thumb|350px|right|Representación alemana d'un home llobu. El home llobu, tamién conocíu como licántropu, ye una criatura llexendaria presente en munches cultures independientes a lo llargo del mundu. Díxose qu'esti ye'l más universal de tolos mitos (probablemente xunto col del vampiru), y entá güei, muncha xente cree na esistencia de los homes llobu o d'otres clases de «hombre bestia». Toles carauterístiques típiques d'aquel animal - como son la ferocidá, la fuercia, l'astucia y la rapidez- son nellos claramente manifiestes, pa desgracia de toos aquellos que se crucien nel so camín. Según les creencies populares, esti home llobu puede permanecer col so aspeutu animal namái per espaciu d'unes cuantes hores, xeneralmente cuando sale la lluna llena.
Nel folclor y la mitoloxía, un home llobu ye una persona que se tresforma en llobu, yá seya arremente o involuntariamente, por causa de una maldición o d'otru axente esterior. El cronista medieval Gervase de Tilbury acomuñó'l tresformamientu cola apaición de la lluna llena, pero esti conceutu foi raramente acomuñáu col home llobu hasta que la idea foi tomada polos escritores de ficción moderna. La mayoría de les referencies contemporánees tán d'alcuerdu en qu'un home llobu pue ser asesináu si dispárase-y una bala de plata, anque esto ye productu de la narrativa moderna y nun apaez nes lleendes tradicionales, anque delles clásiques dicen que se puede matar cortándo-y la cabeza y arrincándo-y el corazón.
Naide sabe con exactitú cuándo s'aniciaron les lleendes sobre homes llobu. Pue que trátese d'una superstición tan antigua como la humanidá mesma y la manifestación reparada de diverses patoloxíes. Asina paecen indicalo dellos casos dataos n'España, como dalgún reseñáu nel sieglu XVI o'l de Manuel Blanco Romasanta, sieglu XIX, en que la so vida basar les películes El monte del llobu, y Romasanta. La caza de la bestia (2004).
Etimoloxía La pallabra licántropu tien el so raigañu nel griegu lycanthropos y esti de la mesma de les pallabres griegues: λύκος, lýkos ['llobu'] ; άνθρωπος, ánthrōpos ['home'].
Otra espresión utilizada ye lobizón que la so etimoloxía provién del portugués lobisomem (llobu + homem), «home-llobu».
Carauterístiques En dellos países y cultures otros animales desempeñen el papel del home llobu. Asina, n'África entá se cree n'homes hiena o homes lleopardu; n'India pensábase que los tigres enemigos de los homes yeren capaces de convertise n'humanos p'atraer a estos. Abonden hasta güei en Llatinoamérica les lleendes de los «homes-tigres», acomuñaos con yaguaretés, xaguares, otorongos o pumes una y bones éstes son les fieres más tarrecíes nesi continente. Los dos mitos más importantes son: el runa uturuncu, «indiu-tigre» o «home-puma» nel quechua del noroeste arxentín; b) el Yaguareté-Abá o «tigre-capiango» de les lleendes guaraníticas del nordés arxentín y Paraguái.El mitu guaraní sobre l'orixe del llinguaxe humanu.J.B. Ambrosetti (1976). Pantasmes de la selva misionera. Editorial Converxencia: Buenos Aires. Estes lleendes apaecen tamién na obra póstuma del poeta Leopoldo Lugones.L. Lugones (1939). Romances del Ríu Secu; Prólogu de J.L. Borges, ilustraciones de C. Alonso. Alción Editora: Córdoba (Arxentina), 1984. Sicasí, dende ciertu puntu de vista nun sería apropiáu llamar a tolos seres citaos enantes como licántropos yá que como puede vese na etimoloxía de riba, la pallabra licántropu designa a un home llobu.
