thumb|El final de la páxina 53 de los Himnos de Olney, onde se recueye la primer versión de lo que dempués sería conocíu como "Amazing Grace". La cantarada ta asitiáu sol epígrafe «I. Chronicles. Hymn XLI. Faith's review and expectation. Chap. xvii. 16, 17.» y yá amuesa'l conocíu estribillu «Amazing grace! (how sweet the sound) / That sav'd a wretch like me ! / I once was lost, but now am found, / Was blind, but now I see.»
"Amazing Grace" ye un himnu cristianu escritu pol clérigu y poeta inglés John Newton (1725-1807) y publicáu en 1779. La composición, un de los cantares más conocíos nos países de fala inglesa, tresmite'l mensaxe cristianu de que'l perdón y la redención ye posible a pesar de los pecaos cometíos pol ser humanu, y de que l'alma puede salvase de la desesperación por aciu la gracia de Dios. La gracia de Dios ye un antiguu conceutu de la tradición xudeocristiana.
Newton escribió la lletra a partir de la so esperiencia personal. Educáu ensin nengún convencimientu relixosu, a lo llargo de la so mocedá vivió delles coincidencies y xiros inesperaos, munchos d'ellos provocaos pol so recalcitrante insubordinación. Foi forzáu a xunise a la Royal Navy y como marineru, participó nel mercáu d'esclavos. Mientres una nueche, una nube cutió tan fuertemente la so embarcación que, aterrorizáu, imploró l'ayuda de Dios, un momentu que marca l'empiezu de la so conversión espiritual. La so carrera como tratante d'esclavos duró dellos años más, hasta qu'abandonó la marina pa estudiar teoloxía.
Ordenáu sacerdote de la Ilesia d'Inglaterra en 1764, Newton foi nomáu párrocu de Olney (Buckinghamshire), onde empezó a componer himnos xunto al poeta William Cowper. "Amazing Grace" foi escritu pa ilustrar un sermón nel día d'Añu Nuevu de 1773. Nun se sabe si había música p'acompañar los versos, yá que pudo ser recitáu polos feligreses ensin melodía. Foi impresu per primer vegada en 1779 dientro de la coleición de Himnos de Olney de Newton y Cowper. A pesar de ser relativamente desconocíu n'Inglaterra, "Amazing Grace" foi usáu estensamente mientres el Segundu Gran Espertar n'Estaos Xuníos a empiezos del sieglu XIX. La lletra foi afecha a más de venti melodíes, magar la más conocida y frecuente anguaño ye la llamada "New Britain", que foi xunida al poema en 1835.
L'autor Gilbert Chase escribió que "Amazing Grace" ye «ensin batura a duldes, el más famosu de tolos himnos populares», ente que Jonathan Aitken, biógrafu de Newton, estima na so obra que l'himnu ye cantáu cerca de diez millones de vegaes cada añu. Tuvo una particular influyencia na música folk y ye una cantarada emblemática de los espirituales americanos. "Amazing Grace" contempló un resurdir de la so popularidá nos Estaos Xuníos mientres la década de 1960 y dende entós foi interpretáu miles de vegaes, siendo un clásicu de los cancioneros populares dientro de los países de fala anglosaxona.
La conversión de John Newton
Acordies con el Dictionary of American Hymnology "Amazing Grace" ye l'autobiografía espiritual de John Newton en versu.Amazing Grace How Sweet the Sound, Dictionary of American Hymnology. Consultáu'l 31 d'ochobre de 2009. Newton nació en 1725 en Wapping, un distritu londinense cerca del Támesis. El so padre yera un comerciante naval que fuera educáu como católicu pero amosaba simpatía pol pensamientu protestante, ente que la so madre yera una devota cristiana independiente, non afiliada cola Ilesia anglicana. Dende la nacencia de Newton la so madre quixo que fuera clérigu, pero morrió de tuberculosis cuando'l neñu tenía seis años.Martin (1950), páxs. 8-9. Newton foi educáu'l restu de la so infancia por una madrasca distante, mientres el so padre taba nel mar, y allegó a un internáu, onde foi maltratáu.Newton (1824), p. 12. Con once años xunir al so padre nun barcu como aprendiz, pero la so incipiente carrera naval taría marcada dende l'empiezu pol so testaruda desobediencia.
