Układ przestrzenny Skwierzyny lokacyjnej wykazuje pewne cechy typowe dla miast brandenburskich (kościół parafialny zlokalizowany w pobliżu rynku).
XIV wiek Z 1306 roku pochodzi pierwsza wzmianka dotycząca Skwierzyny i traktująca ją jako miasto (civitas). Natomiast z 27 grudnia 1312 roku pochodzi inna wzmianka. Tegoż dnia margrabia brandenburski Waldemar (1303-1319), nadając wieś Popowo cystersom, wspomniał w dokumencie o granicy, którą Przemysł II wyznaczył pomiędzy posiadłościami mieszczan skwierzyńskich a właścicielami Popowa oraz o drodze z Międzyrzecza do Skwierzyny – "...que est in via de Meseritz versus Zwerin..."
Natomiast na rok 1313 wyznacza się datę uzyskania przez miasto "nowych" praw miejskich według wzorów magdeburskich. W dokumentach o rozgraniczeniu dóbr klasztoru z Zemska i posiadłości mieszkańców Skwierzyny, opat cystersów wymienił "Nową Skwierzynę" ("civitatis Nove Squerin").
Osiem lata później cała kasztelania międzyrzecka, wraz ze Skwierzyną została przyłączona do państwa polskiego. W 1321 roku ziemie te odzyskał dla państwa polskiego Władysław Łokietek. Odstąpili mu ją synowie margrabiego Waldemara, który zmarł dwa lata wcześniej.
W 1370 roku wielka zaraza dżumy nawiedziła Europę i Azję.