El mitu de los homes llobu paez (o ye) orixinariu d'Europa, y taba bien venceyáu con otres supersticiones y la maxa negro. El mitu ye esencialmente masculín y, ente les causes de qu'un ser humanu convertir n'home llobu, les más frecuentes yeren les siguientes: Inxerir ciertes plantes venceyaes tradicionalmente colos llobos y la maxa negro. Beber nel mesmu llugar onde lo fixera un llobu. Beber de la buelga d'un llobu o home llobu. Cubrir cola piel d'un llobu. Dormir desnudu a la lluz de la lluna llena. Usar una prenda fecha de piel de llobu. Adquirir la capacidá de tresformase en llobu por aciu maxa y sortilegios. Ser mordíu por otru home llobu (esta forma yera la más común). Tener rellaciones sexuales con un home llobu. Nacer dempués de mellizos o ximielgos siendo fíu home.
En tolos casos la esplicación tradicional del mitu paez asolapar la violación de dalguna norma natural o social. Puede, como'l más modernu y lliterariu mitu de L'home y la bestia, resumir los enclinos conscientes y sociales del home y los sos enclinos pulsionales inconscientes, inclusive más que pulsionales: instintives previes a la socialización del suxetu.
Según la tradición, la mayoría de los homes llobu nun se tresformen en tales voluntariamente (namái los magos y los homes llobos auténticos, esto ye, non malditos, pueden faelo); son víctimes d'una maldición, y sufren descomanadamente a la de la so metamorfosis. Lo que ye peor, al tresformase pierden dafechu la conciencia humana y vuélvense peligrosos, inclusive pa los sos seres queríos. La única manera de llibrar a un home llobu de la so maldición ye dándo-y muerte, lo cual nun ye nada fácil; tien de faese con un preséu de plata, yá seya un cayáu, un cuchiellu o una bala, anque en delles zones de la península Ibérica hai un ritual consistente en corta-y la cabeza y arrinca-y el corazón.
Un home llobu ye un home dafechu normal la mayor parte del tiempu, y pórtase de manera natural, anque un pocu velludo, y colos sentíos más desenvueltos (especialmente l'olfatu), amás de tar en bon estáu de salú y forma física.
Nun ye sinón mientres la nueche de Lluna Llena cuando se tresforma, pos la lluz d'esti satélite ye la que controla los sos tresformamientos. Anque varia según les versiones, l'aspeutu d'un Home Llobu tresformáu puede dir dende un Llobu auténticu anque más grande de lo normal, hasta un humanoide peludo y con caniles que va en busca de carne humano.
Tresformamientu n'home llobu Les lleendes históriques describen una gran variedá de métodos pa convertise n'home llobu. Una de les más sencielles ye la d'esnudase y usar un petrina fechu de piel de llobu, probablemente un sustitutu d'asumir tola piel del animal que tamién ye frecuentemente descrita pa esti procesu. N'otros casos el cuerpu estregar con cazumbre máxica. Otres maneres tamién consideraes pa llograr la metamorfosis son el beber agua que tea sobre la buelga del animal o beber de ciertes fontes encantaes. 'Olaus Magnus dixo que los homes llobu de Livonia yeren empecipiaos al beber una copa de cerveza especialmente preparada mientres se repitía una fórmula máxica. Ralston, nos sos Cantares sobre la xente ruso da una forma d'encantamientu qu'entá ye familiar en Rusia. Tamién se diz que cuando una muyer da lluz a seis neñes, va nacer un séptimu home y va ser un home llobu.
Nel folclor gallegu, portugués y el d'Uruguái, Arxentina y Brasil, ye'l séptimu de los fíos homes. Destaca qu'esta creencia tuvo tan estendida n'Uruguái, Arxentina y Paraguái, onde'l home llobu derivo o se fundió na lleenda del ser llamáu'l lobizón o luisón, en que los séptimos fíos yeren abandonaos, vencíos n'adopción o asesinaos. En 1907 el presidente d'Arxentina fixo'l primera padrinazgo oficial, y en 1973 emitió un decretu pa llegalizar esti costume. L'Estáu agora otorgar una medaya d'oru nel so bautismu y una beca escolar hasta la edá de 21 años. Esto llogró rematar colos abandonos de neños, y entá ye tradicional que'l presidente sía'l padrín de los séptimos fíos.
