Klatka piersiowa również wykazuje przystosowania do rycia w glebie. Mostek i żebra skręcają do środka. U złotokretowatych występuje żołądek gruczołowy z odźwiernikiem zdominowanym przez komórki ścienne (parietal cells). Przechodzi on w jelito cienkie z obfitymi komórkami sygnetowymi bogatymi w mucyny. Zwierzęta te nie mają jelita ślepego.
U złotokretowatych nie występuje ogon widoczny na zewnątrz ciała, ale zachowały się pozostałości kręgów ogonowych.
Kończyny złotokretowatych są krótkie, szczególnie przednie łapy są silnie zbudowane. Kość ramienna o trzonie nieznacznie skręcającym przyśrodkowo kończy się powiększonym nadkłykciem przyśrodkowym, zapewniającym miejsce przyczepu potężnych mięśni niezbędnych do grzebania w ziemi. Taką funkcję potwierdzają badania porównawcze, jako że nadkłykieć najsłabiej rozwija się u taksonów rzadziej kopiących, jak ślepokret potrafiący polować na powierzchni, czy też złotokretowiec, który nie tylko nocą przemierza pustynię na powierzchni, ale także kopie w sypkim, niestwarzającym tak wielkiego oporu piasku. Odpowiada temuż nadkłykciowi także świetnie rozwinięty wyrostek łokciowy kości łokciowej, Występuje unikalna trzecia kość przedramienia, towarzysząca kości promieniowej i łokciowej, powstała prawdopodobnie ze skostniałego ścięgna mięśnia zginacza.