W początkowym okresie funkcjonowania ŻSP Szeryński osobiście podejmował także ostateczne decyzje dotyczące przyjmowania w jej skład nowych funkcjonariuszy. Mieszkańcy getta oskarżali Szeryńskiego o faworyzowanie konwertytów przy rekrutacji do ŻSP.
Razem z żoną i córką mieszkał w bloku policyjnym przy ul. Nowolipki 10, gdzie zajmował zaledwie jeden pokój, nie wykorzystując swojej pozycji do zajęcia całego mieszkania, prowadził również względnie skromne życie. Opinie na temat Szeryńskiego wśród mieszkańców getta były bardzo zróżnicowane, niektórzy chwalili go za sprawną organizację ŻSP, podczas gdy inni widzieli w jego osobie symbol korupcji i przemocy, jaką z czasem zaczęła charakteryzować się formacja. Według niektórych mieszkańców getta i policjantów Szeryński miał chcieć upodobnić się do Józefa Piłsudskiego, a ŻSP przekształcić w żydowski legion podporządkowany przyszłej armii polskiej. Szeryński i jego najbliżsi współpracownicy planowali uczynić z ŻSP silną, zdyscyplinowaną i zmilitaryzowaną formację. Przez mieszkańców getta nazywany był „dzierżymordą”, sam natomiast nakazywał tytułować go „pułkownikiem”. Paweł Wieczorek podaje, że w powszechnej opinii mieszkańców getta Szeryński uchodził za synonim zła.