής, θαλάσσιος θαλασσο- θαλασσινός , θαλασσινά

τα κάνω θάλασσα → mieszać, gmatwać, powodować chaos, nieład • με πιάνει η θάλασσα → mieć chorobę morską, odczuwać nudności

θάλασσα ()

thálassa

,

rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) morzehttps://iecor.clld.org/languages/greekpontic

<

θάλασσα ()

thálassaAndrea Farina, Lost at Sea: A Dataset of 25+ SEA Words Morpho-Semantically Annotated in Ancient Greek and Latin, „Journal of Open Humanities Data” 9 (2023), art. 24, zapis „thálassa”.

rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) morze, ocean; także słone jezioroHenry George Liddell, Robert Scott, Henry Stuart Jones, A Greek–English Lexicon, hasło „θάλασσα”, wydanie elektroniczne: Scaife ATLAS. (1.2) woda morska (1.3) studnia ze słoną wodą (1.4) morze, ogrom, bezmiar

(1.1-4) deklinacja I, typ trzeci, Dickinson College Commentaries, Greek Core Vocabulary, hasło „θάλασσα θαλάσσης, ἡ”, zaklasyfikowane do pierwszej deklinacji.University of Chicago, ΜΟΡΦΩ, paradygmat rzeczownika „θάλασσα”.

(1.1) γηθοσύνῃ δὲ θάλασσα διίστατο· τοὶ δὲ πέτοντο. → Morze rozstępowało się z radością, one zaś pędziły.Homer, Iliada XIII, 29, tekst grecki w Scaife Viewer. (1.1) ταύτῃ γὰρ ἐλάχιστον ἀπέχει τῆς πόλεως ἡ θάλασσα. → W tym miejscu bowiem morze jest najmniej oddalone od miasta.Pauzaniasz, Wędrówka po Helladzie I, 1, 2, tekst grecki w Scaife Viewer. (1.1) μεσταὶ δὲ Διὸς πᾶσαι μὲν ἀγυιαί, πᾶσαι δ’ ἀνθρώπων ἀγοραί, μεστὴ δὲ θάλασσα καὶ λιμένες· πάντη δὲ Διὸς κεχρήμεθα πάντες. → Pełne Zeusa są wszystkie ulice, wszystkie rynki ludzi; pełne Zeusa są także morze i porty; wszędzie zaś wszyscy potrzebujemy Zeusa.Aratos, Phainomena 2–4, tekst grecki udostępniony przez Uniwersytet Patraski, s. 1. (1.2) ἔστω ἐν χαλκῷ ἡ θάλασσα. → Niech woda morska będzie w naczyniu z brązu.Hippokrates, Coacae praenotiones 427; cytat i lokalizacja poświadczone także w A Greek–English Lexicon, haśle „θάλασσα”. (1.3) ἔστι ἐν τῇ ἀκροπόλι ταύτῃ Ἐρεχθέος τοῦ γηγενέος λεγομένου εἶναι νηός, ἐν τῷ ἐλαίη τε καὶ θάλασσα ἔνι. → Na tym akropolu znajduje się świątynia Erechteusza, o którym mówi się, że jest zrodzony z ziemi; w niej znajdują się drzewo oliwne oraz studnia ze słoną wodą.Herodot, Dzieje VIII, 55, 1, tekst grecki w edycji A.D. Godleya, Harvard University Press / William Heinemann, 1920–1925. (1.4) κακῶν δ᾽ ὥσπερ θάλασσα κῦμ᾽ ἄγει. → A morze nieszczęść jakby falę niesie.Ajschylos, Siedmiu przeciw Tebom 758, tekst grecki w cyfrowej bibliotece Centrum Języka Greckiego.

według Roberta S.P. Beekesa wyraz pochodzenia przedgreckiego; warianty θάλαττα, θάλασσα i poświadczone u Hezychiusza δαλάγχαν wykazują charakterystyczną dla nieindoeuropejskiego substratu przedgreckiego oboczność spółgłoskowąRobert S.P. Beekes, Palatalized Consonants in Pre-Greek, w: Alexander Lubotsky, Jos Schaeken, Jeroen Wiedenhof (red.), Evidence and Counter-Evidence, t. 1, Amsterdam–New York: Rodopi, 2008, s. 45–56, zwł. s. 52.

w dialekcie attyckim występuje zwykle wariant θάλαττα; poświadczony jest także wariant lakoński σάλασσα