Según les sos propies pallabres, Newton escoyó dende moza «un camín de muerte, alloñáu de Dios y llenu de malos vezos».Newton (2003) p. 23. Como marineru, arrenunció a la so fe influyíu por un compañeru col qu'aldericaba avera del llibru Characteristicks, d'Anthony Ashley Cooper, 3er conde de Shaftesbury. Nuna serie de cartes qu'escribió dempués, afirma:
El so padre forzó-y a xunise a la Royal Navy pola so continua desobediencia pero, n'abandonando'l so puestu en delles ocasiones, finalmente desertó pa visitar a Mary «Polly» Catlett, una amiga de la familia de la que se namorara.Martin (1950), p. 23. Tres la humildación pública que traxo la so deserción,Desaposiáu del so rangu, azotáu con llátigu en públicu y tratáu como un prisioneru na marina, volvió demostrar atrevencia y rebelión mientres el so serviciu los meses siguientes, declarando que la única razón que tenía pa nun asesinar al capitán o suicidase yera que nun quería que Polly pensara mal d'él. (Martin , páxs. 41-47.) consiguió ser tresferíu a un barcu esclavista, onde empezó la so carrera como traficante d'esclavos.Newton caltuvo una serie de detallaos diarios de la so carrera como traficante d'esclavos. Son quiciabes la primer fonte primaria del comerciu d'esclavos del Atlánticu dende la perspeutiva d'un comerciante (Moyers). Les muyeres, desnudes o semidesnudas, yeren reclamaes polos marineros desque embarcaben y Newton alude a ciertes práutiques sexuales y violaciones nos sos escritos que fueron interpretaes polos historiadores como si él mesmu, xunto a otros marineros, participaren nelles. (Martin , páxs. 82-85 y Aitken, p. 64.)
thumb|left|John Newton a la fin de la so vida. Newton burllábase abierta y frecuentemente de l'autoridá creando poemes obscenos y cantares sobre'l capitán que se fixeron bien populares ente la tripulación.Martin (1950), páxs. 51-52. Los sos frecuentes conatos de rebelión lleváronlu a ser castigáu a la inanición hasta cuasi morrer y a ser encarceláu nel mar y encadenáu como los esclavos que tresportaben, pa finalmente ser obligáu a trabayar nuna plantíu en Sierra Lleona, cerca del ríu Sherbro.Hindmarsh, p. 39 Dempués de dellos meses consideró la posibilidá de permanecer en Sierra Lleona, pero'l so padre intervieno en recibiendo una carta del so fíu y foi rescatáu de casualidá por otru barcu.El padre de Newton yera amigu de Joseph Manesty, qu'intervieno en numberoses ocasiones a lo llargo de la vida de Newton. Ello ye que suponíase que tenía de viaxar a Xamaica nel barcu de Manesty, pero perder mientres taba cola familia Catlett. Cuando'l padre de Newton recibió la so carta, na que describía les sos penoses condiciones en Sierra Lleona, pidió a Manesty que buscara al so fíu. L'armador unvió al Greyhound a la mariña africana, comerciando en dellos puertos de la ruta. Cuando llegaron al allugamientu de Newton, unu de los comerciantes del puestu encendió un fueu pa indicar a los barcos que namái deseyaba comerciar mientres trenta minutos, escasu periodu de tiempu que fizo que Newton considerara'l so rescate como providencial. (Aitken, páxs. 34-35, 64-65.) Newton aceptó embarcase de vuelta al Reinu Xuníu, anque declaró que la so única razón yera Polly.Martin (1950), p. 63.
