Bartłomieja (11 listopada).
3 grudnia 1520 roku mieszkańcy Skwierzyny zażądali od króla, aby ten wygnał z miasta tamtejszych Żydów. Wniosek uargumentowano tym, iż Izraelici "zapasy żywności i dochody różnymi wyszukanymi sposobami zwykli zabierać i wydzierać, a swoje zyski i korzyści powiększać z wielką stratą mieszkańców". Do wydalenia Żydów najprawdopodobniej jednak nie doszło z powodów ekonomicznych – mieszczanie musieliby płacić w takim przypadku wyższe podatki.
O dalszym rozwoju społeczności mogą świadczyć kolejne wydarzenia: uregulowano prawa przynależności do cechów (1524), nadanie miastu herbu, choć w nieostatecznym kształcie (rok 1530), potwierdzenie dla przywilejów Kurkowego Bractwa Strzelniczego w Skwierzynie. Pod wpływem reformacji, skwierzyńska gmina katolicka (wraz ze swoim proboszczem) w 1563 roku przeszła na protestantyzm. Na łono kościoła katolickiego wrócili dopiero 6 listopada 1604 roku.
25 stycznia 1564 roku król Zygmunt August potwierdził prawo korzystania przez skwierzynian z dobrodziejstw okolicznej natury. Uczynił to słowami:
W 1569 roku, poza murami miasta wybudowano klasztor i szpital nazwany imieniem św. Ducha. W tym samym roku mieszkańcy Skwierzyny wykupili królewskie wójtostwo (co zostało potwierdzone przez samego króla) od szlachcica Bartłomieja Kleszczyńskiego.