W 1922 ustanowił metropolitalny sąd duchowny, a w 1925 pierwsze w Polsce archiwum archidiecezjalne, łącznie w obydwu archidiecezjach erygował 67 parafii i utworzył 13 dekanatów. Przyczynił się do utworzenia w 1920 Ligi Katolickiej.

15 grudnia 1919 papież Benedykt XV kreował go kardynałem prezbiterem, nadając mu jako kościół tytularny Kościół św. Jana w Łacińskiej Bramie. 18 grudnia 1919 odebrał kapelusz kardynalski, a 28 grudnia 1919 odbył ingres do swego kościoła tytularnego. Został przydzielony do Kongregacji Soboru, Kongregacji ds. Obrzędów, Kongregacji ds. Ceremoniału oraz Kongregacji ds. Seminariów i Uniwersytetów. Uczestniczył w konklawe w 1922, na którym został wybrany papież Pius XI.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, jako prymas Polski posiadający prerogatywy prymacjalne, wszedł w spór z arcybiskupem metropolitą warszawskim Aleksandrem Kakowskim, używającym tytułu prymasa Królestwa Polskiego o znaczeniu wyłącznie honorowym, oraz z przedstawicielem Stolicy Apostolskiej w Polsce Achillem Rattim, dążącym do przewodniczenia zgromadzeniom polskich biskupów.