uprawiać ()
, ,
czasownik przechodni niedokonany (1.1) zajmować się uprawą rośliny lub ziemi (1.2) zajmować się regularnie jakąś czynnością
(1.1-2)
(1.1) Na tym polu uprawialiśmy kartofle, ale teraz ziemia leży odłogiem. (1.1) Gdy rolę tę będziesz uprawiał, nie da ci już ona więcej plonuKsięga Rodzaju 4,12, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Czesław Jakubiec).. (1.2) Od dziecka uprawiam szermierkę.
(1) uprawiać + • nie uprawiać +
(1.1) uprawiać żyto / pszenicę / buraki / … • uprawiać pole / działkę / zagon / ogródek / … (1.2) uprawiać sport / piłkę nożną / karate / poezję / … • uprawiać seks → odbywać stosunek seksualny
(1.1) hodować (1.2) zajmować się, oddawać się, poświęcać się
uprawa , uprawianie uprawić uprawny, uprawowy
uprawiać własny ogródek
angielski: (1.1) cultivate; (1.2) practise arabski: (1.1) حرث białoruski: (1.2) займацца duński: (1.1) kultivere; (1.2) dyrke esperanto: (1.1) kultivi estoński: (1.1) kasvatama, harima; (1.2) harrastama hiszpański: (1.1) cultivar; (1.2) practicar, dedicarse, cultivar japoński: (1.2) やる jidysz: (1.1) באַאַרבעטן (baarbetn); (1.2) באַאַרבעטן (baarbetn) litewski: (1.1) užsiimti; (1.2) praktikuoti łaciński: (1.1) colo niderlandzki: (1.1) telen niemiecki: (1.1) anbauen (1.2) treiben rosyjski: (1.1) возделывать, обрабатывать, выращивать; (1.2) заниматься slovio: (1.1) zemdelat / земделат szwedzki: (1.1) odla, bruka; (1.2) bedriva, idka, utöva, syssla, hålla på, ägna sig ukraiński: (1.1) вирощувати; (1.2) займатися włoski: (1.1) coltivare; (1.2) praticare, esercitare, fare