N'otros casos el tresformamientu llógrase supuestamente por aciu axentes satánicos a los que se somete voluntariamente, y eso fai colos fines más desagradablessobremanera pola gratificación del pruyimientu de la carne humano (la carne humano que'l licántropu puede naguar por puede entendese como tal —esto ye, una antropofaxa rellacionada con casos de psicosis— o, puede entendese figuradamente como'l deséu sexual ensin censura dalguna). Richard Verstegan escribió:
Tales yeren los puntos de vista alrodiu de la licantropía al traviés d'Europa Continental cuando Verstegan escribió: «Les untaces y les cazumbres en cuestión pueden contener axentes allucinóxenos (en particular los derivaos de la belladona)».
Hai teoríes que dicen qu'a los licántropos, cuando nun tán convertíos en llobos, el pelo de llobu crez-yos escontra adientro, y cuando ye llobu, crez-y la piel escontra fuera; asina que cuando se tresformara, daría-y vuelta a la so propia piel.
Tamién esisten dellos métodos pa esaniciar la forma bestial. El más simple yera l'actu de desencantar (funcionando en sí mesmu o nuna víctima), y otru yera'l retiru del cinturón o piel del animal. Otros métodos de posibles cures son: arrodillarse nun puntu mientres cien años, ser reprocháu por ser un home llobu, ser saludáu col signu de la cruz, ser llamáu tres veces pol nome bautismal, ser cutíu tres veces na nuca con un cuchiellu, o siquier arramar tres gotes de sangre. Munchos cuentos folclóricos europeos inclúin llanzar un oxetu de fierro sobre o escontra'l home llobu, por que ésti revele la so forma humana.
La licantropía ye la mitolóxica habilidá o poder que tien un ser humanu pa tresformase en llobu o licántropu. El términu vien del griegu antiguu lykanthropos (λυκάνθρωπος): λύκος, lýkos ('llobu') + άνθρωπος, ánthrōpos ('home'). La pallabra tamién puede utilizase pa referise al actu de tresformamientu a otru humanu llobu.
Historia thumb|left|250px|Grabáu realizáu por Lucas Cranach el Viejo en 1512, onde s'amuesa a un home llobu. Munchos países y cultures europees tienen histories sobre homes llobu, incluyendo España, Grecia (lycanthropos), Bulgaria (varkolak, vulkodlak), Dinamarca (Varulv), Finlandia (Ihmissusi), Holanda (Weerwolf), Hungría (Farkasember), Indonesia (manusia serígala), Irlanda (Bleidd-ddyn), Islandia (varúlfur), Italia (licantropo), Serbia (vukodlak), Sicilia (Lupu mannaru), Rusia (volkodlak), Polonia (wilkolak), Rumanía (vârcolac), Turquía (Kurt Adam), Inglaterra (werewolf), Alemaña (Werwolf), Suecia (Varulv), Francia (loup-garou), Galicia (lobishome, llobu da xente), Portugal, Brasil y Paraguái (Luisón o Lobizón, lobisomem), Uruguái, Arxentina (Lobizón), Lituania (vilkolakis y vilkatlakis) y Estonia (libahunt).
Según la lleenda, el primer home llobu reconocíu foi Licaón, rei d'Arcadia, Grecia. Na mitoloxía griega, Licaón yera un rei sabiu y cultu y una persona bien relixosa que sacara al so pueblu de les condiciones selvaxes en que vivíen orixinariamente. Sicasí, paez qu'él mesmu siguió siendo un xavaz, pos con too y con eso siguió sacrificando seres humanos n'honor a Zeus, ya inclusive se dixo qu'asesinaba a tou foresteru que llegara al so reinu pidiendo hospitalidá.
Al enterase, el dios Zeus quixo comprobar los rumores y amarutóse de vagamundu pa faer una visita a Licaón. Esti darréu pensó en matar al so visitante, pero enteróse a tiempu de que se trataba de Zeus y convidar a participar nuna suntuosa llacuada. Tou saldría bien de nun ser porque Licaón nun pudo aguantar la tentación de xugar una horrible chancia al rei del Olimpu; ordenó que-y sirvieren la carne d'un neñu (presuntamente un fíu so).
Zeus diose cuenta, poques gracies, y, enraxonáu, condergo a Licaón a convertise en llobu, y a que tolos sos descendientes seríen tamién homes llobu. Güei conozse como licaón al perru xavaz africanu, un pariente de los llobos.