A bordu del Greyhound, Newton ganó notoriedá por ser l'home más blasfemu de la tripulación. Nun ambiente naval nel que los marineros usaben frecuentes xuramentos, Newton foi castigáu en munches ocasiones non yá por usar les peores pallabres qu'escuchara nunca'l capitán, sinón por crear neoloxismos qu'entepasaben el so yá de por sí soez vocabulariu.Martin (1950), páxs. 67-68. En marzu de 1748, mientres el Greyhound taba nel Atlánticu Norte, una violenta nube azotó al barcu provocando qu'un marineru, asitiáu nun llugar onde xustu antes tuviera Newton, cayera pela borda.Dellos rellatos de la vida de Newton afirmen que tresportaben esclavos mientres esta travesía, que marcó la so conversión, pero'l rexistru del barcu indica que tresportaben madera, livestock y cera d'abeya procedente de la mariña africana. Tres hores de trabayu d'achique d'agua y creyendo que diben entornar, Newton pidió desesperadamente al capitán que-y dexara intentar daqué, a lo que l'oficial aportó. Según les sos propies pallabres, Newton afirmó: «Si esto nun funcionar, entós ¡que'l Señor tenga piedá de nós!».Newton (1824), p. 41.Martin (1950, páxs. 70-71. Volvió a la bomba y arreyóse, xunto a otru marineru, a ella pa torgar que fora arrastrada pel agua. Tres una hora, volvió exhausto a la ponte de mandu, onde cavilgó sobre asoceder nos once hores siguientes.Martin (1950), p. 73. Dos selmanes dempués, el maltrecho barcu y la so afamiada tripulación desembarcaron en Lough Swilly, Irlanda.
La nube y los fechos subsiguientes marcaron un antes y un dempués na vida de Newton. Según les sos propies pallabres, dende selmanes antes de la nube tuviera lleendo The Christian's Pattern, un resume de la Imitación de Cristu, escritu por Tomás de Kempis nel sieglu XV. L'alcordanza de la so frase mientres la nube empezó a encegola-y y cavilgó fondamente alrodiu de si yera merecedor de la Gracia de Dios o redimible dempués de non yá abandonar la fe recibida, sinón tres oponese direutamente a ella, burllándose d'otros creyentes, faciendo risión los sos ritos y calificando a Dios como mitu. Al cabu del tiempu llegó a convencese de que Dios unviára-y un fondu mensaxe y empezara a tresformar la so vida.Aitken, páxs. 81-84.
La conversión de Newton, sicasí, nun foi inmediata. Anunció la so intención de casase con Polly, que la so familia, a pesar de que conocía la so reputación, dexó-y escribi-y.Martin (1950), páxs. 82-85. Volvió apuntase nun barcu esclavista de camín a África y ellí siguió participando nes mesmes actividaes qu'antes, pero ensin el so habitual llinguaxe. El so propósitu de cambéu personal viose reforzáu tres una grave enfermedá, pero la so actitú ante la esclavitú siguía siendo la mesma que la de los sos contemporáneosCuando Newton empezó'l so diariu en 1750, el comerciu d'esclavos non yá taba considerada como un oficiu respetable pola mayoría de los británicos, sinón como una necesidá pa la prosperidá xeneral del Reinu Xuníu. Namái los cuáqueros, consideraos excéntricos pola mayoría, protestaren contra'l tráficu de seres humanos.(Martin y Spurrell , pp. xi-xii.) y siguió comerciando con persones en dellos viaxes, dellos ríos enriba n'África, «agora como capitán», pa vender los esclavos nos grandes puertos d'América. Casóse con Polly en 1750 y participó en tres espediciones esclavistes más, pero abandonó la marina mercante con trenta años dempués de se-y ufiertáu'l puestu de capitán nun barcu ensin rellacionar col comerciu d'esclavos, al paecer en sufriendo una nueva crisis de salú.Aitken, p. 125.Los biógrafos de Newton y el mesmu Newton nun ponen un nome específicu a esti episodiu, más allá de calificalo como un ataque» nel que perdió la fala, sufrió mareos y fuertes dolores de cabeza. El so médicu aconseyólu non volvese a faer a la mar, a lo qu'aportó. Jonathan Aitken calificar de derrame cerebral o otru tipu d'ataque, pero nun se conocen les causes. (Martin , páxs. 140-141 y Aitken, p. 125.)
Sacerdote en Olney thumb|250px|El vicariato d'Olney, onde Newton escribió l'himnu que se convertiría en "Amazing Grace".