Jej szczególną postacią w systemie prawnym jest kompetencja prawodawcza, czyli kompetencja do dokonywania czynności prawotwórczych prowadzących do ustanawiania norm prawnych.
Kompetencja normodawcza wymaga określenia co najmniej: podmiotu kompetentnego; rodzaju norm, które może ustanawiać; zakresu spraw, których mogą dotyczyć; procedury i formy dokonania aktu normodawczego; podmiotów, których sytuację normatywną czynność ta może kształtować.
W systemach prawa stanowionego kompetencje prawodawcze są jednym z podstawowych elementów mechanizmu powstawania prawa. Ich wykonywanie musi być odróżniane od samego obowiązywania norm ustanowionych w rezultacie czynności prawodawczej.
Kompetencja do stosowania prawa
Kompetencje mogą dotyczyć także stosowania prawa. Sądy i organy administracji otrzymują kompetencje do dokonywania czynności prowadzących do indywidualizacji lub konkretyzacji sytuacji prawnych, np. przez wydawanie wyroków albo decyzji.
Kompetencja do stosowania prawa nie jest tym samym co kompetencja prawodawcza.