Adresatem normy kompetencyjnej nie musi być więc podmiot, któremu przysługuje kompetencja. W omawianym ujęciu adresatem jest podmiot podległy kompetencji – ten, którego obowiązek zostaje związany z należytym dokonaniem czynności przez podmiot kompetentny.
Przykładowo prawnie skuteczne orzeczenie sądu może aktualizować obowiązek określonego podmiotu, a ważne dokonanie czynności prawnej może zmienić sytuację prawną jej uczestników.
Kompetencja a reguły sensu
Kompetencja pozostaje związana z czynnościami konwencjonalnymi, lecz norma kompetencyjna nie jest tym samym co reguła sensu takiej czynności.
Reguły sensu określają, pod jakimi warunkami określone zachowanie albo czynność niższego stopnia jest uznawana za określoną czynność konwencjonalną. Pozwalają więc ustalić np., kiedy zachowanie jest głosowaniem, zawarciem umowy, wydaniem orzeczenia albo ustanowieniem aktu normatywnego.
Norma kompetencyjna określa natomiast normatywną konsekwencję należytego dokonania tej czynności dla podmiotu podległego kompetencji.
Odróżnienie obu kategorii pozwala osobno analizować: warunki prawidłowego dokonania czynności konwencjonalnej; kompetencję podmiotu do dokonania tej czynności; obowiązki powstające albo aktualizujące się wskutek jej dokonania.
Kompetencja a uprawnienie